Συναντήσεις για τη εργασία: Το δικαίωμα στην απεργία: η περίπτωση των αλιεργατών στη Μηχανιώνα

απόσβεσε (και) συ το Δημόσιο Χρέος!!

είστε μισθωτός; συνταξιούχος; δουλεύετε δυο δουλειές για να τα φέρετε βόλτα; έχετε παιδί που σπουδάζει και δάνειο να τρέχει στην Τράπεζα; δώσατε τους μισθούς σας, τα επιδόματα, το δώρο του Πάσχα, των Χριστουγέννων, τις άδειες σας, τη σύνταξή σας, αλλά αισθάνεστε οτι δεν έχετε προσφέρει αρκετά; η Κυβέρνηση στέκεται δίπλα σας στην ανάγκη. μετά από μαζικές λαϊκές αντιδράσεις και διαδηλώσεις με κεντρικό σύνθημα "αφήστε μας να δώσουμε κι άλλα!" επιτέλους η Κυβέρνηση πήρε το μήνυμα...

Για τον Μάριο Ζ.

ενημέρωση από την κίνηση http://freemariosz.wordpress.com/

"Πεμπτη 11 Μαρτίου 2010, Αθήνα. Γενική απεργία. Μεγάλη πορεία στο κέντρο της πόλης. O 28χρονος Μάριος Ζέρβας βρίσκεται στην διαδήλωση της γενικής απεργίας, φοράει ένα σακίδιο και σε συνδυασμό με τα αντισυμβατικά ράστα μαλλιά του καθίσταται ύποπτος και συλλαμβάνεται στο σωρό σε μία ανύποπτη στιγμή. Στον έλεγχο, που έγινε τελικά στη ΓΑΔΑ, στην κατοχή του βρίσκονται σαμπουάν, σαγιονάρες, μπουρνούζι, γυαλάκια και σκουφάκι κολύμβησης, ειδή της δουλειάς του ως δάσκαλος νηπίων στο ΟΑΚΑ. Παρόλα αυτά δεν αίρονται οι ήδη έτοιμες κατηγορίες εις βάρος του. Κρατείται στη ΓΑΔΑ για να περάσει από τακτικό ανακριτή.

Δευτέρα 15 Μαρτίου. Αποφασίζεται με συνοπτικές διαδικασίες η προφυλάκισή του. Συγκροτείται κατηγορητήριο με βάση μόνο την κατάθεση του αστυνομικού που τον συνέλαβε, xωρίς άλλα στοιχεία ή ευρήματα. Περιλαμβάνει κατασκευή, κατοχή και ρήψη μολότωφ, απόπειρα πρόκλησης βαριάς σκοπούμενης σωματικής βλάβης, διατάραξη κοινής ειρήνης, όλα με το επιβαρυντικό της κάλυψης των χαρακτηριστικών του προσώπου (κουκουλονόμος). Αργότερα, κατατίθενται συμπληρωματικές καταθέσεις απο δύο ακόμα αστυνομικούς, για να υποστηριχτεί ένα κατηγορητήριο, που χάσκει στο κενό.

Στο μεταξύ, μετά απο κινητοποίηση συγγενών, φίλων και γνωστών, συγκεντρώνονται δεκατρείς αυτόπτες μάρτυρες μεταξύ των οποίων και φωτογράφοι του τύπου που διαθέτουν τις φωτογραφίες τους, οι οποίες εμφανίζουν ακάλυπτο το πρόσωπο του Μάριου τη στιγμή της σύλληψης του και διαψεύδουν κραυγαλέα την κατάθεση του αστυνομικού. Η υπόθεση παραπέμπεται στον ανακριτή ο οποίος εξαντλεί πάνω του την αυστηρότητα του, εμπιστευόμενος τυφλά τις καταθέσεις των αστυνομικών. Εξετάζοντας μόνο έναν από τους μάρτυρες υπεράσπισης, αποφασίζει με την σύμφωνη γνώμη του εισαγγελέα την προφυλάκιση του Μάριου, παραβλέποντας την πρόσφατη τροποποίηση του νόμου περί προφυλάκισης και τις αυστηρότερες προϋποθέσεις (προηγούμενες αμετάκλητες καταδίκες του προσώπου για ομοειδείς αξιόποινες πράξεις, ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της πράξης από τα οποία να συνάγεται κίνδυνος διάπραξης και άλλων εγκλημάτων κ.α.) προϋποθέσεις που καμία δεν συντρέχει στο πρόσωπο του Μάριου.

Στην Ευελπίδων συγγενείς, φίλοι και αλληλέγγυοι δέχονται επίθεση από διμοιρία, οι γονείς εξυβρίζονται, κάποιοι άλλοι ξυλοκοπούνται.

Τρίτη 16 Μαρτίου. Μεταφέρεται στον Κορυδαλλό και έκτοτε κρατείται στην Α’ πτέρυγα.

Τετάρτη 17 Μαρτίου. Κατατίθεται προσφυγή κατά τις απόφασης προφυλάκισης, με αίτημα να ληφθούν υπ’ οψιν οι δεκάδες μαρτυρίες και το φωτογραφικό υλικό, που αγνοήθηκαν στην διάρκεια της προανάκρισης. Μέχρι να βγει η νέα απόφαση ο Μάριος θα έχει παραμείνει στην καλύτερη για ένα μήνα έγκλειστος. Κι εμείς θα είμαστε δίπλα του, όπως και όλος ο κόσμος που έχει κινητοποιηθεί πανελλαδικά.

Να ανασύρουμε την υπόθεσή του από την αφάνεια (εκεί που θάβεται η πλειονότητα αντίστοιχων περιπτώσεων), να αποκαλύψουμε την διπλή αυθαιρεσία: Των αστυνομικών αφενός, που θα επιληφθούν με ζήλο αν χρειαστεί για την πειθάρχισή του, για τους οποίους η παρουσία και μόνο ενός νέου σε πορεία τον καθιστά ένοχο παραβατικών προθέσεων. Και αφετέρου, της ανακριτικής διαδικασίας, που με τη σειρά της -αγνοώντας το προηγούμενο της ζαρντινιέρας, την υπόθεση με τα πράσινα παπούτσια, του φοιτητή με τις πιτζάμες- επιδυκνείει τυφλή εμπιστοσύνη στις κατηγορίες και χαρίζει ελαφρά την καρδία μέρες ή μήνες προφυλάκισης λες και πρόκειται για στραγάλια."

15 Απριλίου - πανελλαδική μέρα δράσης

πορεία στις 19:00 στην Καμάρα

Συναντήσεις για τη εργασία: Συνδικαλιστικές οργανώσεις και συλλογική αυτονομία

Συναυλία αλληλεγγύης για την πρωτοβουλία Ένα Καράβι για τη Γάζα

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ – ΕΝΙΣΧΥΣΤΕ ΤΗΝ ΑΠΟΣΤΟΛΗ

Στο πλαίσιο μιας σειράς εκδηλώσεων, σε όλη τη χώρα, για στήριξη της αποστολής, η ελληνική πρωτοβουλία «ΕΝΑ ΚΑΡΑΒΙ ΓΙΑ ΤΗ ΓΑΖΑ» καλεί σε ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ στο Βασικό Θέατρο Θεσσαλονίκης, την Τρίτη 13 Απριλίου, στις 21:00. Στη συναυλία θα συμμετέχουν οι: Δημήτρης Νικολούδης, Θανάσης Γκαϊφύλλιας, Σαβίνα Γιαννάτου & Primavera en Salonico, “Die Festliche Eier” (Μ. Σιγανίδης – Θ. Ατζακάς – Κ. Θεοδώρου), Κουρσιούμης & Συνεργάτες, Παραδοσιακοί χοροί από Παλαιστίνιους φοιτητές, “Λουδίας”, “Cabaret Balkan”.

Ενάμιση χρόνο μετά από την πρώτη προσπάθεια (τον Αύγουστο του 2008), αποπλέουμε ξανά με προορισμό την Γάζα. Συγκροτήσαμε την πρωτοβουλία «Ένα Καράβι για τη Γάζα» (www.shiptogaza.gr) για τη συνδιοργάνωση και συμμετοχή μας σε μια νέα, ευρύτερη, διεθνή αποστολή με το Free Gaza Movement και ισχυρές συλλογικότητες από πολλές χώρες, μεταφέροντας τούτη τη φορά -κυρίως- βασικά υλικά ανοικοδόμησης (τσιμέντο, ξυλεία κ.λπ.), υλικά που το Ισραήλ έχει απαγορεύσει να μπουν στη Γάζα.
Στόχος μας, εφικτός, είναι το ελληνικό τμήμα της διεθνούς αποστολής να συμμετέχει με ένα τουλάχιστον πλοίο, κατάλληλο για μεταφορά ανθρώπων και κυρίως υλικών. Το πλοίο αυτό, για την απόκτηση του οποίου ξεκινήσαμε οικονομική καμπάνια, δεν θα ανήκει σε κάποιο φυσικό πρόσωπο, αλλά σε εταιρικό νομικό πρόσωπο συμμετοχικού χαρακτήρα και προορίζεται να αποδοθεί στον Παλαιστινιακό λαό για τη δημιουργία μιας μόνιμης γραμμής θαλάσσιας επικοινωνίας της Γάζας με τον έξω κόσμο.
Από τον πόλεμο του ‘67 ο ισραηλινός στρατός κρατούσε, με το «δίκαιο» του κατακτητή, το μικρό λιμάνι της Γάζας, το μοναδικό της κατεχόμενης Παλαιστίνης, απομονωμένο από τον έξω κόσμο. Τον Αύγουστο του 2008, 41 χρόνια μετά, 2 ελληνικά ψαροκάικα με 44 επιβαίνοντες από 13 χώρες-ανάμεσά τους και 9 έλληνες- εισέπλευσαν για πρώτη φορά στα θαλάσσια Παλαιστινιακά ύδατα και ελλιμενίστηκαν στην ιχθυόσκαλα της Γάζας. Εμπνευσμένοι από το δίκαιο του αγώνα του παλαιστινιακού λαού, που επί 62 χρόνια, μάχεται αδιάλειπτα για την ελευθερία και την ανεξαρτησία του, μια χούφτα απλών ανθρώπων απέδειξε έμπρακτα ότι η αλληλεγγύη των λαών μπορεί να νικήσει το άδικο. Οι αποστολές σκαφών του Free Gaza Movement από τότε συνεχίστηκαν, με το ισραηλινό κράτος να συμπεριφέρεται, μετά την εισβολή του Δεκέμβρη του 2008, σαν κοινός πειρατής της Μεσογείου, διεμβολίζοντας το «Dignity», απειλώντας με βύθιση τον «Αρίωνα» τον Γενάρη και καταλαμβάνοντας με βία το ίδιο πλοίο, τον Ιούνιο του 2009, στα διεθνή ύδατα, ανοιχτά της Γάζας.

Το ταξίδι μας στη Γάζα θα τελειώσει όταν θ’ ανοίξουν τα θαλάσσια σύνορα της Γάζας. Ως τότε εμείς θα ταξιδεύουμε. Ως τότε εμείς θα κάνουμε, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, ό,τι μπορούμε, για να φτάσει η Μεσόγειος ν’ ανοίξει ως θάλασσα, κι αυτό το στρατόπεδο συγκέντρωσης που δημιούργησαν οι Ισραηλινοί εκεί, να πάψει να υπάρχει.

http://www.shiptogaza.gr

(..εξελίξεις, σενάρια, αναλύσεις επί αναλύσεων, προτάσεις για "έξοδο από την κρίση", περίεργα γράμματα όπως ΕΚΤ, ΔΝΤ, ECOFIN, CDS... μερικές φορές, εικόνες και λεζάντες μιλούν πιο εύστοχα και πιο γλαφυρά... μέχρι να καταθέσουμε και τις δικές μας σκέψεις λοιπόν...)

Ανοιχτή συζήτηση για τις ελαστικές σχέσεις εργασίας και τα νέα μέτρα

..μια κουβέντα με αφορμή τα νέα μέτρα της κυβέρνησης
για την εργασία και την ελαστικοποίησή της,
καθώς και για τις επιπτώσεις της κρίσης στις εργασιακές σχέσεις...

την Παρασκευή 19/3 στις 8 μ.μ. στον 40 όροφο της Ν.Ο.Π.Ε.

Απεργιακή κινητοποίηση - πορεία 11 Μαρτίου

Καλούμε κάθε συμφοιτητή/τρια μας να κατέβει στο δρόμο αυτήν την Πέμπτη
για να διαμαρτυρηθούμε ενάντια στα νέα μέτρα και τις πολιτικές που μας έφεραν εδώ,
να σταθούμε αλληλέγγυοι στους εργαζομένους,
να διεκδικήσουμε μια ζωή με αξιοπρέπεια.

Ένας λόγος για το άσυλο...

Τα τελευταία γεγονότα

Την Τρίτη 23 Φεβρουαρίου μετά τη λήξη της πανελλαδικής πανεργατικής πορείας μια μικρή ομάδα ατόμων κατευθύνθηκε προς το πανεπιστήμιο και επιχείρησε να αφαιρέσει τις μπάρες εισόδου και εξόδου, θέλοντας με αυτόν τον τρόπο να αντιδράσει απέναντι στην άρση του ασύλου στο ΕΜΠ το προηγούμενο Σάββατο. Οι αστυνομικές δυνάμεις τους απώθησαν, μπαίνοντας μέσα στο χώρο του ασύλου από την Αγ. Δημητρίου και κυνηγώντας τους μέχρι και το κτίριο της πρυτανείας, όπου και κατέφυγαν. Η κίνηση αυτή έγινε με την κάλυψη των πρυτανικών αρχών, που επικαλέστηκαν απόφαση της Συγκλήτου η οποία δίνει πάγια άδεια επέμβασης στις αστυνομικές δυνάμεις σε περίπτωση φθοράς των μηχανισμών εισόδου και εξόδου. Μετά από αυτές τις εξελίξεις, το κτίριο της πρυτανείας τέλεσε για κάποιες μέρες υπό κατάληψη από την ανοιχτή συνέλευση κατάληψης πρυτανείας.

Τα γεγονότα αυτά έρχονται να προστεθούν σε μια σειρά άρσεων και παραβιάσεων του ασύλου τους τρεις τελευταίους μήνες, τόσο στο Α.Π.Θ., με την είσοδο αστυνομικών δυνάμεων μέσα στο χώρο του ασύλου τρεις φορές μέσα σε δυο μέρες, όσο και σε άλλα πανεπιστήμια της χώρας, το Δεκέμβριο του 2009…

Σε κάθε τέτοια συγκυρία, ανοίγει ξανά η κουβέντα για το θεσμό του ασύλου, με έντονες τις φωνές για την κατάργηση του και αντίστοιχα δυναμικές τις αντιδράσεις για την υπεράσπιση του. Αυτό που διακυβεύεται είναι το άσυλο ως ένας από τους θεσμούς που εξασφαλίζουν την ακαδημαϊκή ελευθερία και την πολιτική δράση, ως κοινωνικό κεκτημένο. Είναι ευθύνη της ακαδημαϊκής κοινότητας, όλων μας, να το νοηματοδοτήσουμε έτσι και να το προασπίσουμε, μέσα από τις συλλογικές μας διαδικασίες.

Για τη στάση των πανεπιστημιακών αρχών

Αμέσως μετά την άρση του ασύλου την προηγούμενη Τρίτη, η Πρυτανεία έσπευσε να δικαιολογήσει με ανακοίνωσή της την είσοδο της αστυνομίας επικαλούμενη την υπ΄αριθμόν 2820/23-1-09 απόφαση της Συγκλήτου. Συγκεκριμένα η απόφαση αυτή προβλέπει την άμεση επέμβαση δημόσιας δύναμης πάγια και σε κάθε περίπτωση κινδύνου της σωματικής ακεραιότητας των υπαλλήλων φύλαξεις ή προσπάθειας καταστροφής των υποδομών του πανεπιστημίου και ΄΄ιδίως΄΄ των μέσων οριοθέτησης των εισόδων και εξόδων του πανεπιστημίου. Η απόφαση της Συκλήτου γεννά αμφιβολίες ως προς την νομιμότητα της. Σύμφωνα με τον νόμο 3549/2007(νόμος πλαίσιο) στο άρθρο 3 προβλέπεται η χωρίς άδεια επέμβαση δημόσιας δύναμης στο χώρο του ασύλου μόνον όταν τελείται αυτόφωρο κακούργημα ή εγκλημα κατά της ζωής. Σε κάθε άλλη περίπτωση η επέμβαση επιτρέπεται μόνον “κατόπιν πρόσκλησης ή άδειας του αρμοδίου οργάνου του ιδρύματος και με την παρουσία εκπροσώπου της Δικαστικής Αρχής.” Ως αρμόδιο όργανο ορίζεται το Πρυτανικό Συμβούλιο.

Από τα παραπάνω προκύπτει ότι καταρχήν η Σύγκλητος δεν έχει αρμοδιότητα να προβεί στην έκδοση παρόμοιας απόφασης καθώς ως βασικά αρμόδιο όργανο ορίζεται ρητά το Πρυτανικό Συμβούλιο, ενόψει και της ευελιξίας του ως οργάνου. Η επιλογή αυτή του νομοθέτη αποτελεί μια πρώτη ένδειξή πως η κρίση για την παρόχη άδειας άρσης του ασύλου θα πρέπει να δίνεται επι του συγκεκριμένου. Επιπλέον απο τη διατύπωση του νόμου και λαμβάνοντας υπόψιν το αναγκαίο της παρουσίας εκπροσώπου της δικαστικής αρχής καθίσταται πλέον εμφανές πως μια τέτοια απόφαση θα πρέπει να λαμβάνεται in concreto ενόψει των εκάστοτε γεγονότων έχοντας σαφώς κατασταλτικό και όχι προληπτικό χαρακτήρα. Εξάλλου από το γεγόνος ότι ο νομοθέτης απαριθμεί περιοριστικά τις περίπτωσεις πάγιας αυτοδίκαιης εισόδου δημόσιας δύναμης συνάγεται πως το Πρυτανικό Συμβούλιο, πολύ περισσότερο η Σύγκλητος, δεν μπορει να διευρύνει τις περιπτώσεις αυτές. Κάτι τέτοιο αποτέλει ξεκάθαρα μια προσπαθεια αποποίησης ευθυνών και εκ πλαγίου καταπάτησης του θεσμού του ασύλου, και μάλιστα με τρόπο που κινείται στα όρια της νομιμότητας.

Τι προστατεύει το άσυλο;

Ο ρόλος του Δημόσιου Πανεπιστημίου δεν περιορίζεται στην παροχή επιστημονικής γνώσης και επαγγελματικής κατάρτισης. Το πανεπιστήμιο μας είναι ο χώρος που γίνεται η ελεύθερη διακίνηση ιδεών, η έρευνα, λαμβάνουν χώρα εκδηλώσεις που αφορούν ευρύτερα κοινωνικά και πολιτιστικά ζητήματα, συζητήσεις και δράσεις πολιτικού περιεχομένου, και γενικά δίνεται η δυνατότητα έκφρασης της διαφορετικότητας όλων των αντικρουόμενων τάσεων της ακαδημαϊκής κοινότητας μέσα από τους συνδικαλιστικούς φορείς φοιτητών, καθηγητών, εργαζομένων και τις δράσεις τους.

Εγγύηση του πολύπλευρου αυτού κοινωνικού ρόλου του Δημόσιου Πανεπιστημίου είναι ο θεσμός του ακαδημαϊκού ασύλου, το οποίο αποτελεί πολύτιμο και ιστορικά φορτισμένο κοινωνικό κεκτημένο που διασφαλίζει την ακαδημαϊκή ελευθερία τόσο απέναντι στις κρατικές δυνάμεις καταστολής όσο και απέναντι στα επιχειρηματικά συμφέροντα…

Το ακαδημαϊκό άσυλο δεν είναι απλά μια ξερή νομική διάταξη. Οι κοινωνικοί συσχετισμοί και η στάση της κοινωνίας είναι που προσδίδουν σε αυτό νόημα και αξία.

Η μάχη λοιπόν για την διατήρηση αλλά και την νοηματοδότηση του δεν γίνεται ούτε στο πλαίσιο μιας μικροπολιτικής κόντρας για ένα νόμο ή μια ψήφο, ούτε στα τρομολαγνικά παράθυρα τηλεοπτικών καναλιών. Η μάχη μαίνεται στις συνειδήσεις μας, των φοιτητών, των καθηγητών και κυρίως στην κοινωνία.

Τόσο η πρόσφατη είσοδος της αστυνομίας στο χώρο του ασύλου όσο και η ομοβροντία προτάσεων κατάργησης του δείχνουν μια γενικευμένη προσπάθεια υποβάθμισης της ιστορικής του έννοιας αποσκοπώντας στην οριστική εξάλειψη του. Αυτό όμως που συνέβαλλε καθοριστικά στα παραπάνω είναι η αλλαγή της στάσης της κοινωνίας. Για παράδειγμα, σε κρίσιμες συγκυρίες όπως οι καταλήψεις των φοιτητικών Συλλόγων κατά της αναθεώρησης του άρθρου 16 και του νόμου-πλαισίου, οι οποίες αν και παράνομες τυπικά είχαν ευρύτερη κοινωνική αποδοχή, η πιθανότητα επέμβασης της αστυνομικής αρχής θα οδηγούσε σε κοινωνική κατακραυγή. Αυτό το γεγονός καταδεικνύει την ανάγκη αναζήτησης και πάλι της κοινωνικής αυτής νομιμοποίησης που ζωοδοτεί το νόημα του ασύλου και αποτελεί τον πιο ακαταγώνιστο φρουρό του.

Ωστόσο, η σημερινή κοινωνική αντίληψη συνδέει το άσυλο αποκλειστικά με την επέμβαση ή μη της αστυνομίας (χωρίς να βλέπει το τι αυτός ο θεσμός έρχεται να προστατέψει) και ως άλλοθι για μια ανενόχλητη έξαρση καταστροφών, επεισοδίων βίας και εγκληματικών πρακτικών. Η κατάσταση αυτή δεν είναι βέβαια ανεξάρτητη από τη στάση που κρατούν τα ΜΜΕ γι’ αυτό το ζήτημα, υπερπροβάλλοντας καταστροφές και βανδαλισμούς και προωθώντας ένα κλίμα τρόμου, εξυπηρετώντας έτσι τις κυβερνητικές πολιτικές που στοχεύουν στην υποβάθμιση του κοινωνικού-πολιτικού ρόλου του ασύλου αλλά και του ίδιου του Δημοσίου Πανεπιστημίου...

Το Δημόσιο Πανεπιστήμιο είναι ένας κοινωνικός φορέας, που από τη μία προετοιμάζει τους μελλοντικούς εργαζομένους, επιστήμονες, πολίτες, και από την άλλη αποτελεί ένα δημόσιο χώρο, όπου διεξάγεται ο πολιτικός διάλογος και οι κοινωνικές συγκρούσεις για το περιεχόμενο της επιστήμης. Γι’ αυτό και η κοινωνία ενδιαφέρεται για το τι γίνεται μέσα σε αυτό, και το θέλει ακηδεμόνευτο τόσο από την κρατική εξουσία όσο και από ιδιωτικά συμφέροντα.

Εδώ έγκειται ο κοινωνικός ρόλος και η διαχρονική σημασία του ασύλου, που έρχεται να διασφαλίσει, συμβολικά και πρακτικά, ακριβώς αυτή την αυτονομία. Κι εδώ επίσης έγκειται η δική μας ευθύνη ως μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας να νοηματοδοτήσουμε κατ’ αυτόν τον τρόπο το άσυλο. Γιατί στον διαρκή αγώνα για δημόσια δωρεάν παιδεία το ζήτημα του πανεπιστημιακού ασύλου είναι μεγίστης σημασίας και οφείλουμε να μην το αφήνουμε απροστάτευτο. Είναι ένας αγώνας που η ακαδημαϊκή κοινότητα ως σύνολο έχει υποχρέωση να δίνει καθημερινά. Και σ’ αυτόν τον αγώνα η νομιμοποίηση της κοινωνίας είναι αναγκαία και οφείλουμε να την ξανακερδίσουμε. Να διεκδικήσουμε από την κοινωνία να μην αναλωθεί σε ψευδοδιλήμματα, και να σταθεί όχι απέναντι μας, αλλά δίπλα μας...

Για να κατανοήσει όμως κανείς τον ρόλο του ασύλου, την ανάγκη του να υπάρχει και σήμερα, θα πρέπει να κοιτάξει πέρα από τις εκάστοτε παραβιάσεις του από τις δυνάμεις καταστολής, πέρα από τις νομότυπες ή μη άρσεις από τις συγκλήτους...

Το άσυλο εκφράζεται και επανανοηματοδοτείται καθημερινά μέσα στους κόλπους του πανεπιστημίου.

Ενός πανεπιστημίου που δεν είναι απλώς ένας χώρος όπου πάμε για να “καταναλώσουμε” γνώση... Αλλά ένας κοινωνικός χώρος, μια “κοινότητα” με συμφωνίες, συγκρούσεις και πολλές αντιφάσεις στο εσωτερικό της. Είναι λοιπόν μέσα από τις διάφορες συλλογικές διαδικασίες, ανοιχτές συνελεύσεις, εκδηλώσεις, παράνομες προβολές, συζητήσεις, δράσεις, που το άσυλο λαμβάνει συνεχώς νέα μορφή, γεννώντας παράλληλα την ανάγκη διατήρησής του. Τούτες οι τελευταίες παραβιάσεις του λοιπόν, δεν αποτελούν τον κανόνα, παρά μόνον την εξαίρεση σε μια διαρκή προσπάθεια όσων ενδιαφέρονται και δρουν σε αυτόν, ο χώρος του πανεπιστημίου να είναι ένας χώρος ζωντανός, ένας χώρος ελευθερίας και δημιουργίας.

Γενική Συνέλευση του Συλλόγου Φοιτητών Νομικής

Καλούμε κάθε συμφοιτητή/τρια μας
στη Γενική Συνέλευση του Συλλόγου μας
την Πέμπτη στις 2 μ.μ. στο Αμφιθέατρο Α'.

Γιατί η υπεράσπιση του ασύλου είναι στα χέρια μας
Γιατι το Δημόσιο Πανεπιστήμιο είναι δική μας ευθύνη
Γιατι η δύναμη μας βρίσκεται στις συλλογικές διαδικασίες και δράσεις μας

Ανοιχτή συζήτηση για το άσυλο

Την Τρίτη 2/3 στις 8 μ.μ. στον 4ο όροφο
καλούμε κάθε συμφοιτητή/τρια μας
να συζητήσουμε για το άσυλο, τα τελευταία γεγονότα
την ευθύνη της ακαδημαϊκής κοινότητας και πιθανές δράσεις.

Ανοιχτή συζήτηση για την αναμόρφωση του μεταπτυχιακού

αλλαγή ώρας:

Την Παρασκευή 5/3 λοιπόν, στις 8 μ.μ. στον 4ο όροφο
συζητάμε μαζί με μεταπτυχιακούς φοιτητές
για τις επικείμενες αλλαγές στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών
και την παιδεία που θέλουμε.

ενημέρωση για την εισβολή αστυνομικών δυνάμεων στο Α.Π.Θ.

ενημέρωση για την εισβολή αστυνομικών δυνάμεων στο Α.Π.Θ.

Για τα Κ.Ε.Σ.

1. Η εκπαίδευση στην Ε.Ε.:
Σχετικά με τις κοινοτικές οδηγίες και την απόφαση του ΔΕΚ

Σύμφωνα με το άρθρο 149 της συνθήκης για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, «το περιεχόμενο της διδασκαλίας και η οργάνωση του εκπαιδευτικού συστήματος» αποτελούν αρμοδιότητα των κρατών μελών. Εντούτοις η Ευρωπαϊκή Ένωση στο πλαίσιο του ενδιαφέροντός της για την οικοδόμηση της ενιαίας εσωτερικής αγοράς εξέδωσε δύο κοινοτικές οδηγίες, την 1989/48 και την 2005/36, με τις οποίες τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. τα κράτη μέλη υποχρεώνονται να αποδεχθούν περιορισμούς στην κυρίαρχη αρμοδιότητα τους να καθορίζουν το θεσμικό και πραγματικό πλαίσιο παροχής των γνώσεων που είναι απαραίτητες για την αγορά εργασίας. Οι οδηγίες αυτές ορίζουν το θεσμικό πλαίσιο της υποχρέωσης αναγνώρισης από ένα κράτος μέλος των ακαδημαϊκών και επαγγελματικών κυρίως γνώσεων που αποκτήθηκαν και πιστοποιήθηκαν μέσω του εκπαιδευτικού συστήματος άλλου κράτους μέλους, είτε στο έδαφος του δεύτερου, είτε στο έδαφος του πρώτου, με σύμβαση δικαιόχρησης.
Η Ε.Ε. δείχνει να αντιμετωπίζει την παιδεία περισσότερο ως προϊόν, ως ένα θέμα που άπτεται της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών και της ελεύθερης κυκλοφορίας των προσώπων, των αγαθών και των υπηρεσιών, παρά ως δημόσιο αγαθό, θυσιάζοντάς την έτσι στο βωμό της ευρωπαϊκής οικονομικής ολοκλήρωσης. Ο Ενιαίος Ευρωπαϊκός Χώρος ευαγγελίζεται την ομογενοποίηση των Α.Ε.Ι. σε ευρωπαϊκό επίπεδο, με βάση την «ποιότητα» όπως αυτή γίνεται αντιληπτή και καθορίζεται από τα αποκλειστικά αγοραία κριτήρια. Χαρακτηριστικά αποκαλυπτικό είναι το σκεπτικό του ΔΕΚ πάνω στο ζήτημα.
Κατόπιν καταγγελιών που υπέβαλαν 37 ιδιώτες, η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων έκρινε ότι η ελληνική νομοθεσία δεν είναι σύμφωνη, σε πολλά σημεία, με την οδηγία 89/48. Αποφάσισε, επομένως, να ασκήσει προσφυγή κατά της χώρας μας, η οποία κρίθηκε με την απόφαση C-274/05 της 23ης Οκτωβρίου 2008 του ΔΕΚ.
Το ΔΕΚ δεν αμφισβήτησε τη δυνατότητα της Ελλάδας να ορίζει στο Σύνταγμα της ότι η πανεπιστημιακή και τριτοβάθμια εν γένει εκπαίδευση παρέχεται αποκλειστικά από τα δημόσια ιδρύματα (αρ. 16 Σ). Αυτό που επισήμανε ήταν ότι σύμφωνα με το σύστημα της οδηγίας 89/43, ένα δίπλωμα αναγνωρίζεται όχι λόγω της ουσιαστικής αξίας της εκπαιδεύσεως που πιστοποιεί, αλλά διότι καθιστά δυνατή την πρόσβαση σε νομοθετικά κατοχυρωμένο επάγγελμα εντός του κράτους μέλους στο οποίο αυτό αποκτήθηκε ή αναγνωρίστηκε. Το γενικό σύστημα αναγνωρίσεως των διπλωμάτων τριτοβάθμιας εκπαιδεύσεως που καθιερώθηκε με την οδηγία 89/48 στηρίζεται, συγκεκριμένα, στην αμοιβαία εμπιστοσύνη μεταξύ των κρατών μελών όσον αφορά τα επαγγελματικά προσόντα που αναγνωρίζουν.
Ως εκ τούτου, το ζήτημα αν το εκπαιδευτικό ίδρυμα, στο οποίο πραγματοποίησε τις σπουδές του ο κάτοχος διπλώματος, είναι «πανεπιστήμιο ή ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα ή άλλο ίδρυμα του αυτού εκπαιδευτικού επιπέδου», κατά την έννοια του άρθρου 1, στοιχείο α΄, πρώτο εδάφιο, δεύτερη περίπτωση, της οδηγίας 89/48, πρέπει να κρίνεται αποκλειστικώς βάσει των κανόνων που διέπουν το σύστημα επαγγελματικής εκπαιδεύσεως του κράτους μέλους του οποίου αρμόδια αρχή χορήγησε το δίπλωμα.
Επιπλέον, πρέπει να επισημανθεί ότι η οδηγία 89/48 δεν αφορά την αναγνώριση ακαδημαϊκών τίτλων σπουδών, αλλά μόνον τα επαγγελματικά προσόντα τα οποία παρέχουν πρόσβαση σε νομοθετικά κατοχυρωμένα επαγγέλματα.
Συμπερασματικά, η απόφαση στηρίζεται στη λογική ότι τα ΚΕΣ δεν ανήκουν στο εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας στην οποία λειτουργούν, αλλά στο εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας όπου βρίσκονται τα μητρικά πανεπιστήμια, με τα οποία έχουν συναφθεί οι εμπορικές συμφωνίες. Οι δε εν λόγω εμπορικές συμφωνίες μεταξύ των ιδρυμάτων νοούνται κατεξοχήν οικονομικά και προστατεύονται στο πλαίσιο ελεύθερης κυκλοφορίας των εμπορευμάτων και του ελεύθερου ανταγωνισμού.
Εξ αιτίας αυτής ακριβώς της λογικής, η οποία στην πραγματικότητα παρακάμπτει τις ελεγκτικές αρμοδιότητες των εθνικών αρχών των χωρών στις οποίες λειτουργούν τα ΚΕΣ, παραπέμποντας την αρμοδιότητα αυτή στα εκπαιδευτικά συστήματα των μητρικών χωρών, οφείλεται και το γεγονός ότι η απόφαση δεν έρχεται σε αντίφαση με τις συνταγματικές και λοιπές θεσμικές ρυθμίσεις των χωρών υποδοχής.
Η εν λόγω απόφαση του ΔΕΚ έχει μεγάλο ενδιαφέρον καθώς αποτελεί πηγή προβληματισμών γύρω από τον τρόπο που αντιμετωπίζεται η ανώτατη εκπαίδευση στον ευρωπαϊκό χώρο. Πράγματι, η απόφαση αντιλαμβάνεται την ανώτατη εκπαίδευση ενταγμένη στο πλαίσιο της ανταγωνιστικότητας και της αρχής της ελευθερίας της εγκατάστασης και παροχής υπηρεσιών στην Ενωμένη Ευρώπη, σαν εμπορική επιχείρηση. Η μητρική δηλαδή εταιρεία είναι υπεύθυνη για την ποιότητα των προϊόντων και των υπηρεσιών της, που διακινούνται στην κοινή ευρωπαϊκή αγορά.
Συνακόλουθα, η λογική σύμφωνα με την οποία η ανώτατη εκπαίδευση συνιστά πεδίο άσκησης επιχειρηματικής δραστηριότητας, γεννά ερωτήματα ως προς τη συμβατότητα της με την Ευρωπαϊκή παράδοση του Διαφωτισμού που αντιλαμβάνεται το Πανεπιστήμιο, ως κέντρο διαμόρφωσης καθολικών ανθρώπων και πολιτών (universitas). Η τριτοβάθμια εκπαίδευση δεν νοείται πλέον ως μια καθολική, αδιάσπαστη διαδικασία παραγωγής και μετάδοσης της επιστημονικής γνώσης αλλά ως μια σειρά από επί μέρους υπηρεσίες επαγγελματικής κατάρτισης και εξειδίκευσης.
Επιπλέον, ερώτημα είναι και το κατά πόσο το μοντέλο του πανεπιστημίου - επιχείρηση που στηρίζεται στην αρχή της ελεύθερης παροχής υπηρεσιών στην Ευρώπη, συμβιβάζεται με τον κοινωνικό ρόλο των ΑΕΙ. Η σύνδεση δηλαδή της παραγωγής και της αναφοράς της επιστημονικής γνώσης με τις ιδιαίτερες κοινωνικές, οικονομικές, πολιτικές και πολιτιστικές συνθήκες και ανάγκες του τόπου στον οποίο αυτές πραγματοποιούνται έρχεται σε δεύτερη μοίρα στο πλαίσιο της συλλογιστικής της απόφασης του ΔΕΚ.
Ένα δεύτερο σημείο της απόφασης που αποτελεί εστία συζήτησης αφορά στο διαχωρισμό των ακαδημαϊκών όρων και συνθηκών διεξαγωγής των σπουδών που οδηγούν σε πανεπιστημιακούς τίτλους, από τους όρους και τα κριτήρια για την απόκτηση των επαγγελματικών δικαιωμάτων που αντιστοιχούν σε αυτούς. Σύμφωνα με την απόφαση οι ακαδημαϊκές προϋποθέσεις (τα προγράμματα δηλαδή των σπουδών, η διάρκεια της φοίτησης, η ποιότητα της εκπαίδευσης και της εκτελούμενης βασικής και εφαρμοσμένης έρευνας, η επιστημονική επάρκεια των διδασκόντων κ.ο.κ.) για την άσκηση επαγγελμάτων που απαιτούν επιστημονική γνώση και επάρκεια, αποτελούν τυπική και όχι ουσιαστική διαδικασία. Απομακρύνεται, συνεπώς, από την ανάγκη για αντιστοίχηση της ικανότητας των διπλωματούχων να ασκήσουν τα επαγγέλματα που απαιτούν πανεπιστημιακή εκπαίδευση, με τις επιστημονικές γνώσεις τους.
Ένα ακόμη σημείο της απόφασης που γεννά προβληματισμούς αφορά στην αφαίρεση της αρμοδιότητας ελέγχου και πιστοποίησης της ποιότητας των σπουδών των εκπαιδευτικών οργανισμών που λειτουργούν εντός της επικράτειάς τους από τις εθνικές αρχές των χωρών υποδοχής των ΚΕΣ. Η απόφαση εδώ στηρίζεται σε μια λογική που αντιλαμβάνεται την εκπαίδευση ως υπηρεσία αναπαραγωγής γνώσεων και γι’ αυτό η ποιότητα των εν λόγω γνώσεων μπορεί να πιστοποιείται και εξ αποστάσεως εφαρμόζοντας τα ίδια κριτήρια με οποιαδήποτε «τυποποιημένη» διαδικασία παραγωγής και διανομής εμπορικών προϊόντων και υπηρεσιών. Η απόφαση δηλαδή απέχει από το να αναγνωρίσει τις ιδιαιτερότητες της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης ως συστηματικής και αδιάσπαστης δραστηριότητας παραγωγής και μετάδοσης της επιστημονικής γνώσης.
Τέλος, με δεδομένο ότι τα Κ.Ε.Σ. αποτελούν κερδοσκοπικές επιχειρήσεις που λειτουργούν σε τρίτες χώρες, εγείρονται πολλά ερωτήματα σχετικά με τη θεσμική διασφάλιση των ελέγχων της ποιότητας των υπηρεσιών που αυτά παρέχουν. Ανησυχίες εγείρονται γύρω από την δυνατότητα εξ αποστάσεως προστασίας του δημοσίου συμφέροντος στα κράτη-μέλη λόγω αμφιβολιών για την ενσωμάτωση των κριτήριων και την ευθυγράμμιση με τις ακαδημαϊκές αρχές των μητρικών πανεπιστημίων εκ μέρους των Κολλεγίων, ειδικά από τη στιγμή που ο κερδοσκοπικός χαρακτήρας τους υπαγορεύει την ελαχιστοποίηση του κόστους και τη μεγιστοποίηση των κερδών.

2. Σχετικά με το νόμο 3696/2008 για τα Κ.Ε.Σ.

Παρά το γεγονός ότι η Ελλάδα δεν ενσωμάτωσε την οδηγία 89/48, πολλά Κέντρα Ελεύθερων Σπουδών λειτουργούν ήδη στη χώρα. Πολλοί νέοι κυρίως άνθρωποι που δεν κατάφεραν να εισαχθούν σε κάποιο ΑΕΙ (αριθμός που γιγαντώθηκε και μετά την θέσπιση του ορίου της βάσης του 10 στις πανελλαδικές εξετάσεις ως προϋπόθεση για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση) εγγράφονται καθημερινά σε ιδιωτικά εκπαιδευτήρια – Κ.Ε.Σ. Επιπλέον, στα Κ.Ε.Σ. κατέφυγε ένα κομμάτι επαγγελματιών και ανθρώπων που είχαν ήδη ενταχθεί στην παραγωγική διαδικασία, προς αναζήτηση εξειδίκευσης ή γρήγορης εκμάθησης νέων τεχνολογιών, προγραμμάτων και μεθόδων management και παραγωγής.
Αποτέλεσμα αυτής της de facto κατάστασης ήταν η αδήριτη ανάγκη θέσπισης ενός πλαισίου που θα ρυθμίζει την δανειοδότηση και τη λειτουργία αυτών των εκπαιδευτηρίων. Σε αυτήν την ανάγκη ήρθε να απαντήσει ο νόμος 3696/2008.
Ο επίμαχος νόμος για τα Κ.Ε.Σ. που ψηφίστηκε από το θερινό τμήμα της Βουλής ρυθμίζει την λειτουργία των Κ.Ε.Σ. σε μια προσπάθεια να οργανώσει τον τρόπο αδειοδότησής τους, συνεργασίας τους με ιδρύματα του εξωτερικού, κρατικού ελέγχου κ.ο.κ. Προετοιμάζει έτσι το δρόμο για την εξίσωση των επαγγελματικών δικαιωμάτων των πτυχιούχων Α.Ε.Ι. με αυτά των αποφοίτων των Κ.Ε.Σ., δρόμος που βέβαια παραμένει κλειστός όσο καθυστερεί η αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος το οποίο απαγορεύει ρητά την ίδρυση και λειτουργία ιδιωτικών ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. Ενώ όμως ο έλληνας νομοθέτης δεν προχωρεί σε εξίσωση επαγγελματικών δικαιωμάτων, η Ε.Ε. έχει ήδη εκδώσει την σχετική οδηγία 2005/36, η οποία μάλιστα, ενόψει του ότι η Ελλάδα δεν την έχει ενσωματώσει έγκαιρα, έχει αποκτήσει άμεση ισχύ στην ελληνική έννομη τάξη. Το αποτέλεσμα είναι ότι κάθε πτυχιούχος Κ.Ε.Σ. μπορεί να την επικαλεστεί στα δικαστήρια και να πετύχει έτσι για τον εαυτό του ουσιαστικά την ίδια αντιμετώπιση που θα τύγχανε ένας πτυχιούχος Α.Ε.Ι. στην αγορά εργασίας.
Στο νόμο ορίζεται ρητά ότι οι βεβαιώσεις, τα πιστοποιητικά σπουδών ή οποιασδήποτε άλλης ονομασίας βεβαίωση που χορηγούν τα Κολέγια δεν είναι ισότιμα με τους τίτλους που χορηγούνται στο πλαίσιο του Ελληνικού συστήματος τυπικής εκπαίδευσης, όπως Πανεπιστήμια, Τ.Ε.Ι. και Ι.Ε.Κ.. Συνεπώς, οι εν λόγω βεβαιώσεις φοίτησης δεν παρέχουν, όπως συχνά αναφέρεται παραπλανητικά στις διαφημίσεις, δικαίωμα εγγραφής των αποφοίτων στον οικείο επαγγελματικό σύλλογο, όπως είναι ο δικηγορικός σύλλογος.
Σε αυτό το σημείο έχουμε την πρώτη ρήξη του Έλληνα νομοθέτη με το ευρωπαϊκό ρυθμιστικό πλαίσιο. Ο νόμος 3696/2008 εναρμονίζεται με το άρθρο 16 του Συντάγματος και την αυστηρή νομολογία των ελληνικών δικαστηρίων, αρνούμενος την αναγνώριση ακαδημαϊκής και επαγγελματικής ισοτιμίας των τίτλων ανώτατων σπουδών των ιδιωτικών εκπαιδευτηρίων με αυτούς των δημοσίων εταίρων τους. Η απόφαση αυτή του νομοθέτη αναδεικνύει την αντίληψη που καθόρισε το περιεχόμενο του εν λόγω νόμου ότι η παρεχόμενη στην Ελλάδα εκπαίδευση κρίνεται ως ανωτάτη (ακαδημαϊκά και επαγγελματικά) με βάση τις προϋποθέσεις που θέτει το ελληνικό Σύνταγμα. Εντάσσει συνεπώς τα εκπαιδευτήρια που λειτουργούν στην επικράτεια στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα και συνακόλουθα οι τίτλοι που αυτά χορηγούν δεν μπορεί να αναγνωριστούν ως ισότιμοι διότι κάτι τέτοιο θα προσέκρουε πλάγια στην απαγόρευση σύστασης ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων από ιδιώτες. Παράλληλα, η διαδικασία αδειοδότησης των Κολλεγίων, οι έλεγχοι της λειτουργίας τους από εθνικές αρχές, σύμφωνα με τα κριτήρια του νόμου, συμπληρώνει την εικόνα ενός έντονου κρατικού έλεγχου, ασυμβίβαστου με την ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων και τον ελεύθερο ανταγωνισμό.

3. Για μια δημόσια δωρεάν παιδεία

Με την πρόσφατη προσπάθεια αναθεώρησης του άρθρου 16 του Συντάγματος αλλά και με το επίμαχο θέμα των Κ.Ε.Σε διαφαίνεται μια συστηματική προσπάθεια ανοίγματος του χώρου της παιδείας στην ιδιωτική πρωτοβουλία με την παράλληλη ίδρυση μη κρατικών – ιδιωτικών ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. Αυτή η συνύπαρξη γεννά πληθώρα προβληματισμών τόσο ως προς τα αποτελέσματα που θα χει πάνω στο δημόσιο πανεπιστήμιο όσο και ως προς το χαρακτήρα της γνώσης που θα παράγεται από τα ιδιωτικά.
Συγκεκριμένα σε σχέση με το δημόσιο Πανεπιστήμιο ο ανταγωνισμός που θα αναπτυχθεί θα οδηγήσει είτε στην υποβάθμιση του δημοσίου -πράγμα που ενόψει της συστηματικής υποχρηματοδότησης των ΑΕΙ τα τελευταία χρόνια φαίνεται από εξαιρετικά πιθανό ως σίγουρο-, είτε στην εισαγωγή ιδιωτικών ορών λειτουργίας στα δημόσια πανεπιστήμια (χαρακτηριστικό παραδείγματα αυτής της τάσεως – τετραετή αναπτυξιακά πλάνα – εξωτερική αξιολόγηση κ.α.). Παράλληλα η αναγνώριση ενός ιδιωτικού ιδρύματος ως ΑΕΙ δεν είναι άμοιρη αποτελεσμάτων για την κοινωνία. Πράγματι, μια γνώση που παρέχεται από ένα ιδιωτικό εκπαιδευτικό ίδρυμα είναι αναπόδραστα συνδεδεμένη με τις ανάγκες και τα ιδιοτελή συμφέροντα του παροχέα της.

Δεν μπορούμε ως φοιτητές, ως επιστήμονες και μελλοντικοί εργαζόμενοι, να νοήσουμε τα επαγγελματικά δικαιώματα που απορρέουν από το πτυχίο μας αποσπασμένα από τις ακαδημαϊκές εγγυήσεις με τις οποίες προέκυψαν. Για μας η παιδεία δεν είναι προϊόν, δεν είναι πακέτα πρακτικών γνώσεων προορισμένων να καλύψουν μια εξειδικευμένη ανάγκη της αγοράς εργασίας. Για μας η εκπαιδευτική διαδικασία δεν μπορεί να είναι απλά παροχή υπηρεσιών, η σχέση διδάσκοντα-διδασκομένου εμπορική σχέση, ο φοιτητής πελάτης-καταναλωτής. Η απάντηση στην αγοραία λογική των παραπάνω κατευθύνσεων είναι πως για μας η παιδεία δεν μπορεί παρά να είναι δημόσιο αγαθό που καλύπτει κοινωνικές ανάγκες, οι φοιτητές πολύπλευροι επιστήμονες και ακαδημαϊκοί πολίτες, το πανεπιστήμιο ένας δημόσιος χώρος, πολιτικού διαλόγου και κοινωνικών συγκρούσεων.
Η αντίθεση σε αυτήν την πολιτική πορεία ιδιωτικοποιήσεων και φιλελευθεροποίησης της οικονομίας δεν μπορεί να είναι βέβαια μόνο αμυντική αλλά πρέπει να περάσει σε μια κριτική των προβλημάτων μιας παιδείας που δημιουργεί απολιτικά, αγράμματα, πλην εξειδικευμένα όντα, η ερευνητική δραστηριότητα είναι πενιχρή και πατενταρισμένη και η ακαδημαϊκή κοινότητα μαστίζεται από την οικογενειοκρατία, την διαφθορά και την αδιαφορία.
Η ίδια η ακαδημαϊκή κοινότητα με τις συμφωνίες και τις διαφωνίες της είναι αυτή που καλείται να υπερασπιστεί τον κοινωνικό χαρακτήρα της παραγόμενης γνώσης. Συνακόλουθα τα μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας, καθηγητές και φοιτητές, οφείλουν να αναλάβουν υπεύθυνα τον ρόλο τους αυτό. Από τη μια οι καθηγητές να μην υποβιβάζουν τους εαυτούς τους σε δημοσίους υπαλλήλους, αποκομμένους από την κοινωνία διανοούμενους κλεισμένους μέσα σε αποστειρωμένα εργαστήρια, αλλά να ανταποκριθούν δυναμικά στην ευθύνη τους έναντι της κοινωνίας. Από την άλλη οι φοιτητές πρέπει να αποσπαστούν από τη λογική του πελάτη που αντιμετωπίζει το πανεπιστήμιο και συνακόλουθα τη γνώση ως καταναλωτικό προϊόν και να δουν τους εαυτούς τους ως ακαδημαϊκούς πολίτες, ως ενεργό κομμάτι της κοινωνίας.

Ο λόγος περί ασύλου...

Ο ρόλος του Δημόσιου Πανεπιστημίου δεν περιορίζεται στην παροχή επιστημονικής γνώσης και επαγγελματικής κατάρτισης. Το πανεπιστήμιο μας είναι ο χώρος που γίνεται η ελεύθερη διακίνηση ιδεών, η έρευνα, λαμβάνουν χώρα εκδηλώσεις που αφορούν ευρύτερα κοινωνικά και πολιτιστικά ζητήματα, συζητήσεις και δράσεις πολιτικού περιεχομένου, και γενικά δίνεται η δυνατότητα έκφρασης της διαφορετικότητας όλων των αντικρουόμενων τάσεων της ακαδημαϊκής κοινότητας μέσα από τους συνδικαλιστικούς φορείς φοιτητών, καθηγητών, εργαζομένων και τις δράσεις τους.

Εγγύηση του πολύπλευρου αυτού κοινωνικού ρόλου του Δημόσιου Πανεπιστημίου είναι ο θεσμός του ακαδημαϊκού ασύλου, το οποίο αποτελεί πολύτιμο και ιστορικά φορτισμένο κοινωνικό κεκτημένο που διασφαλίζει την ακαδημαϊκή ελευθερία τόσο απέναντι στις κρατικές δυνάμεις καταστολής όσο και απέναντι στα επιχειρηματικά συμφέροντα…

Το ακαδημαϊκό άσυλο δεν είναι απλά μια ξερή νομική διάταξη. Οι κοινωνικοί συσχετισμοί και η στάση της κοινωνίας είναι που προσδίδουν σε αυτό νόημα και αξία.

Η μάχη λοιπόν για την διατήρηση αλλά και την νοηματοδότηση του δεν γίνεται ούτε στο πλαίσιο μιας μικροπολιτικής κόντρας για ένα νόμο ή μια ψήφο, ούτε στα τρομολαγνικά παράθυρα τηλεοπτικών καναλιών. Η μάχη μαίνεται στις συνειδήσεις μας, των φοιτητών, των καθηγητών και κυρίως στην κοινωνία.

Τόσο η πρόσφατη είσοδος της αστυνομίας στο χώρο του ασύλου κατά τα γεγονότα του Δεκέμβρη όσο και η ομοβροντία προτάσεων κατάργησης του δείχνουν μια γενικευμένη προσπάθεια υποβάθμισης της ιστορικής του έννοιας αποσκοπώντας στην οριστική εξάλειψη του. Αυτό όμως που συνέβαλλε καθοριστικά στα παραπάνω είναι η αλλαγή της στάσης της κοινωνίας. Για παράδειγμα, σε κρίσιμες συγκυρίες όπως οι καταλήψεις των φοιτητικών Συλλόγων κατά της αναθεώρησης του άρθρου 16 και του νόμου-πλαισίου, οι οποίες αν και παράνομες τυπικά είχαν ευρύτερη κοινωνική αποδοχή, η πιθανότητα επέμβασης της αστυνομικής αρχής θα οδηγούσε σε κοινωνική κατακραυγή. Αυτό το γεγονός καταδεικνύει την ανάγκη αναζήτησης και πάλι της κοινωνικής αυτής νομιμοποίησης που ζωοδοτεί το νόημα του ασύλου και αποτελεί τον πιο ακαταγώνιστο φρουρό του.

Ωστόσο, η σημερινή κοινωνική αντίληψη συνδέει το άσυλο αποκλειστικά με την επέμβαση ή μη της αστυνομίας (χωρίς να βλέπει το τι αυτός ο θεσμός έρχεται να προστατέψει) και ως άλλοθι για μια ανενόχλητη έξαρση καταστροφών, επεισοδίων βίας και εγκληματικών πρακτικών. Η κατάσταση αυτή δεν είναι βέβαια ανεξάρτητη από τη στάση που κρατούν τα ΜΜΕ γι’ αυτό το ζήτημα., υπερπροβάλλοντας καταστροφές και βανδαλισμούς και προωθώντας ένα κλίμα τρόμου, εξυπηρετώντας έτσι τις κυβερνητικές πολιτικές που στοχεύουν στην υποβάθμιση του κοινωνικού-πολιτικού ρόλου του ασύλου αλλά και του ίδιου του Δημοσίου Πανεπιστημίου...

Μετά τα τελευταία επεισόδια επανήλθε στο προσκήνιο το θέμα της βίας, καθώς και το ποια θα πρέπει να είναι η στάση της ακαδημαϊκής κοινότητας απέναντι σε τέτοια περιστατικά.

Σε μια προσπάθεια να εξετάσει κανείς το ζήτημα της βίας, είναι σημαντικό να κατανοήσει τις μορφές που αυτή μπορεί να πάρει, ανάλογα με το υποκείμενο, τον σκοπό και τον τρόπο που αυτή ασκείται.

Συλλογική είναι η βία που ασκείται μαζικά, που νομιμοποιείται από την ίδια την κοινωνία, η οποία συνειδητά μέσα από συλλογικές διαδικασίες επιλέγει αυτό το μέσο διεκδίκησης. Παράδειγμα αποτελούν οι καταλήψεις των φοιτητικών συλλόγων ενάντια στην αναθεώρηση του άρθρου 16 και στον νόμο- πλαίσιο, όπου οι φοιτητές μέσα από τα όργανά τους επέλεξαν το συγκεκριμένο μέσο πάλης για να διεκδικήσουν μια καλύτερη παιδεία.

Η ατομική βία από την άλλη, δεν ασκείται από κάποιο κοινωνικό υποκείμενο, από έναν συλλογικό φορέα, αλλά από επιμέρους ατομικότητες (που δεν αποκλείεται να δρουν όμως σε ομάδες). Συχνά ασκείται από άτομα του αντιεξουσιαστικού χώρου ως μια πολιτική επιλογή απάντησης στην κρατική βία και εξουσία. Πρόκειται για μια βία στοχευμένη, με σαφώς πολιτικά κίνητρα και προτάγματα.

Τα πρόσφατα γεγονότα όμως έφεραν στην επιφάνεια μια νέα μορφή ατομικής βίας. Μιας βίας μηδενιστικής, τυφλής, χωρίς καμιά πολιτική στόχευση, η οποία έδωσε την αφορμή να δράσουν οι κατασταλτικοί μηχανισμοί ακόμα πιο σθεναρά σε βάρος των όποιων διεκδικήσεων. Σ' αυτήν την τελευταία κατηγορία θα μπορούσαν να υπαχθούν κατά κύριο λόγο τα επεισόδια που έγιναν στον χώρο του πανεπιστημίου τις τελευταίες ημέρες. Σ' αυτά έλαβαν μέρος κυρίως άτομα περιθωριοποιημένα, συχνά ανήλικοι και μετανάστες, οι οποίοι βιώνουν τα δικά τους αδιέξοδα μέσα από μια μηδενιστική προοπτική, μέσα σε μια κοινωνία η οποία όλο τον υπόλοιπο χρόνο τους αγνοεί. Δεν θα πρέπει λοιπόν κανείς να βιαστεί να καταδικάσει τέτοιες πρακτικές ''ελαφρά τη καρδία'', ούτε και να απαντήσει σ' αυτές με μια βίαιη και δυσανάλογη καταστολή. Θα πρέπει να αντιληφθεί πως το αδιέξοδο που βιώνουν τα άτομα αυτά δεν μπορεί παρά να έχει κοινωνικά αίτια, που σχετίζονται με μια συλλογική ευθύνη - δεν πρόκειται για κοινούς εγκληματίες, αλλά για ένα κομμάτι της κοινωνίας που «νοσεί» και εκφράζει απόγνωση.

Η βία δεν είναι κάτι που συλλήβδην μπορεί κανείς να υιοθετήσει ή να απορρίψει. Η κριτική σ' αυτήν θα πρέπει πάντα να εξαρτάται από το ποιος, γιατί και με ποιον τρόπο την ασκεί…

Εμείς σε κάθε περίπτωση προτάσσουμε τις διαδικασίες του Συλλόγου μας και τη συνειδητοποίηση του ρόλου μας ως φοιτητές, μελλοντικοί εργαζόμενοι και πολίτες. Για να μπορούμε συλλογικά να αρθρώνουμε τον δικό μας λόγο, να αγωνιζόμαστε για τα αιτήματά μας αλλά και να επιλέγουμε τα μέσα πάλης μας, ακόμη κι αν αυτά είναι ακραία...

Είναι γεγονός πως τόσο η απόσταση μεταξύ κοινωνίας και ακαδημαϊκής πραγματικότητας, όσο και η παραπληροφόρηση από μεγάλο κομμάτι των ΜΜΕ, έχουν οδηγήσει την κοινωνία να αντιλαμβάνεται περιορισμένα το ρόλο του ακαδημαϊκού ασύλου σήμερα. Φαίνεται σαν να υπάρχουν δύο μόνο πλευρές για να διαλέξει κανείς. Η μια είναι αυτή της τυφλής βίας και των καταστροφών που χρησιμοποιεί το πανεπιστημιακό άσυλο απλώς για να ξεφύγει από τη δικαιοδοσία της αστυνομίας. Η άλλη είναι αυτή των αστυνομικών αρχών και της πολιτικής εξουσίας από πίσω τους, που βλέπουν τη λέξη άσυλο ως κόκκινο πανί και προχωρούν, παίρνοντας αφορμές από τα παραπάνω, στην κατάλυση του στην πράξη, με την κατά το δοκούν είσοδο στο χώρο του ασύλου, τη βία απέναντι στους φοιτητές και τις τυφλές προσαγωγές και ρίψεις χημικών.

Το δίπολο αυτό πρέπει να σπάσει! Ανάμεσα στις δύο αυτές πλευρές που μονοπωλούν τελευταία το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης παίζοντας «κλέφτες και αστυνόμους», βρισκόμαστε κι εμείς. Εμείς που ζητάμε ένα πανεπιστήμιο ελεύθερο να παράγει γνώση, πολιτισμό και πολιτική, και κάθε βία, διαδικασία δημιουργική και συλλογική, κοινωνικά νομιμοποιημένη και δημοκρατικά αποφασισμένη. Εμείς που δυστυχώς γινόμαστε σάκοι του μποξ στα χέρια κυβερνήσεων, μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων και εμπορίου εντυπώσεων και τηλεθέασης και πνιγόμαστε με τόνους χημικών, προσχηματικές προσαγωγές και αναίτιο ξύλο.

Για μας το άσυλο είναι ακόμα πολύτιμο και συνδέεται άρρηκτα με τον τρόπο που νοούμε σήμερα το Δημόσιο Πανεπιστήμιο. Είναι ο θεσμός εκείνος που διασφαλίζει πραγματικά την ελευθερία της έκφρασης, προσωπικής και συλλογικής, με εκδηλώσεις, συζητήσεις, συνδικαλιστικές κι ευρύτερες πολιτικές δράσεις, αλλά και με τις κινηματογραφικές προβολές, τις μουσικές και τις καλλιτεχνικές δράσεις φοιτητών και των φοιτητικών συλλόγων. Το Δημόσιο Πανεπιστήμιο είναι ένα κοινωνικός φορέας, που από τη μία προετοιμάζει τους μελλοντικούς εργαζομένους, επιστήμονες, πολίτες, και από την άλλη αποτελεί ένα δημόσιο χώρο, όπου διεξάγεται ο πολιτικός διάλογος και οι κοινωνικές συγκρούσεις για το περιεχόμενο της επιστήμης. Γι’ αυτό και η κοινωνία ενδιαφέρεται για το τι γίνεται μέσα σε αυτό, και το θέλει ακηδεμόνευτο τόσο από την κρατική εξουσία όσο και από ιδιωτικά συμφέροντα.

Εδώ έγκειται ο κοινωνικός ρόλος και η διαχρονική σημασία του ασύλου, που έρχεται να διασφαλίσει, συμβολικά και πρακτικά, ακριβώς αυτή την αυτονομία. Κι εδώ επίσης έγκειται η δική μας ευθύνη ως μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας να νοηματοδοτήσουμε κατ' αυτόν τον τρόπο το άσυλο. Γιατί στον διαρκή αγώνα για δημόσια δωρεάν παιδεία το ζήτημα του πανεπιστημιακού ασύλου είναι μεγίστης σημασίας και οφείλουμε να μην το αφήνουμε απροστάτευτο. Είναι ένας αγώνας που η ακαδημαϊκή κοινότητα ως σύνολο έχει υποχρέωση να δίνει καθημερινά Και σ' αυτόν τον αγώνα η νομιμοποίηση της κοινωνίας είναι αναγκαία και οφείλουμε να την ξανακερδίσουμε. Να διεκδικήσουμε από την κοινωνία να μην αναλωθεί σε ψευδοδιλήμματα, και να σταθεί όχι απέναντι μας, αλλά δίπλα μας...

επίθεση στον ανοιχτό κοινωνικό χώρο BuenaVentura

Τα ξημερώματα της Τρίτης 24-11 στις 3:55 το πρωί ο ελεύθερος κοινωνικός χώρος Buena Ventura έγινε στοχος βομβιστικής επίθεσης.

η ανακοίνωση του χώρου εδώ.

Δηλώνουμε την αλληλεγγύη μας στη BuenaVentura.
Κάθε προσπάθεια τρομοκράτησης και φίμωσης πολιτικών και κοινωνικών χώρων θα μας βρει απέναντί της.

αποφασίστηκε μικροφωνική ενημέρωσης το Σάββατο στην Καμάρα, πορεία τη Δευτέρα, ενώ κάθε μέρα θα υπάρχουν εκδηλώσεις οικονομικής υποστήριξης στο χώρο.

Για το Πολυτεχνείο...

Μιλώ με σπασμένη φωνή δεν εκλιπαρώ
Τον οίκτο σας μέσα μου μιλούν χιλιάδες στόματα
Που κάποτε φώναζαν οργισμένα στον ήλιο
Μια γενιά που έψελνε τα δικαιώματά της
Κουνώντας λάβαρα πανηγυριού σειώντας σπαθιά
Γράφοντας στίχους εξαίσιους μιας πρώτης νεότητας
Ποτίζοντας τα σπαρτά με περίσσιο αίμα
Μικρά παιδιά που αφέθηκαν στο έλεος τ' ουρανού

Η γενιά μου ήταν μια αστραπή που πνίγηκε
Η βροντή της η γενιά μου καταδιώχτηκε
Σα ληστής σύρθηκε στο συρματόπλεγμα
Μοίρασε σαν αντίδωρο τη ζωή και το θάνατο
Οι άνθρωποι της γενιάς μου δεν πέθαιναν
Στα νοσοκομεία κραύγαζαν έξαλλοι στα εκτελεστικά
Αποσπάσματα τα χέρια τους ήταν μαγνήτες
Τρώγαν πικρό ψωμί κάπνιζαν εφημερίδες
Ζητώντας ευλαβικά μια θέση σ' αυτή τη γη

Όπου κι αν στάθηκαν οι σκιές τους ριζώναν
Άδικα προσπαθείτε δε θα ξεριζωθούν ποτέ
Θα προβάλλουν μπροστά στα τρομαγμένα σας μάτια
Τώρα τα καταλάβαμε όλα καταλάβαμε
Τη δύναμή μας και για τούτο μιλώ
Με σπασμένη φωνή που κλαίει
Κάθε φορά στη θύμησή τους

Κλείτος Κύρου - Κραυγή 15

καλούμε κάθε συμφοιτητή/συμφοιτητριά μας στη σημερινή πορεία για την επέτειο του Πολυτεχνείου. προσυγκέντρωση στις 17:30 στο Πολυτεχνειο.

Εκδήλωση για τα Κ.Ε.Σ.

Έκτακτο σχήμα Τρίτη 10/11

Για αυτή την εβδομάδα το σταθερό μας σχήμα που γίνεται κάθε Δευτέρα στις 7 μ.μ., αναβάλλεται για τη Τρίτη στις 7 μ.μ. στον 1ο όροφο της Ν.Ο.Π.Ε.
Θα συζητήσουμε για τη Λέσχη, τα Κ.Ε.Σ. και τη Γενική Συνέλευση του Συλλόγου μας στις 12/11.
Το σχήμα αποτελεί συζήτηση μεταξύ μας, ανοιχτή για όποιον θέλει να παρακολουθήσει και να συμμετάσχει.

Ο αγώνας ενάντια στις εργολαβίες

Τη χρονιά που πέρασε, και με αφορμή τη δολοφονική απόπειρα εναντίον της Κ. Κούνεβα, με κύριο ύποπτο την εργολαβική εταιρία που την απασχολούσε, τέθηκε στο ΑΠΘ το ζήτημα του καθεστώτος των εργολαβιών στον τομέα του καθαρισμού και της φύλαξης.

Εργολαβία στα Πανεπιστήμια είναι η σύμβαση εκείνη που συνάπτεται μεταξύ του Α.Π.Θ. και ιδιωτικών εταιρειών καθαρισμού ή άλλων υπηρεσιών. Με αυτή τη σύμβαση το Πανεπιστήμιο αναθέτει στην εργολαβική εταιρεία την παροχή και οργάνωση ανθρώπινου δυναμικού και υλικοτεχνικών πόρων για την κάλυψη ορισμένων λειτουργικών αναγκών του. Στην πράξη το καθεστώς των εργολαβιών μέσα στο Α.Π.Θ. αλλά και άλλού (π.χ. στον ΗΣΑΠ όπου δούλευε η Κ. Κούνεβα) έχει μετατραπεί σε καθεστώς εκμετάλλευσης και τρομοκρατίας των εργαζομένων των εταιρειών εργολαβίας καθώς είναι, στη μεγάλη τους πλειοψηφία, ανειδίκευτοι μετανάστες – ομάδες που ως γνωστόν είναι από τις πιο ευάλωτες και γίνονται ακόμη πιο εύκολα έρμαιο στα χέρια των εργοδοτών. Σε πολλές περιπτώσεις αδυνατούν να διαπραγματευτούν τις συμβάσεις, το περιεχόμενο των οποίων συχνά ούτε καν γνωρίζουν. Σπάνια οργανώνονται σε συνδικάτα, επομένως δεν μπορούν να δράσουν ή να διεκδικήσουν συλλογικά. Μένουν έτσι έκθετοι απέναντι στον εργοδότη, και συχνά σε ένα κλίμα τρομοκρατίας που καλλιεργείται με απειλές, παρενοχλήσεις και συνεχείς μετακινήσεις, οι οποίες έχουν συνήθως μορφή τιμωρίας.

Μέσα από συλλογικές διαδικασίες (γενικές συνελεύσεις και αποφάσεις συλλόγων, δημιουργία της Πρωτοβουλίας ενάντια στις εργολαβίες) φάνηκε καθαρά πως η κατάργηση αυτού του εργολαβικού καθεστώτος στο ΑΠΘ αλλά και παντού δεν είναι ένα θέμα που αφορά μόνον τις καθαρίστριες ή τους φύλακες (αν και αυτοί είναι που βαρύνονται από τις άθλιες συνθήκες εργασίας, την εργοδοτική τρομοκρατία, την αποστέρηση βασικών εργασιακών δικαιωμάτων)… Αποτελεί και υπόθεση όλων όσων ζουν και δρουν στο Πανεπιστήμιο, αφού είναι ζήτημα πάνω απ’ όλα αξιοπρέπειας να μην συντηρούνται τέτοιου είδους απαράδεκτες εργασιακές σχέσεις μέσα σε έναν χώρο ασύλου, σε έναν χώρο που αυτοδιοικείται από τα μέλη της ακαδημαϊκής του κοινότητας. Άλλωστε, είμαστε όλοι μελλοντικοί εργαζόμενοι, που μέσα σ’ ένα πλαίσιο συνεχούς ελαστικοποίησης των εργασιακών σχέσεων και επισφάλειας, πρέπει να αντιτάξουμε τους συλλογικούς μας αγώνες.

Μέσα από τη δράση Φοιτητικών Συλλόγων και της Πρωτοβουλίας, που προχώρησαν σε κατάληψη του κτιρίου διοίκησης στην προσπάθεια τους να αναδείξουν το θέμα και πραγματοποίησαν εκδηλώσεις για το ζήτημα, πορείες, ενημέρωση στην πόλη, κατάληψη στην Επιθεώρηση Εργασίας κ.ά., κερδήθηκαν αρκετά. Το ζήτημα των εργολαβιών βγήκε στην επιφάνεια και οι πρυτανικές αρχές αναγκάστηκαν να καλέσουν ανοιχτή Σύγκλητο και να δεσμευτούν για σύσταση μιας επιτροπής που θα εξέταζε το ζήτημα. Όμως ο αγώνας για αξιοπρέπεια στην εργασία δεν μπορεί να σταματήσει, εωσότου καταργηθούν πλήρως αυτού του είδους οι απάνθρωπες εργασιακές σχέσεις…

Μέσα σε ένα κλίμα συνεχούς εργοδοτικής αυθαιρεσίας, κάτω από το μανδύα των «νέων μορφών εργασίας» που αυξάνονται και πληθύνονται (stage, ενοικίαση εργαζομένων, εργολαβίες, μερική απασχόληση), τα φαινόμενα τρομοκρατίας κατά εργαζομένων που μάχονται για τα δικαιώματά τους, με τη μορφή επιθέσεων, απειλών κλπ είναι πάρα πολλά. Τις περισσότερες φορές ωστόσο δε γίνονται γνωστά και συγκαλύπτονται. Μετά το γνωστό σε όλους χτύπημα εναντίον της Κούνεβα λοιπόν, έρχεται μια νέα επίθεση κατά του Δημήτρη Τζίργα, πρώην εργαζομένου στη φύλαξη του ΑΠΘ, ο οποίος με συνεχείς διεκδικήσεις του, είχε πολλές φορές «ενοχλήσει» την εργοδοσία. Ύστερα από δικαστική νίκη του εν λόγω εργαζομένου και καταδικαστική απόφαση εναντίον της εργολαβικής εταιρίας που τον απασχολούσε, χτυπήθηκε από φορτηγό με αποτέλεσμα να σπάσει χέρι και πόδι. Το γεγονός αυτό παίρνει μεγαλύτερες διαστάσεις αν λάβουμε υπόψη πως στους επόμενους μήνες θα γίνει προκήρυξη διαγωνισμού για αλλαγή της εργολαβικής εταιρίας που θα αναλάβει την φύλαξη του ΑΠΘ.

Ζητούμε:
Να καταγγείλει το Α.Π.Θ. τις συμβάσεις εργολαβίας, καθώς έχει υποχρέωση να κάνει, αφού καταστρατηγείται η εργασιακή νομοθεσία και να κηρυχθούν έκπτωτοι οι εργολάβοι
Να καταργηθούν οι εργολαβίες
Να μονιμοποιηθούν οι ήδη εργαζόμενοι
Αλληλεγγύη στα θύματα της εργοδοτικής τρομοκρατίας