Ο λόγος περί ασύλου...

Ο ρόλος του Δημόσιου Πανεπιστημίου δεν περιορίζεται στην παροχή επιστημονικής γνώσης και επαγγελματικής κατάρτισης. Το πανεπιστήμιο μας είναι ο χώρος που γίνεται η ελεύθερη διακίνηση ιδεών, η έρευνα, λαμβάνουν χώρα εκδηλώσεις που αφορούν ευρύτερα κοινωνικά και πολιτιστικά ζητήματα, συζητήσεις και δράσεις πολιτικού περιεχομένου, και γενικά δίνεται η δυνατότητα έκφρασης της διαφορετικότητας όλων των αντικρουόμενων τάσεων της ακαδημαϊκής κοινότητας μέσα από τους συνδικαλιστικούς φορείς φοιτητών, καθηγητών, εργαζομένων και τις δράσεις τους.

Εγγύηση του πολύπλευρου αυτού κοινωνικού ρόλου του Δημόσιου Πανεπιστημίου είναι ο θεσμός του ακαδημαϊκού ασύλου, το οποίο αποτελεί πολύτιμο και ιστορικά φορτισμένο κοινωνικό κεκτημένο που διασφαλίζει την ακαδημαϊκή ελευθερία τόσο απέναντι στις κρατικές δυνάμεις καταστολής όσο και απέναντι στα επιχειρηματικά συμφέροντα…

Το ακαδημαϊκό άσυλο δεν είναι απλά μια ξερή νομική διάταξη. Οι κοινωνικοί συσχετισμοί και η στάση της κοινωνίας είναι που προσδίδουν σε αυτό νόημα και αξία.

Η μάχη λοιπόν για την διατήρηση αλλά και την νοηματοδότηση του δεν γίνεται ούτε στο πλαίσιο μιας μικροπολιτικής κόντρας για ένα νόμο ή μια ψήφο, ούτε στα τρομολαγνικά παράθυρα τηλεοπτικών καναλιών. Η μάχη μαίνεται στις συνειδήσεις μας, των φοιτητών, των καθηγητών και κυρίως στην κοινωνία.

Τόσο η πρόσφατη είσοδος της αστυνομίας στο χώρο του ασύλου κατά τα γεγονότα του Δεκέμβρη όσο και η ομοβροντία προτάσεων κατάργησης του δείχνουν μια γενικευμένη προσπάθεια υποβάθμισης της ιστορικής του έννοιας αποσκοπώντας στην οριστική εξάλειψη του. Αυτό όμως που συνέβαλλε καθοριστικά στα παραπάνω είναι η αλλαγή της στάσης της κοινωνίας. Για παράδειγμα, σε κρίσιμες συγκυρίες όπως οι καταλήψεις των φοιτητικών Συλλόγων κατά της αναθεώρησης του άρθρου 16 και του νόμου-πλαισίου, οι οποίες αν και παράνομες τυπικά είχαν ευρύτερη κοινωνική αποδοχή, η πιθανότητα επέμβασης της αστυνομικής αρχής θα οδηγούσε σε κοινωνική κατακραυγή. Αυτό το γεγονός καταδεικνύει την ανάγκη αναζήτησης και πάλι της κοινωνικής αυτής νομιμοποίησης που ζωοδοτεί το νόημα του ασύλου και αποτελεί τον πιο ακαταγώνιστο φρουρό του.

Ωστόσο, η σημερινή κοινωνική αντίληψη συνδέει το άσυλο αποκλειστικά με την επέμβαση ή μη της αστυνομίας (χωρίς να βλέπει το τι αυτός ο θεσμός έρχεται να προστατέψει) και ως άλλοθι για μια ανενόχλητη έξαρση καταστροφών, επεισοδίων βίας και εγκληματικών πρακτικών. Η κατάσταση αυτή δεν είναι βέβαια ανεξάρτητη από τη στάση που κρατούν τα ΜΜΕ γι’ αυτό το ζήτημα., υπερπροβάλλοντας καταστροφές και βανδαλισμούς και προωθώντας ένα κλίμα τρόμου, εξυπηρετώντας έτσι τις κυβερνητικές πολιτικές που στοχεύουν στην υποβάθμιση του κοινωνικού-πολιτικού ρόλου του ασύλου αλλά και του ίδιου του Δημοσίου Πανεπιστημίου...

Μετά τα τελευταία επεισόδια επανήλθε στο προσκήνιο το θέμα της βίας, καθώς και το ποια θα πρέπει να είναι η στάση της ακαδημαϊκής κοινότητας απέναντι σε τέτοια περιστατικά.

Σε μια προσπάθεια να εξετάσει κανείς το ζήτημα της βίας, είναι σημαντικό να κατανοήσει τις μορφές που αυτή μπορεί να πάρει, ανάλογα με το υποκείμενο, τον σκοπό και τον τρόπο που αυτή ασκείται.

Συλλογική είναι η βία που ασκείται μαζικά, που νομιμοποιείται από την ίδια την κοινωνία, η οποία συνειδητά μέσα από συλλογικές διαδικασίες επιλέγει αυτό το μέσο διεκδίκησης. Παράδειγμα αποτελούν οι καταλήψεις των φοιτητικών συλλόγων ενάντια στην αναθεώρηση του άρθρου 16 και στον νόμο- πλαίσιο, όπου οι φοιτητές μέσα από τα όργανά τους επέλεξαν το συγκεκριμένο μέσο πάλης για να διεκδικήσουν μια καλύτερη παιδεία.

Η ατομική βία από την άλλη, δεν ασκείται από κάποιο κοινωνικό υποκείμενο, από έναν συλλογικό φορέα, αλλά από επιμέρους ατομικότητες (που δεν αποκλείεται να δρουν όμως σε ομάδες). Συχνά ασκείται από άτομα του αντιεξουσιαστικού χώρου ως μια πολιτική επιλογή απάντησης στην κρατική βία και εξουσία. Πρόκειται για μια βία στοχευμένη, με σαφώς πολιτικά κίνητρα και προτάγματα.

Τα πρόσφατα γεγονότα όμως έφεραν στην επιφάνεια μια νέα μορφή ατομικής βίας. Μιας βίας μηδενιστικής, τυφλής, χωρίς καμιά πολιτική στόχευση, η οποία έδωσε την αφορμή να δράσουν οι κατασταλτικοί μηχανισμοί ακόμα πιο σθεναρά σε βάρος των όποιων διεκδικήσεων. Σ' αυτήν την τελευταία κατηγορία θα μπορούσαν να υπαχθούν κατά κύριο λόγο τα επεισόδια που έγιναν στον χώρο του πανεπιστημίου τις τελευταίες ημέρες. Σ' αυτά έλαβαν μέρος κυρίως άτομα περιθωριοποιημένα, συχνά ανήλικοι και μετανάστες, οι οποίοι βιώνουν τα δικά τους αδιέξοδα μέσα από μια μηδενιστική προοπτική, μέσα σε μια κοινωνία η οποία όλο τον υπόλοιπο χρόνο τους αγνοεί. Δεν θα πρέπει λοιπόν κανείς να βιαστεί να καταδικάσει τέτοιες πρακτικές ''ελαφρά τη καρδία'', ούτε και να απαντήσει σ' αυτές με μια βίαιη και δυσανάλογη καταστολή. Θα πρέπει να αντιληφθεί πως το αδιέξοδο που βιώνουν τα άτομα αυτά δεν μπορεί παρά να έχει κοινωνικά αίτια, που σχετίζονται με μια συλλογική ευθύνη - δεν πρόκειται για κοινούς εγκληματίες, αλλά για ένα κομμάτι της κοινωνίας που «νοσεί» και εκφράζει απόγνωση.

Η βία δεν είναι κάτι που συλλήβδην μπορεί κανείς να υιοθετήσει ή να απορρίψει. Η κριτική σ' αυτήν θα πρέπει πάντα να εξαρτάται από το ποιος, γιατί και με ποιον τρόπο την ασκεί…

Εμείς σε κάθε περίπτωση προτάσσουμε τις διαδικασίες του Συλλόγου μας και τη συνειδητοποίηση του ρόλου μας ως φοιτητές, μελλοντικοί εργαζόμενοι και πολίτες. Για να μπορούμε συλλογικά να αρθρώνουμε τον δικό μας λόγο, να αγωνιζόμαστε για τα αιτήματά μας αλλά και να επιλέγουμε τα μέσα πάλης μας, ακόμη κι αν αυτά είναι ακραία...

Είναι γεγονός πως τόσο η απόσταση μεταξύ κοινωνίας και ακαδημαϊκής πραγματικότητας, όσο και η παραπληροφόρηση από μεγάλο κομμάτι των ΜΜΕ, έχουν οδηγήσει την κοινωνία να αντιλαμβάνεται περιορισμένα το ρόλο του ακαδημαϊκού ασύλου σήμερα. Φαίνεται σαν να υπάρχουν δύο μόνο πλευρές για να διαλέξει κανείς. Η μια είναι αυτή της τυφλής βίας και των καταστροφών που χρησιμοποιεί το πανεπιστημιακό άσυλο απλώς για να ξεφύγει από τη δικαιοδοσία της αστυνομίας. Η άλλη είναι αυτή των αστυνομικών αρχών και της πολιτικής εξουσίας από πίσω τους, που βλέπουν τη λέξη άσυλο ως κόκκινο πανί και προχωρούν, παίρνοντας αφορμές από τα παραπάνω, στην κατάλυση του στην πράξη, με την κατά το δοκούν είσοδο στο χώρο του ασύλου, τη βία απέναντι στους φοιτητές και τις τυφλές προσαγωγές και ρίψεις χημικών.

Το δίπολο αυτό πρέπει να σπάσει! Ανάμεσα στις δύο αυτές πλευρές που μονοπωλούν τελευταία το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης παίζοντας «κλέφτες και αστυνόμους», βρισκόμαστε κι εμείς. Εμείς που ζητάμε ένα πανεπιστήμιο ελεύθερο να παράγει γνώση, πολιτισμό και πολιτική, και κάθε βία, διαδικασία δημιουργική και συλλογική, κοινωνικά νομιμοποιημένη και δημοκρατικά αποφασισμένη. Εμείς που δυστυχώς γινόμαστε σάκοι του μποξ στα χέρια κυβερνήσεων, μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων και εμπορίου εντυπώσεων και τηλεθέασης και πνιγόμαστε με τόνους χημικών, προσχηματικές προσαγωγές και αναίτιο ξύλο.

Για μας το άσυλο είναι ακόμα πολύτιμο και συνδέεται άρρηκτα με τον τρόπο που νοούμε σήμερα το Δημόσιο Πανεπιστήμιο. Είναι ο θεσμός εκείνος που διασφαλίζει πραγματικά την ελευθερία της έκφρασης, προσωπικής και συλλογικής, με εκδηλώσεις, συζητήσεις, συνδικαλιστικές κι ευρύτερες πολιτικές δράσεις, αλλά και με τις κινηματογραφικές προβολές, τις μουσικές και τις καλλιτεχνικές δράσεις φοιτητών και των φοιτητικών συλλόγων. Το Δημόσιο Πανεπιστήμιο είναι ένα κοινωνικός φορέας, που από τη μία προετοιμάζει τους μελλοντικούς εργαζομένους, επιστήμονες, πολίτες, και από την άλλη αποτελεί ένα δημόσιο χώρο, όπου διεξάγεται ο πολιτικός διάλογος και οι κοινωνικές συγκρούσεις για το περιεχόμενο της επιστήμης. Γι’ αυτό και η κοινωνία ενδιαφέρεται για το τι γίνεται μέσα σε αυτό, και το θέλει ακηδεμόνευτο τόσο από την κρατική εξουσία όσο και από ιδιωτικά συμφέροντα.

Εδώ έγκειται ο κοινωνικός ρόλος και η διαχρονική σημασία του ασύλου, που έρχεται να διασφαλίσει, συμβολικά και πρακτικά, ακριβώς αυτή την αυτονομία. Κι εδώ επίσης έγκειται η δική μας ευθύνη ως μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας να νοηματοδοτήσουμε κατ' αυτόν τον τρόπο το άσυλο. Γιατί στον διαρκή αγώνα για δημόσια δωρεάν παιδεία το ζήτημα του πανεπιστημιακού ασύλου είναι μεγίστης σημασίας και οφείλουμε να μην το αφήνουμε απροστάτευτο. Είναι ένας αγώνας που η ακαδημαϊκή κοινότητα ως σύνολο έχει υποχρέωση να δίνει καθημερινά Και σ' αυτόν τον αγώνα η νομιμοποίηση της κοινωνίας είναι αναγκαία και οφείλουμε να την ξανακερδίσουμε. Να διεκδικήσουμε από την κοινωνία να μην αναλωθεί σε ψευδοδιλήμματα, και να σταθεί όχι απέναντι μας, αλλά δίπλα μας...

επίθεση στον ανοιχτό κοινωνικό χώρο BuenaVentura

Τα ξημερώματα της Τρίτης 24-11 στις 3:55 το πρωί ο ελεύθερος κοινωνικός χώρος Buena Ventura έγινε στοχος βομβιστικής επίθεσης.

η ανακοίνωση του χώρου εδώ.

Δηλώνουμε την αλληλεγγύη μας στη BuenaVentura.
Κάθε προσπάθεια τρομοκράτησης και φίμωσης πολιτικών και κοινωνικών χώρων θα μας βρει απέναντί της.

αποφασίστηκε μικροφωνική ενημέρωσης το Σάββατο στην Καμάρα, πορεία τη Δευτέρα, ενώ κάθε μέρα θα υπάρχουν εκδηλώσεις οικονομικής υποστήριξης στο χώρο.

Για το Πολυτεχνείο...

Μιλώ με σπασμένη φωνή δεν εκλιπαρώ
Τον οίκτο σας μέσα μου μιλούν χιλιάδες στόματα
Που κάποτε φώναζαν οργισμένα στον ήλιο
Μια γενιά που έψελνε τα δικαιώματά της
Κουνώντας λάβαρα πανηγυριού σειώντας σπαθιά
Γράφοντας στίχους εξαίσιους μιας πρώτης νεότητας
Ποτίζοντας τα σπαρτά με περίσσιο αίμα
Μικρά παιδιά που αφέθηκαν στο έλεος τ' ουρανού

Η γενιά μου ήταν μια αστραπή που πνίγηκε
Η βροντή της η γενιά μου καταδιώχτηκε
Σα ληστής σύρθηκε στο συρματόπλεγμα
Μοίρασε σαν αντίδωρο τη ζωή και το θάνατο
Οι άνθρωποι της γενιάς μου δεν πέθαιναν
Στα νοσοκομεία κραύγαζαν έξαλλοι στα εκτελεστικά
Αποσπάσματα τα χέρια τους ήταν μαγνήτες
Τρώγαν πικρό ψωμί κάπνιζαν εφημερίδες
Ζητώντας ευλαβικά μια θέση σ' αυτή τη γη

Όπου κι αν στάθηκαν οι σκιές τους ριζώναν
Άδικα προσπαθείτε δε θα ξεριζωθούν ποτέ
Θα προβάλλουν μπροστά στα τρομαγμένα σας μάτια
Τώρα τα καταλάβαμε όλα καταλάβαμε
Τη δύναμή μας και για τούτο μιλώ
Με σπασμένη φωνή που κλαίει
Κάθε φορά στη θύμησή τους

Κλείτος Κύρου - Κραυγή 15

καλούμε κάθε συμφοιτητή/συμφοιτητριά μας στη σημερινή πορεία για την επέτειο του Πολυτεχνείου. προσυγκέντρωση στις 17:30 στο Πολυτεχνειο.

Εκδήλωση για τα Κ.Ε.Σ.

Έκτακτο σχήμα Τρίτη 10/11

Για αυτή την εβδομάδα το σταθερό μας σχήμα που γίνεται κάθε Δευτέρα στις 7 μ.μ., αναβάλλεται για τη Τρίτη στις 7 μ.μ. στον 1ο όροφο της Ν.Ο.Π.Ε.
Θα συζητήσουμε για τη Λέσχη, τα Κ.Ε.Σ. και τη Γενική Συνέλευση του Συλλόγου μας στις 12/11.
Το σχήμα αποτελεί συζήτηση μεταξύ μας, ανοιχτή για όποιον θέλει να παρακολουθήσει και να συμμετάσχει.

Ο αγώνας ενάντια στις εργολαβίες

Τη χρονιά που πέρασε, και με αφορμή τη δολοφονική απόπειρα εναντίον της Κ. Κούνεβα, με κύριο ύποπτο την εργολαβική εταιρία που την απασχολούσε, τέθηκε στο ΑΠΘ το ζήτημα του καθεστώτος των εργολαβιών στον τομέα του καθαρισμού και της φύλαξης.

Εργολαβία στα Πανεπιστήμια είναι η σύμβαση εκείνη που συνάπτεται μεταξύ του Α.Π.Θ. και ιδιωτικών εταιρειών καθαρισμού ή άλλων υπηρεσιών. Με αυτή τη σύμβαση το Πανεπιστήμιο αναθέτει στην εργολαβική εταιρεία την παροχή και οργάνωση ανθρώπινου δυναμικού και υλικοτεχνικών πόρων για την κάλυψη ορισμένων λειτουργικών αναγκών του. Στην πράξη το καθεστώς των εργολαβιών μέσα στο Α.Π.Θ. αλλά και άλλού (π.χ. στον ΗΣΑΠ όπου δούλευε η Κ. Κούνεβα) έχει μετατραπεί σε καθεστώς εκμετάλλευσης και τρομοκρατίας των εργαζομένων των εταιρειών εργολαβίας καθώς είναι, στη μεγάλη τους πλειοψηφία, ανειδίκευτοι μετανάστες – ομάδες που ως γνωστόν είναι από τις πιο ευάλωτες και γίνονται ακόμη πιο εύκολα έρμαιο στα χέρια των εργοδοτών. Σε πολλές περιπτώσεις αδυνατούν να διαπραγματευτούν τις συμβάσεις, το περιεχόμενο των οποίων συχνά ούτε καν γνωρίζουν. Σπάνια οργανώνονται σε συνδικάτα, επομένως δεν μπορούν να δράσουν ή να διεκδικήσουν συλλογικά. Μένουν έτσι έκθετοι απέναντι στον εργοδότη, και συχνά σε ένα κλίμα τρομοκρατίας που καλλιεργείται με απειλές, παρενοχλήσεις και συνεχείς μετακινήσεις, οι οποίες έχουν συνήθως μορφή τιμωρίας.

Μέσα από συλλογικές διαδικασίες (γενικές συνελεύσεις και αποφάσεις συλλόγων, δημιουργία της Πρωτοβουλίας ενάντια στις εργολαβίες) φάνηκε καθαρά πως η κατάργηση αυτού του εργολαβικού καθεστώτος στο ΑΠΘ αλλά και παντού δεν είναι ένα θέμα που αφορά μόνον τις καθαρίστριες ή τους φύλακες (αν και αυτοί είναι που βαρύνονται από τις άθλιες συνθήκες εργασίας, την εργοδοτική τρομοκρατία, την αποστέρηση βασικών εργασιακών δικαιωμάτων)… Αποτελεί και υπόθεση όλων όσων ζουν και δρουν στο Πανεπιστήμιο, αφού είναι ζήτημα πάνω απ’ όλα αξιοπρέπειας να μην συντηρούνται τέτοιου είδους απαράδεκτες εργασιακές σχέσεις μέσα σε έναν χώρο ασύλου, σε έναν χώρο που αυτοδιοικείται από τα μέλη της ακαδημαϊκής του κοινότητας. Άλλωστε, είμαστε όλοι μελλοντικοί εργαζόμενοι, που μέσα σ’ ένα πλαίσιο συνεχούς ελαστικοποίησης των εργασιακών σχέσεων και επισφάλειας, πρέπει να αντιτάξουμε τους συλλογικούς μας αγώνες.

Μέσα από τη δράση Φοιτητικών Συλλόγων και της Πρωτοβουλίας, που προχώρησαν σε κατάληψη του κτιρίου διοίκησης στην προσπάθεια τους να αναδείξουν το θέμα και πραγματοποίησαν εκδηλώσεις για το ζήτημα, πορείες, ενημέρωση στην πόλη, κατάληψη στην Επιθεώρηση Εργασίας κ.ά., κερδήθηκαν αρκετά. Το ζήτημα των εργολαβιών βγήκε στην επιφάνεια και οι πρυτανικές αρχές αναγκάστηκαν να καλέσουν ανοιχτή Σύγκλητο και να δεσμευτούν για σύσταση μιας επιτροπής που θα εξέταζε το ζήτημα. Όμως ο αγώνας για αξιοπρέπεια στην εργασία δεν μπορεί να σταματήσει, εωσότου καταργηθούν πλήρως αυτού του είδους οι απάνθρωπες εργασιακές σχέσεις…

Μέσα σε ένα κλίμα συνεχούς εργοδοτικής αυθαιρεσίας, κάτω από το μανδύα των «νέων μορφών εργασίας» που αυξάνονται και πληθύνονται (stage, ενοικίαση εργαζομένων, εργολαβίες, μερική απασχόληση), τα φαινόμενα τρομοκρατίας κατά εργαζομένων που μάχονται για τα δικαιώματά τους, με τη μορφή επιθέσεων, απειλών κλπ είναι πάρα πολλά. Τις περισσότερες φορές ωστόσο δε γίνονται γνωστά και συγκαλύπτονται. Μετά το γνωστό σε όλους χτύπημα εναντίον της Κούνεβα λοιπόν, έρχεται μια νέα επίθεση κατά του Δημήτρη Τζίργα, πρώην εργαζομένου στη φύλαξη του ΑΠΘ, ο οποίος με συνεχείς διεκδικήσεις του, είχε πολλές φορές «ενοχλήσει» την εργοδοσία. Ύστερα από δικαστική νίκη του εν λόγω εργαζομένου και καταδικαστική απόφαση εναντίον της εργολαβικής εταιρίας που τον απασχολούσε, χτυπήθηκε από φορτηγό με αποτέλεσμα να σπάσει χέρι και πόδι. Το γεγονός αυτό παίρνει μεγαλύτερες διαστάσεις αν λάβουμε υπόψη πως στους επόμενους μήνες θα γίνει προκήρυξη διαγωνισμού για αλλαγή της εργολαβικής εταιρίας που θα αναλάβει την φύλαξη του ΑΠΘ.

Ζητούμε:
Να καταγγείλει το Α.Π.Θ. τις συμβάσεις εργολαβίας, καθώς έχει υποχρέωση να κάνει, αφού καταστρατηγείται η εργασιακή νομοθεσία και να κηρυχθούν έκπτωτοι οι εργολάβοι
Να καταργηθούν οι εργολαβίες
Να μονιμοποιηθούν οι ήδη εργαζόμενοι
Αλληλεγγύη στα θύματα της εργοδοτικής τρομοκρατίας

Περί Φοιτητικής Λέσχης...

Η φοιτητική λέσχη του Α.Π.Θ. είναι ένα αυτοδιοικούμενο νομικό πρόσωπο που χρηματοδοτείται από το ΥΠ.Ε.Π.Θ. και όχι από το Α.Π.Θ. Η ετήσια κρατική ενίσχυση για τη λειτουργία της ανερχόταν στο ποσό των 5 εκ. ευρώ εκ των οποίων τα 4,3 εκ ευρώ περνούν στην κατοχή των εργολαβικών εταιριών. Στα πλαίσια του ισχύοντος εργολαβικού καθεστώτος, οι προσλήψεις προσωπικού έχουν αδρανοποιήσει την τελευταία δεκαετία, το προσωπικό δεν λειτουργεί με όρους μονιμότητας με αποτέλεσμα να ο κάθε εργαζόμενος να γίνεται υποχείριο του εκάστοτε εργοδότη.
Μέσα στο καλοκαίρι, πραγματοποιήθηκε Σύγκλητος όπου τέθηκε θέμα να παύσει η λειτουργία της λέσχης λόγω των οικονομικών δυσχερειών που αντιμετωπίζει, εξαιτίας της απόφασης του Υπουργείου Παιδείας να σταματήσει τη χρηματοδότησή της. Μια απόφαση που συνδέεται άμεσα με τη γενικότερη τάση υποβάθμισης του δημόσιου χαρακτήρα του πανεπιστημίου και αποσκοπεί στην ολοένα και μεγαλύτερη εισχώρηση ιδιωτικού κεφαλαίου μέσα σε αυτό οδηγώντας νομοτελειακά στην πλήρη ιδιωτικοποίησή του. Αυτή τη στιγμή, η λειτουργία της λέσχης βασίζεται αποκλειστικά στα χρήματα που δόθηκαν (2 εκ ευρώ) από τα αποθεματικά του πανεπιστημίου τα οποία επαρκούν και μέχρι το τέλος της ακαδημαϊκής χρονιάς, δηλαδή το Σεπτέμβρη του 2010. Πρόβλεψη για μελλοντική χρηματοδότηση της δεν υπάρχει με πιθανότερο αποτέλεσμα να λειτουργήσει υπό το καθεστώς catering, το οποίο εφαρμόζεται στις περισσότερες φοιτητικές λέσχες πανελλαδικώς. Μπροστά σε αυτό το ενδεχόμενο ιδιωτικοποίησης της λέσχης προκρίνουμε το δημόσιο χαρακτήρα της. Ζητούμε να συνεχίσει να λειτουργεί κάτω από κρατική χρηματοδότηση γιατί για μας η λέσχη δεν είναι απλά ένα εστιατόριο αλλά έχει και κοινωνική συμβολή αφενός ενισχύοντας όλα αυτά τα χρόνια την έννοια της φοιτητικής μέριμνας και αφετέρου προσφέροντας σίτιση όχι μόνο σε φοιτητές αλλά και σε άπορα μέλη της κοινωνίας μας. Τέλος, σημειώνουμε την αντίθεσή μας σε οποιοδήποτε καθεστώς εργολαβιών στο χώρο του πανεπιστημίου απαιτώντας την λύση των εργολαβικών συμβάσεων που σχετίζονται με τη λειτουργία της φοιτητικής λέσχης και τη μονιμοποίηση των ήδη εργαζομένων.

Για μια συγκέντρωση της ΕΦΕΕ...

Με αφορμή την ανασύσταση της Ε.Φ.Ε.Ε. ανακύπτει μετά από καιρό (από το 1995...) το ζήτημα αφενός της λειτουργίας της στη σημερινή κοινωνική και φοιτητική πραγματικότητα και αφετέρου της φύσης και του ρόλου της ως συντονιστικού οργάνου. Μόνο έτσι άλλωστε θα μπορούσαμε να απαντήσουμε ουσιαστικά στο υπαρκτό διακύβευμα περί συμμετοχής η μη στη διαδικασία ανασύστασης της Ε.Φ.Ε.Ε.

Η Ε.Φ.Ε.Ε, το τριτοβάθμιο πανελλήνιο συντονιστικό όργανο του φοιτητικού κινήματος, συνεστήθη για πρώτη φορά στις 28 Απριλίου του 1963 με ένα αρκετά προωθημένο για την εποχή περιεχόμενο το οποίο αποτυπώθηκε στο καταστατικό. Το 1968 διαλύθηκε με δικαστική απόφαση για να συσταθεί ξανά με την μεταπολίτευση, το 1974. Πέρα όμως από τις ιστορικές αναγκαιότητες που εξυπηρετούσε τότε η Ε.Φ.Ε.Ε υπάρχουν πολλοί προβληματισμοί ως προς την θέση της στο σήμερα, στις ανάγκες των φοιτητών και των συλλόγων τους.

Η κριτική που ασκείται στο ενδεχόμενο λειτουργίας της Ε.Φ.Ε.Ε συγκεντρώνεται γύρω από τρεις βασικούς άξονες:

1) στην καθαυτή φύση της ως τριτοβάθμιο όργανο

2) στην πιθανή υποβάθμισή της σε ένα θεσμό εν λευκώ αντιπροσώπευσης

3) στο ρόλο που θα διαδραματίσει εν τέλει με βάση τους σημερινούς συσχετισμούς.

Είναι γεγονός πως ένα τριτοβάθμιο όργανο εκ φύσεως απομακρύνεται από την βάση του, τις γενικές συνελεύσεις με κίνδυνο αυθαιρεσιών και προσπάθειας χειραγώγησής του. Δεν μπορεί συχνά εξάλλου να γίνει λόγος για αποτελεσματικό και εφικτό ''από τα κάτω έλεγχο'' ή για λήψη αποφάσεων με όρους αμεσοδημοκρατικούς σε συνάρτηση με την βούληση των Συλλόγων. Εντούτοις και ενόψει της ανάγκης πανελλήνιου συντονισμού του φοιτητικού κινήματος (βλέπε καταλήψεις Μάη-Ιούνη) έχει αξία μια προσπάθεια να διασφαλιστεί η καθαρά εκπροσωπευτική λειτουργία του οργάνου, πράγμα εφικτό με ανάλογη ερμηνεία του καταστατικού. Προϋπόθεση λοιπόν για να καλύψει η Ε.Φ.Ε.Ε. και το όποιο τριτοβάθμιο όργανο την υπαρκτή ανάγκη για πανελλήνιο συντονισμό, είναι να λειτουργεί με κυρίαρχες τις Γενικές Συνελεύσεις των Συλλόγων. Οι εκπρόσωποι των φοιτητών δηλαδή στην Ε.Φ.Ε.Ε. να δρουν μεταφέροντας και προασπίζοντας τις αποφάσεις των Γενικών Συνελεύσεων, που θα ασκούν και τον ανάλογο έλεγχο, και όχι ως παραταξιακοί αντιπρόσωποι. Σε αντίθετη περίπτωση αντιπροσωπευτικής λειτουργίας είναι σχεδόν προβλέψιμη η υποβάθμιση του οργάνου σε μηχανισμό αποτύπωσης μικροκομματικών και συντεχνιακών συμφερόντων μακριά από τις αποφάσεις των πρωτοβάθμιων συνδικαλιστικών μας οργάνων.

Γι' αυτό προκρίνουμε μια Ε.Φ.Ε.Ε καθαρά εκπροσωπευτική με περιορισμένες εκτελεστικές αρμοδιότητες και μόνο στόχο τον πανελλήνιο συντονισμό του φοιτητικού κινήματος.

Βέβαια με τους σημερινούς συσχετισμούς τόσο όσο αφορά την λειτουργία των Γενικών Συνελεύσεων και τη στάση των φοιτητών που δεν έχουν συνειδητοποιήσει την θέση τους μέσα στην ακαδημαϊκή κοινότητα όσο και σε επίπεδο λειτουργίας των ίδιων των παρατάξεων το να αποκτήσει η Ε.Φ.Ε.Ε ένα τέτοιο περιεχόμενο φαίνεται εξαιρετικά δύσκολο.

Ωστόσο σε μια εποχή που κεκτημένα δικαιώματα στην δημόσια και δωρεάν παιδεία διακυβεύονται (βλ. Κ.Ε.Σ., άσυλο) θεωρούμε σκόπιμη μια προσπάθεια κατάκτησης του περιεχομένου που προκρίνουμε μέσα από τις συγκρούσεις και τις συμμαχίες που θα αναπτυχθούν στα πλαίσια αλλά και έξω από την Ε.Φ.Ε.Ε ως αντανάκλαση της κοινωνικής πραγματικότητας. Γιατί τους θεσμούς δεν τους φτιάχνουν τα καταστατικά αλλά οι άνθρωποι και τα οργανωμένα κοινωνικά τους υποκείμενα με βάση τις υπαρκτές τους ανάγκες.

Τέλος, προτείνουμε λόγω της σπουδαιότητας του ζητήματος σε συνδυασμό με την επί μακρόν αδράνεια της Ε.Φ.Ε.Ε καθώς και την ελλιπή ενημέρωση των φοιτητών, η απόφαση για την συμμετοχή του Συλλόγου μας στην επανασυγκρότηση του οργάνου ληφθεί από την Γενική Συνέλευση. Έτσι η όποια απόφαση θα συγκεντρώσει και την ουσιαστική νομιμοποίηση που χρειάζεται, αίτημα που δεν ικανοποιείται βέβαια με τα ψιλά γράμματα στο πάνω μέρος εκλογικών ψηφοδελτίων.

Γενική Συνέλευση του Σ.Φ.Ν. Τετάρτη 21/10

Καλούμε κάθε συμφοιτητή/τρια μας
στην εξ αναβολής Γενική Συνέλευση του Συλλόγου μας
την Τετάρτη 21/10 στις 2 μ.μ. στο μεγάλο αμφιθέατρο.

Η Γενική Συνέλευση του Συλλόγου μας είναι το ανώτατο όργανό μας.
Είμαστε όλοι εμείς. Από εμάς εξαρτάται η δύναμη της και η σωστή λειτουργία της.

Συνάντηση για τα Κ.Ε.Σ. και τη Φοιτητική Λέσχη

Οι Ανεξάρτητοι ΦΟΙτητές ΝΟμικής
θα συναντηθούμε τη Δευτέρα 12/10 στις 8 μ.μ. στον 4ο όροφο
να συζητήσουμε για το ζήτημα των Κέντρων Ελευθέρων Σπουδών και της Φοιτητικής Λέσχης.
Η συναντηση είναι ανοιχτή σε κάθε συμφοιτητή/τρια μας που θέλει να παρακολουθήσει, να ενημερωθεί, να συμμετάσχει στη συζήτηση...

Για πρωτοετείς και όχι μόνο ΙΙ - ..για την αυτονομία, την αξιοπρέπεια, τη συλλογικότητα, την αλληλεγγύη...

Το πανεπιστήμιο στα χέρια της ακαδημαϊκής κοινότητας

Το δημόσιο πανεπιστήμιο είναι αυτοδιοίκητο, πράγμα που σημαίνει ότι έχει οικονομική και διοικητική αυτοτέλεια, δηλαδή ρυθμίζουμε μόνοι μας τις υποθέσεις μας... Πρωτοτυπία της ελληνικής ανώτατης παιδείας είναι ότι αυτό γίνεται μέσω της συνδιοίκησης. Αυτό σημαίνει ότι οι αποφάσεις παίρνονται από όργανα στα οποία μετέχει ολόκληρη η ακαδημαϊκή κοινότητα, καθηγητές και φοιτητές.
Οι φοιτητές λοιπόν, μέσω των οργάνων του Συλλόγου μας, που είναι η Γενική Συνέλευση του Συλλόγου Φοιτητών Νομικής και το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου συμμετεχουμε στη συνδιοικηση και ορίζουμε τους εκπροσώπους μας στα όργανα συνδιοίκησης, που είναι η Γενική Συνέλευση Τμήματος και οι Συνελεύσεις Τομέων. Η Γενική Συνέλευση του Συλλόγου μας είναι το ανώτατο όργανο του Συλλόγου και βασικός πυλώνας της συνδιοίκησης, καθώς διαμορφώνει τις θέσεις που μεταφέρουν οι εκπρόσωποι των φοιτητών στα όργανα συνδιοίκησης.

Η πολιτική δεν είναι εμπόριο ψήφων...

Μια πολιτική συλλογικότητα μέσα στο Πανεπιστήμιο δεν είναι φορέας παροχής υπηρεσιών στους φοιτητές. Ο ρόλος μας δεν είναι να κερνάμε καφέδες ή να μοιράζουμε Πολυκώδικες, ούτε να βοηθάμε “αφιλοκερδώς” στις εγγραφές τους πρωτοετείς, παίρνοντάς τους απ’ το χεράκι, υποτιμώντας μ’ αυτόν τον τρόπο την αξιοπρέπειά τους. Η δράση μας στοχεύει στο να διαμορφώσουμε πολιτική άποψη και να την μοιραστούμε, εισφέροντας τους προβληματισμούς μας, τις θέσεις μας, τα ερωτηματικά μας, συμμετέχοντας έτσι στον πολιτικό διάλογο μέσα στο Σύλλογό μας, στις Γενικές Συνελεύσεις, στις συζητήσεις στους διαδρόμους, στα αμφιθέατρα, στην πόλη... Μόνο λοιπόν μέσα από την ακηδεμόνευτη πολιτικοποίηση, τη σύγκρουση αλλά και τη σύνθεση των απόψεων μέσα σε ένα ζωντανό Σύλλογο μπορούν να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για μια ουσιαστική αλλαγή στις ζωές μας...

Πίσω από αυτές τις αφηρημένες διατυπώσεις κρύβεται η ευθύνη καθενός από μας για το πώς αντιλαμβάνεται τη συμμετοχή του στην ακαδημαϊκή κοινότητα.
Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν είμαστε καταναλωτές.
Διαμορφώνουμε οι ίδιοι, σαν άτομα και σα συλλογικότητες, την πραγματικότητά μας μέσα και έξω από το πανεπιστήμιο.
Κοντολογίς, για όλα τα καλώς και κυρίως τα κακώς κείμενα υπεύθυνοι είμαστε εμείς!

Η δημόσια δωρεάν παιδεία είναι δική μας ευθύνη...

Ο δημόσιος χαρακτήρας της παιδείας τον τελευταίο καιρό είναι υπό ... αναθεώρηση. Στο παιχνίδι μπαίνουν σκέψεις για ίδρυση ιδιωτικών ΑΕΙ ενώ ταυτόχρονα η έρευνα διαρρέει από τα πανεπιστήμια προς τα ιδιωτικά ερευνητικά κέντρα. Παράλληλα στο ίδιο το ταλαιπωρημένο δημόσιο πανεπιστήμιο, με τον πρόσφατο νόμο-πλαίσιο και τις προσπάθειες για αναθεώρηση του άρθρου 16, αρχίζουν να εισάγονται κριτήρια οικονομικής ανταποδοτικότητας. Η λειτουργία της εκπαίδευσης προσομοιάζει σταδιακά με λειτουργία επιχείρησης, μεγαλώνοντας μια νέα γενιά υπερεξειδικευμένων, αποπολιτικοποιημένων και αγράμματων ανθρώπων με ένα ευέλικτο και ανασφαλές εργασιακό μέλλον μπροστά τους.

Το δημόσιο πανεπιστήμιο σήμερα δεν αντιμετωπίζει μόνο προβλήματα έξωθεν. Έχει κι άλλα μπόλικα στο εσωτερικό του… Οικογενειοκρατία, η προώθηση των «ημέτερων» από άποψη πολιτικοκομματικής απόχρωσης, παρασκηνιακές δοσοληψίες με εξωπανεπιστημιακούς φορείς, πληρωμένη και κατευθυνόμενη έρευνα, αυθαιρεσία και άλλα πολλά… Όσο για τους φοιτητές, αδιαφορούν για το δημόσιο πανεπιστήμιο του οποίου αποτελούν το πιο ζωτικό κομμάτι, το αντιλαμβάνονται ως καταναλωτικό προϊόν και το εγκαταλείπουν στην τύχη του...

Δημιουργείται λοιπόν ένα δίπολο που παλεύει για ένα διαφορετικό περιεχόμενο για την παιδεία, για ένα διαφορετικό παραγωγικό μοντέλο, για μια διαφορετική αντίληψη της κοινωνίας και του εαυτού μας μέσα σε αυτή, για μια διαφορετική ηθική, για το ίδιο το περιεχόμενο των λέξεων.

Από τη μία η αντίληψη που θέλει μια εκπαίδευση-προϊόν, που να εξυπηρετεί τις ανάγκες της αγοράς, έναν φοιτητή-καταναλωτή και υπερεξειδικευμένο, ένα πανεπιστήμιο αποστειρωμένο και προσανατολισμένο στην αγορά.
Από την άλλη εμείς, που θέλουμε μια παιδεία δημόσια, να εξυπηρετεί τις ανάγκες της κοινωνίας, έναν φοιτητή ενεργό ακαδημαϊκό πολίτη και πολύπλευρο επιστήμονα και άνθρωπο, το πανεπιστήμιο ένα δημόσιο χώρο, πολιτικού διαλόγου και κοινωνικών συγκρούσεων.

Πρόκειται για μια πάλη διαρκείας, καθημερινή, προσωπική και συλλογική ταυτόχρονα, ανάμεσα σε δύο διαφορετικούς τρόπους σκέψης και ζωής...

Να σκαρώσουμε τη δική μας πολιτική μακριά από μικροκομματικά συμφέροντα...

Οι Α.ΦΟΙ.ΝΟ. είμαστε μια ανεξάρτητη συλλογικότητα γιατί δεν ετεροκαθοριζόμαστε από κομματικά και συντεχνιακά ή μικροπολιτικά συμφέροντα και σκοπιμότητες.
Τα λάθη αλλά και οι επιτυχίες μας θα μας ανήκουν.

Ακριβώς επειδή εμείς δεν έχουμε έτοιμα «πακέτα» προειλημμένων πολιτικών θέσεων, αποτελεί κάθε φορά ένα στοίχημα η κατανόηση της κοινωνικοπολιτικής μας πραγματικότητας και η αναζήτηση λύσεων αυτόνομα και από τα κάτω, αποτέλεσμα του συλλογικού μας κόπου και των προσωπικών μας προσπαθειών, αλλά και υπερβάσεων.
Με λίγα λόγια, η δική μας ιδεολογία είναι αυτή που χτίζουμε καθημερινά τόσο με τις θέσεις στις οποίες καταλήγουμε - ύστερα από μοίρασμα του κόπου, έρευνα, ενημέρωση και σύνθεση απόψεων - , όσο και με τη συμμετοχή μας σε δράσεις που αφορούν ζητήματα πολιτικά, εργασιακά, οικολογικά, πολιτιστικά.
Οι αρχές και οι αξίες μας διαμορφώνονται συνεχώς, δημιουργώντας παρακαταθήκες για το μέλλον.

Προτιμούμε να υπαγάγουμε την ιδεολογία μας στην πραγματικότητα και όχι την πραγματικότητα στην ιδεολογία, με προκρούστειες μεθόδους.
Δεν είμαστε ούτε η Θέση ούτε η Αντίθεση, παρά η Σύνθεση.

Προτιμούμε να προσδιοριζόμαστε μέσα από την πολιτική μας δράση, αντί να βολευόμαστε μέσα σε καλούπια και πίσω από προκατασκευασμένες ταυτότητες οι οποίες για πολλούς έχουν χάσει το νόημά τους.
Έχουμε δει αριστερούς να φέρονται δεξιά και δεξιούς να φέρονται αριστερά, και δεν τις εμπιστευόμαστε.
Ας αφήσουμε να μιλήσει για μας ό,τι μιλάει πιο δυνατά και πιο ειλικρινά από κάθε ταμπέλα: οι πράξεις μας...

Με όπλα μας λοιπόν την συλλογική δράση και την αλληλεγγύη,
θέτουμε τις δικές μας βάσεις, στο δρόμο
για την αμεσοδημοκρατία,
την αυτονομία,
την αξιοπρέπεια...

Ας διαλύσουμε τις πελατειακές σχέσεις!

Οι πελατειακές σχέσεις διαλύουν το δημόσιο πανεπιστήμιο...
...ας διαλύσουμε τις πελατειακές σχέσεις!

...για την αυτονομία,
την αλληλεγγύη,
τη συλλογικότητα,
την αξιοπρέπεια...

οι φωτογραφίες είναι από την παρέμβασή μας στις εγγραφές:

ΔΕΘ 5/9/2009

Επιστρέφουμε δριμύτεροι, ανανεωμένοι, αγχωμένοι για τη νέα χρονιά...

Οι παρακάτω φωτογραφίες είναι από τη φετινή πορεία της ΔΕΘ στις 5/9.




Το μπλοκ των εποχιακών πυροσβεστών ήταν το πιο δυναμικό, με πρόσφατες τις μνήμες από τις φωτιές του καλοκαιριού. Αποκορύφωμα η στιγμή που άρχισαν να "παίρνουν παρουσίες" φωνάζοντας "απών" για κάθε συνάδελφο τους που έπεσε εν ώρα καθήκοντος:

12ο αντιρατσιστικό φεστιβάλ - 26,27,28/6 στο 4ο πάρκο παραλίας

το πρόγραμμα του 12ου αντιρατσιστικού φεστιβάλ

Περί προεδρικών εκλογών...

18 Ιουνίου 2009: προεδρικές εκλογές στη Νομική...

Άλλη μια ρύθμιση του περίφημου νόμου-πλαισίου έρχεται να εφαρμοστεί για πρώτη φορά. Και συνοδεύεται από έντονες αντιπαραθέσεις στο εσωτερικό της ακαδημαϊκής κοινότητας. Στο πλαίσιο της συνδιοίκησης οι φοιτητές καλούνται να συμμετάσχουν στην εκλογή προέδρου του τμήματος, μια θέση με τυπικές αρμοδιότητες χωρίς αποφασιστική εξουσία. Το πρόσωπο του προέδρου ωστόσο, όπως και γενικότερα η σύνθεση των οργάνων συνδιοίκησης, μπορεί να επηρεάσει τους όρους με τους οποίους θα διεξαχθεί ο κοινωνικός διάλογος και οι συνακόλουθες συγκρούσεις, μέσα από τις οποίες διαμορφώνονται οι συμμαχίες στο πλαίσιο της ακαδημαϊκής κοινότητας για μια εναλλακτική παιδεία. Σε κάθε περίπτωση, εισφέρουμε κι εμείς τους προβληματισμούς, την κριτική και τις προτάσεις μας…

Περί πελατειακων σχεσεων και εν λευκω αντιπροσωπων...

.

Με βάση το προηγούμενο νομικό καθεστώς (Ν.1268/82) ο πρόεδρος κάθε τμήματος αναδεικνύονταν μέσω εκλογών στις οποίες μετείχαν το σύνολο των μελών ΔΕΠ ,του επιστημονικού προσωπικού και εκλέκτορες-φοιτητές καθ' υπόδειξη του Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου Φοιτητών.

Το παραπάνω σύστημα εκλογής προέδρου εύλογα είχε γίνει αντικείμενο κριτικής για τους εξής λόγους: Πρώτον ευνόησε την ανάπτυξη πελατειακών σχέσεων μεταξύ υποψηφίων και εκλεκτόρων οι οποίοι χωρίς απόφαση της Γ.Σ. συχνά στήριζαν την ψήφο τους σε μικροκομματικά συμφέροντα ή σε "ευγενικές χορηγίες".
Ωστόσο πέραν του παραπάνω υποκειμενικού επιχειρήματος, προβληματισμός κυρίως γεννάται για την διαδικασία καθαυτή η οποία θεμελίωνε καθεστώς διπλής αντιπροσώπευσης· οι εκλεγμένοι δηλαδή εκπρόσωποι στο Δ.Σ. ήταν και αυτοί που όριζαν άλλους εκπροσώπους-εκλέκτορες για να συμμετέχουν στην ανάδειξη προέδρου. Αποκόπτεται έτσι η τελική ψήφος των εκλεκτόρων από την βούληση του σώματος του συλλόγου, με αποτέλεσμα να μην λογοδοτούν καν στο σώμα αποφασίζοντας για αυτό χωρίς αυτό. Δεν επρόκειτο λοιπόν για εκπροσώπηση αλλά για εν λευκώ αντιπροσώπευση.

"Δημοκρατια" ή παραγκωνισμος του Συλλογου μας;

Με τον νόμο 3549/2007 (νόμος-πλαίσιο) το καθεστώς αυτό αλλάζει σε ό, τι αφορά στη συμμετοχή των φοιτητών στην εκλογή του προέδρου, αφού πλέον δικαίωμα ψήφου έχουν όλοι οι φοιτητές.
Οι θιασώτες αυτής της ρύθμισης υποστηρίζουν πως με αυτόν τον τρόπο θα καταπολεμηθούν οι πελατειακές σχέσεις και πως το σύστημα αυτό είναι πιο δημοκρατικό.
Ως προς τη δήθεν καταπολέμηση των πελατειακών σχέσεων, θεωρούμε πως τη μεγαλύτερη ευθύνη φέρουν οι ίδιοι οι φοιτητές που με την αδιαφορία και την αδράνειά τους επιτρέπουν τέτοια φαινόμενα, και πως μια αλλαγή τους συστήματος δεν πρόκειται να αλλάξει κάτι αν πρώτα δεν αναλάβουμε εμείς οι ίδιοι τις ευθύνες μας.
Σχετικά με το δεύτερο, θεωρούμε πως το μέτρο είναι κατ' επίφαση "δημοκρατικό".
Οι φοιτητές πλέον θα ψηφίζουν ως άτομα και όχι στο πλαίσιο του συλλογικού συνδικαλιστικού τους οργάνου, του Συλλόγου Φοιτητών Νομικής, υποβαθμίζοντας έτσι το ρόλο του στη συνδιοίκηση. Το νέο καθεστώς έρχεται να εναρμονιστεί με τη γενικότερη φιλελεύθερη κατεύθυνση του νόμου-πλαισίου και ανταποκρίνεται στη λογική που θέτει η Ευρωπαϊκή Ένωση για περιορισμό της οργανωμένης σε συλλογικά συνδικαλιστικά όργανα φοιτητικής συμμετοχής στη διοίκηση των πανεπιστημίων και την επιχειρηματικοποίηση της ανώτατης παιδείας. Πράγματι, στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες η δράση των φοιτητών στις σχολές περιορίζεται στη συμμετοχή σε "ομάδες πίεσης" δίχως κανέναν αποφασιστικό ρόλο. Ενδεικτικές του πνεύματος αυτού είναι και οι διατάξεις του προσχεδίου του νόμου-πλαισίου (οι οποίες αφαιρέθηκαν από το τελικό κείμενο, ώστε να το κάνουν "ηπιότερο", ύστερα από την μαζική αντίδραση του φοιτητικού κινήματος στον νόμο-πλαίσιο), που όριζαν πως το ποσοστό συμμετοχής των φοιτητών στη λήψη απόφασης για την εκλογή των οργάνων θα εξαρτιόταν από το ποσοστό συμμετοχής τους στην ψηφοφορία, δηλαδή όσο λιγότεροι ψήφιζαν τόσο λιγότερο θα μετρούσε η ψήφος των φοιτητών στην τελική εκλογή. Η καθολική συμμετοχή λοιπόν με αυτόν τον τρόπο δεν αποσκοπεί στο να κάνει πιο δημοκρατική τη διαδικασία, αλλά στο να παραγκωνίσει το συλλογικό συνδικαλιστικό μας όργανο, τον Σύλλογο Φοιτητών, και να απομειώσει το ρόλο του στη συνδιοίκηση.

Η λογική αυτή αντιλαμβάνεται τους ανθρώπους σαν ένα σύνολο ατομικοτήτων που ακολουθεί ο καθένας την ιδιωτική του διαδρομή, αποσυνδέοντας την προσωπική του πορεία από κάθε έννοια συλλογικότητας και αλληλεγγύης, σαν ένα μοναχικό πλήθος… Αντίθετη σε αυτή τη λογική είναι αυτό που εμπνέει εμάς, μια διαφορετική αντίληψη του ανθρώπου ως πολίτη, ως αναπόσπαστου κομματιού ενός οργανωμένου κοινωνικού συνόλου, και της πολιτικής ως ζητήματος κοινωνικής ευθύνης και αλληλεγγύης. Για μας αυτό που χωρίζει ένα ατάκτως ερριμμένο σύνολο ατόμων από μια πολιτική κοινωνία είναι οι διαδικασίες και οι ανάγκες εκείνες που συγκροτούν το «πλήθος» σε «λαό», με τις συμφωνίες και τις συγκρούσεις του.

Για μας λοιπόν ο Σύλλογος δεν είναι μια γραφειοκρατική δομή και μερικοί εν λευκώ αντιπρόσωποι και φοιτητοπατέρες, αλλά το δυναμικό εκείνο κοινωνικό υποκείμενο, ο δημόσιος χώρος στον οποίο συναντιούνται, συγκρούονται και οργανώνονται οι φοιτητές, προκειμένου να διεκδικήσουν, να εκφραστούν και να δημιουργήσουν.

Για μια εναλλακτικη, αμεσοδημοκρατικη αντιπροταση

Με βάση τα παραπάνω έχουμε να προτείνουμε μια εναλλακτική διαδικασία εκλογής προέδρου.
Καθώς σε κάθε περίπτωση προκρίνουμε τις διαδικασίες του κοινωνικού μας υποκειμένου θεωρούμε πως είναι αποτελεσματικότερο και δημοκρατικότερο, ο Σύλλογος Φοιτητών Νομικής να διεξάγει εσωτερική καθολική ψηφοφορία με την οποία οι φοιτητές θα εκφράζουν αμεσοδημοκρατικά τη βούληση τους στο πλαίσιο του Συλλόγου.
Στη συνεχεία οι εκπρόσωποι των φοιτητών λειτουργώντας ως εκτελεστές της βούλησης αυτών, θα ανακοινώνουν τα αποτελέσματα της εσωτερικής αυτής ψηφοφορίας. Θεμελιώδες όμως για να λειτουργήσει κάθε τέτοια διαδικασία είναι να πάψουν οι φοιτητές να λειτουργούν ως ατομικότητες ώστε να μεταμορφωθούν μέσω των συλλογικών διαδικασιών από άτακτο πλήθος σε συγκροτημένο σώμα.

Εξάλλου, πρέπει να καταλάβουμε ότι σε ένα κοινωνικό σύνολο δεν χωρούν ατομοκεντρισμοί. Για οτιδήποτε συμβαίνει μέσα στα πλαίσιά της κοινωνίας τελικοί υπεύθυνοι είμαστε εμείς. Πρέπει λοιπόν όλοι μας να συνειδητοποιήσουμε το βάρος αυτής της ευθύνης και να βάλουμε το συλλογικό συμφέρον πάνω από οποιοδήποτε ατομικό. Έτσι αλλάζουν τα συστήματα, έτσι προχωράει η ιστορία, έτσι αλλάζει ο κόσμος...

3η συνάντηση μελέτης για τις ελαστικές εργασιακές σχέσεις

3η ανοιχτή συνάντηση-συζήτηση για τις ελαστικές εργασιακές σχέσεις
συνεχίζουμε την κουβέντα μας για την ελαστικοποίηση της εργασιας,
ανιχνευουμε τις αιτίες οικονομικές και πολιτικές που οδήγησαν σ'αυτή,
αναλογιζόμαστε τις επιπτώσεις της στους εργαζομένους ατομικά και συλλογικά.

Πέμπτη 28 Μαΐου στις 14:00 στην αιθ. 1 Ν.Ο.Π.Ε.

Δεύτερη συναντηση μελετης ζητηματων εργασιακων σχεσεων

Τεταρτη 20 Μαη και ωρα 8.30μ.μ. στην αιθουσα 1 του κτιριου ΝΟΠΕ,

συναντιομαστε για να μελετησουμε την μεταβαση απο το παραδοσιακο στο ελαστικο εργατικο, τις οικονομικες και πολιτικες αιτιες αυτης της μεταβολης και τις επιπτωσεις στον εργαζομενο τοσο ατομικα οσο και στους συλλογικους φορεις...

Οποιος ενδιαφερεται ας προσελθει...

Στις 19 Μαΐου δικαζόμαστε όλοι.

Στις 19 Μαΐου στο δικαστικό μέγαρο Κατερίνης δικάζεται ο σύντροφος και συμφοιτητής μας Παναγιώτης Κ. επειδή...φορούσε πράσινα σταράκια.

Στις 19 Μαΐου στο δικαστικό μέγαρο Κατερίνης δικαζόμαστε όλοι.

Όσοι πιστοί προσέλθετε για αλληλεγγύη στον Παναγιώτη και στην ελευθερία πολιτικής δράσης (δίχως να βρίσκεσαι εν μια νυκτί από το πουθενά να έχεις διαπράξει...κακουργήματα...).

ΥΓ. Η δίκη είναι στις 9 π.μ. Μπορεί να πάει κανείς με προαστιακό και τρένο από τον σταθμό του ΟΣΕ. Έχει αναχωρήσεις γύρω στις 7:30 και στις 8.

ενημέρωση: Η δίκη θα συνεχιστεί την Πέμπτη 21/5 και την Παρασκευή 22/5 στις 9 π.μ. στο δικαστικό μέγαρο Κατερίνης. Αναχώρηση από Θεσσαλονίκη με προαστιακό στις 7:45 από το σταθμό του ΟΣΕ ή με λεωφορείο την ίδια ώρα (ο σταθμός των ΚΤΕΛ είναι δίπλα στα δικαστήρια).

ενημέρωση #2: Ο Παναγιώτης αθωώθηκε από όλες τις κατηγορίες ομόφωνα.
Χαρά στην υπομονή σου, καλή δύναμη και καλή συνέχεια Παναγιώτη!

Σαν πρόκες πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις, να μην τις παίρνει ο άνεμος...

― Προδίδετε πάλι την Ποίηση, θα μου πεις,
Tην ιερότερη εκδήλωση του Aνθρώπου
Tην χρησιμοποιείτε πάλι ως μέσον, υποζύγιον
Tων σκοτεινών επιδιώξεών σας
Eν πλήρει γνώσει της ζημίας που προκαλείτε
Mε το παράδειγμά σας στους νεωτέρους.

― Tο τί δ ε ν πρόδωσες ε σ ύ να μου πεις
Eσύ κι οι όμοιοί σου, χρόνια και χρόνια,
Ένα προς ένα τα υπάρχοντά σας ξεπουλώντας
Στις διεθνείς αγορές και τα λαϊκά παζάρια
Kαι μείνατε χωρίς μάτια για να βλέπετε, χωρίς αυτιά
N' ακούτε, με σφραγισμένα στόματα και δε μιλάτε.
Για ποια ανθρώπινα ιερά μάς εγκαλείτε;

Ξέρω: κηρύγματα και ρητορείες πάλι, θα πεις.
Έ ναι λοιπόν! Kηρύγματα και ρητορείες.

Σαν π ρ ό κ ε ς πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις

Nα μην τις παίρνει ο άνεμος.

Αναγνωστάκης Μανόλης

(από το Όμως γιατί ξαναγυρίζουμε κάθε φορά χωρίς σκοπό στον ίδιο τόπο, Eρμής 2000)

Η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας II - Περί ανεξαρτησίας...

περί ανεξαρτησίας: για μια αυτόνομη παραγωγή πολιτικής

Δηλώνουμε ανεξάρτητοι, γιατί δεν ετεροκαθοριζόμαστε από κομματικά και συντεχνιακά ή μικροπολιτικά συμφέροντα και σκοπιμότητες. Τα λάθη αλλά και οι επιτυχίες μας θα είναι δικά μας. Αυτό όμως δεν αρκεί για να δικαιολογήσει την παρουσία μας στη σχολή. Σε κάθε περίπτωση μια συλλογικότητα θα πρέπει να θέτει βάσεις για τους τρόπους δράσης αλλά και τους σκοπούς της. Και ακριβώς επειδή εμείς δεν έχουμε έτοιμα «πακέτα» προειλημμένων πολιτικών θέσεων, αποτελεί κάθε φορά ένα στοίχημα η κατανόηση της κοινωνικοπολιτικής μας πραγματικότητας και η αναζήτηση λύσεων αυτόνομα και από τα κάτω. Όταν όμως αυτή η διαδικασία αποφέρει καρπούς, είναι δυο φορές πολύτιμη, αφού είναι αποτέλεσμα του δικού μας κόπου και των προσωπικών μας προσπαθειών, αλλά και υπερβάσεων. Με λίγα λόγια, η δική μας ιδεολογία είναι αυτή που χτίζουμε καθημερινά τόσο με τις θέσεις στις οποίες καταλήγουμε - ύστερα από προσωπική έρευνα, ενημέρωση και σύνθεση απόψεων - , όσο και με τη συμμετοχή μας σε δράσεις που αφορούν ζητήματα πολιτικά, εργασιακά, οικολογικά, πολιτιστικά. Οι αρχές και οι αξίες μας διαμορφώνονται συνεχώς, δημιουργώντας παρακαταθήκες για το μέλλον. Είναι μια προσπάθεια δίχως τέλος και αρχή, όπως ακριβώς και η ίδια η δημοκρατία, που για μας δεν είναι μια κατάσταση που παγιώνεται, αλλά ένας αέναος δρόμος προς μια καλύτερη κοινωνία. Με όπλα μας λοιπόν την συλλογική δράση και την αλληλεγγύη, θέτουμε τις δικές μας βάσεις, στο δρόμο για την αμεσοδημοκρατία, την αυτονομία, την αξιοπρέπεια.

περί ακαδημαϊκής κοινότητας: για κοινωνικό διάλογο και κοινωνικές συγκρούσεις

Η ακαδημαϊκή κοινότητα δεν είναι ενιαία. Τόσο οι καθηγητές όσο και οι φοιτητές δεν αποτελούν σώματα συμπαγή καθώς στο εσωτερικό τους υπάρχουν διαφορετικά και συχνά αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα και ανάγκες. Άλλωστε το δημόσιο πανεπιστήμιο είναι δημόσιος χώρος που διεκδικούμε να αναχθεί σε πεδίο πολιτικού διαλόγου και κοινωνικών συγκρούσεων. Μέσα απο τα διακυβεύματα και τις συγκρούσεις θα αναδειχθούν στην πράξη οι διαφορές και οι συμμαχίες για να διεκδικήσουμε μια καλύτερη παιδεία. Στοιχείο που μας ενώνει είναι η επιδίωξη μιας παιδείας που θα εξυπηρετεί τις κοινωνικές ανάγκες. Πέρα απο καθηγητικά κατεστημένα. Πέρα από συνδικαλστικά και κομματικά μικροσυμφέροντα.

περί “αριστεράς” και “δεξιάς”: πέρα από ταμπέλες, για μια πολιτική ουσίας

Αυτό που αμφισβητούμε δεν είναι το φιλοσοφικό και ιστορικό περιεχόμενο των όρων ούτε η ανάγκη να τους διακρίνουμε. Δεν είμαστε με το «τέλος των ιδεολογιών». Είμαστε με το τέλος των ιδεολογημάτων. Αμφισβητούμε κατά πόσον σήμερα αυτό που δηλώνεις αντιστοιχεί σε αυτό που είσαι. Με λίγα λόγια, δεν εμπιστευόμαστε τις ταμπέλες και τις συνυποδηλώσεις τους. Γι’ αυτό και τις αρνούμαστε. Προτιμούμε να αφήσουμε τις πράξεις και τα συμπεράσματά μας να μιλήσουν για μας. Αν κάποιος θέλει να καταλάβει ποιοι είμαστε δεν θα πρέπει να αρκεστεί σε μια ταμπέλα που θα του δώσουμε, η οποία μπορεί να σημαίνει τα πάντα, μπορεί και τίποτα. Θα πρέπει να ψάξει να δει τι λέμε και τι κάνουμε. Μέσα σε μια κοινωνία του «φαίνεσθαι» και του θεάματος, δεν μπορούμε παρά να αρνηθούμε τις προκατασκευασμένες ταυτότητες που για πολλούς έχουν χάσει το νόημά τους και να αφήσουμε να μιλήσει για μας ό,τι μιλάει πιο δυνατά και πιο ειλικρινά από κάθε ταμπέλα: οι πράξεις μας.

η στρατηγική μας για την παιδεία: για ένα πανεπιστήμιο δημόσιο και όχι αγοραίο

Πρέπει να αντιληφθούμε ότι σκοπός της δράσης μας δεν είναι να πέσει απλά ο ένας ή ο άλλος νόμος. Συγκρουόμαστε κάθε φορά με ολόκληρη τη φιλοσοφία που κρύβεται πίσω από κάθε νομοθέτημα και κάθε πολιτική κίνηση. Είναι η σύγκρουση ανάμεσα σε δύο διαφορετικούς τρόπους σκέψης και ζωής. Από τη μία η αντίληψη που θέλει μια εκπαίδευση-προϊόν, που να εξυπηρετεί τις ανάγκες της αγοράς, έναν φοιτητή-καταναλωτή και υπερεξειδικευμένο, ένα πανεπιστήμιο αποστειρωμένο και προσανατολισμένο στην αγορά. Από την άλλη η αντίληψη που θέλει την παιδεία δημόσια, να εξυπηρετεί τις ανάγκες της κοινωνίας, τον φοιτητή ενεργό ακαδημαϊκό πολίτη και πολύπλευρο επιστήμονα και άνθρωπο, το πανεπιστήμιο ένα δημόσιο χώρο, πολιτικού διαλόγου και κοινωνικών συγκρούσεων. Δημιουργείται λοιπόν ένα δίπολο που παλεύει για ένα διαφορετικό περιεχόμενο για την παιδεία, για ένα διαφορετικό παραγωγικό μοντέλο, για μια διαφορετική αντίληψη της κοινωνίας και του εαυτού μας μέσα σε αυτή, για έναν διαφορετικό τύπο ανθρώπου, για το ίδιο το περιεχόμενο των λέξεων. Είναι μια πάλη λοιπόν που δεν εξαντλείται στον έναν ή τον άλλο νόμο, αλλά είναι σύγκρουση αξιών και τρόπου σκέψης, σύγκρουση διαρκείας. Και πρέπει να δίνουμε κάθε μάχη σ’ αυτόν τον «πόλεμο» διαρκείας στρατηγικά ώστε να μην υπονομεύουμε εμείς οι ίδιοι τις δυνάμεις μας. Γι’ αυτό το ζήτημα δεν είναι ένας καλύτερος ή ένας χειρότερος νόμος. Είναι να οικοδομήσουμε τη δική μας θετική εναλλακτική απέναντι σε όλα όσα δεν μας αρέσουν.

περί συνδιοίκησης...

Η ευθύνη της συνδιοίκησης

Το δημόσιο πανεπιστήμιο είναι αυτοδιοίκητο, πράγμα που σημαίνει ότι έχει οικονομική και διοικητική αυτοτέλεια, δηλαδή ρυθμίζει μόνο του τις υποθέσεις του. Πρωτοτυπία της ελληνικής ανώτατης παιδείας είναι ότι αυτό γίνεται μέσω της συνδιοίκησης. Αυτό σημαίνει ότι οι αποφάσεις παίρνονται από όργανα στα οποία μετέχουν καθηγητές και φοιτητές. Οι φοιτητές λοιπόν, μέσω της εκλογικής διαδικασίας (καλή ώρα!) ορίζουμε τους εκπροσώπους μας στα όργανα συνδιοίκησης, που είναι η Γενική Συνέλευση Τμήματος και οι Συνελεύσεις Τομέων, καθώς και τους εκπροσώπους μας στο Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου Φοιτητών Νομικής. Πίσω από αυτή την αφηρημένη διατύπωση κρύβεται η ευθύνη - ατομική και συλλογική - καθενός από μας για το πώς αντιλαμβάνεται τη συμμετοχή του στην ακαδημαϊκή κοινότητα. Οι εκλογές δε σημαίνουν παραστάσεις νίκης και εν λευκώ ανάθεση έργου, αλλά ανάδειξη εκπροσώπων για την εκτέλεση των αποφάσεων που παίρνουμε όλοι μαζί μέσα στη Γενική Συνέλευση. Κοντολογίς, για όλα τα καλώς και κυρίως τα κακώς κείμενα φταίμε εμείς!

Γενική Συνέλευση του Συλλόγου Φοιτητών Νομικής

Η Γενική Συνέλευση είναι το ανώτατο όργανο του Συλλόγου και βασικός πυλώνας της συνδιοίκησης, καθώς διαμορφώνει τις θέσεις που μεταφέρουν οι εκπρόσωποι των φοιτητών στα όργανα συνδιοίκησης. Κάθε φοιτητής καλείται να μετέχει ενεργά ώστε να διασφαλίζεται η τυπική και κυρίως η ουσιαστική νομιμοποίηση των αποφάσεων που λαμβάνει τόσο για θέματα της ακαδημαϊκής κοινότητας όσο και για ευρύτερα κοινωνικά. Ωστόσο η Γενική Συνέλευση, έχοντας υποβαθμιστεί σε μηχανισμό διεκπεραίωσης μικροκομματικών συμφερόντων και χαμένη μέσα σε θεατρινισμούς και λαϊκιστικές κραυγές και συνθήματα έχει πλήρως απονοηματοδοτηθεί. Οι φοιτητές τείνουν να λειτουργούν ως μάζα, ακυρώνοντας έτσι τη πιο σημαντική συλλογική αμεσοδημοκρατική διαδικασία. Απέναντι σε αυτά, πρέπει να διεκδικήσουμε μια Γενική Συνέλευση πραγματικά αμεσοδημοκρατική, όπου θα παράγεται πολιτικός λόγος, όπου ο κάθε φοιτητής θα αντιλαμβάνεται το ρόλο του ως ενεργό μέλος της ακαδημαϊκής κοινότητας και θα αναλαμβάνει τις ευθύνες του.

Γενική Συνέλευση Τμήματος

Η Γενική Συνέλευση Τμήματος είναι το ανώτατο όργανο της συνδιοίκησης, που αποφασίζει για όλα τα θέματα. Το Τμήμα της Νομικής συνεδριάζει μια φορά το μήνα προκειμένου να συζητηθούν θέματα λειτουργίας και διοίκησης του Τμήματος και να ληφθούν αντίστοιχες αποφάσεις. Τη συνέλευση Τμήματος την απαρτίζουν καθηγητές και εκπρόσωποι των φοιτητών. Παρά το ότι όλες οι σημαντικές αποφάσεις που αφορούν σε εφαρμογή νόμων για την παιδεία (βλ. νόμος-πλαίσιο) αλλά και σε εκλογή μελών ΔΕΠ, λαμβάνονται μέσα από αυτή τη Συνέλευση, η παρουσία των εκπροσώπων των φοιτητών κάθε άλλο παρά συνεπής και υπεύθυνη μπορεί να χαρακτηριστεί. Αυτό οδηγεί στην υποβάθμιση της πιο σημαντικής διαδικασίας συνδιοίκησης και εσωτερικού ελέγχου των καθηγητών από τους ίδιους τους φοιτητές. Ζητούμε λοιπόν μια ενεργή συμμετοχή των εκπροσώπων των φοιτητών στη συγκεκριμένη διαδικασία, ώστε να εφαρμόζεται στην πράξη η συνδιοίκηση, καθώς και να συνυπάρχουν τα μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας μέσα σε πλαίσια διαλόγου, στρατηγικών συμμαχιών αλλά και σύγκρουσης, και όχι σε μια λογική στείρου αρνητισμού που οδηγεί σε αδιέξοδο το δημόσιο πανεπιστήμιο.

Συνελέυσεις Τομέων

Το Τμήμα της Νομικής χωρίζεται σε Τομείς. Ο κάθε Τομέας συνέρχεται ανά τακτά χρονικά διαστήματα και αποτελείται από καθηγητές και εκπροσώπους φοιτητών, με σκοπό να διευθετήσει ειδικότερα εσωτερικά του Τομέα θέματα, όπως να ορίσει τα διδακτικά συγγράματα κ.α. Όσον αφορά τη λειτουργία του σήμερα, οι εκπρόσωποι των φοιτητών συνήθως απουσιάζουν, πράγμα απαράδεκτο που παρακωλύει την εύρυθμη λειτουργία και ακυρώνει την ουσία της συνδιοίκησης. Τέλος, η μερική δημοσιοποίηση των αποφάσεων της συνέλευσης του Τομέα δεν αρκεί, αλλά κρίνουμε απαραίτητη την αναλυτική δημοσιοποίηση όλων των αποφάσεων της μέσω της ανάρτησης τους σε εμφανείς χώρους.

Διοικητικό Συμβούλιο Σ.Φ.Ν.

Το Δ.Σ. αποτελείται από εκπροσώπους των παρατάξεων που έλαβαν έδρα στις εκλογές. Ρόλος του είναι να εκτελεί τις αποφάσεις της Γενικής Συνέλευσης, και σε ορισμένες περιπτώσεις όπου δεν έχει προηγηθεί Γενική Συνέλευση να λαμβάνει αποφάσεις οικονομικού, τεχνικού και διεκπεραιωτικού χαρακτήρα με μορφή ψηφισμάτων, τα οποία είναι ήσσονος σημασίας σε σχέση με αυτές της Γ.Σ.. Το Δ.Σ., ως εκτελεστικό όργανο πρέπει να ελέγχεται για το περιεχόμενο των λαμβανόμενων αποφάσεών του, κάτι το οποίο θα μπορούσε να επιτευχθεί μέσω ενός Δ.Σ. που θα συνέρχεται σε τακτικά διαστήματα και δημόσια στο Χώρο του Συλλόγου. Ταύτοχρονα, είναι απαραίτητο να ανακοινώνεται από την προηγούμενη η ημερήσια διάταξή του, για να αποφευχθεί ο κίνδυνος αυθαιρεσίας σε σχέση με τα προς συζήτηση θέματα. Επίσης, οι αποφάσεις του κρίνουμε πως είναι εύλογο να δημοσιοποιούνται ούτως ώστε να υπάρχει διαφάνεια όσον αφορά τις εσωτερικές του διαδικασίες. Τέλος, θεωρούμε πως μια από τις βασικότερες ευθύνες ενός Δ.Σ. είναι να μεριμνά για την κάλυψη των (οικονομικών) αναγκών του Συλλόγου Φοιτητών και των ομάδων του και συνακόλουθα να εισπράττει το ποσό που δικαιούται κάθε χρόνο ο Σύλλογος Φοιτητών Νομικής, το οποίο καταλήγει χρόνια τώρα στα αζήτητα...

Πέρα από τις εκλογές

Η ευθύνη μας όμως δεν εξαντλείται στο να σηκώνουμε ένα κόκκινο βιβλιάριο μέσα σε μια Γενική Συνέλευση ή στο να ρίχνουμε ένα ψηφοδέλτιο σε μια κάλπη (και μετά να πηγαίνουμε με ήσυχη συνείδηση για καφέ)... Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν είμαστε καταναλωτές, αλλά διαμορφώνουμε οι ίδιοι, σαν άτομα και σα συλλογικότητες, την πραγματικότητά μας μέσα και έξω από το πανεπιστήμιο. Να αντιληφθούμε πως μόνο συλλογικά μπορούμε να διεκδικήσουμε και να πραγματώσουμε την αμεσοδημοκρατία, δρώντας καθημερινά, παράγοντας αυτόνομα πολιτική, ενώνοντας τους προβληματισμούς και τις ανάγκες μας…

Ανοιχτή συνάντηση - συζήτηση

Σήμερα Πέμπτη 7/5 στις 6 μ.μ. στην αίθουσα 8
θα συναντηθούμε για να συζητήσουμε.

Η συνάντηση είναι ανοιχτή για όποιον ενδιαφέρεται
να παρακολουθήσει ή και να συμμετάσχει...

Ανοιχτη συναντηση μελετης ζητηματων εργασιακων σχεσεων...

την Τεταρτη 29 Απριλιου στις 8:30
θα συναντηθουμε στην αιθουσα 1 του κτιριου ΝΟΠΕ
για να μελετησουμε θεματα που αφορουν τις εργασιακες σχεσεις απο την κοινωνικη, νομικη και πολιτικη τους σκοπια,
καθώς και να συζητήσουμε τρέχοντα ζητήματα.

Οποιος ενδιαφερεται ας προσελθει...

για την παιδεία που θέλουμε: Προβληματισμοί για την προελαύνουσα ιδιωτικοποίηση της παιδείας...

Το πανεπιστήμιο για μας δεν είναι ένας χώρος που μόνο φτιάχνει επαγγελματίες και δίνει πτυχία... Είναι ο χώρος που παράγεται η γνώση, διεξάγεται η έρευνα και διαμορφώνονται οι φοιτητές ως ολόπλευρες προσωπικότητες, ως επιστήμονες αλλά και ως πολίτες και μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας.

Εξαιτίας, λοιπόν, της μεγάλης κοινωνικής του σημασίας η παιδεία που θέλουμε είναι μείζον ζήτημα και με αυτό το κείμενο θέλουμε να συμβάλλουμε σε αυτόν τον πολιτικό διάλογο…

Η παραγωγή γνώσης δεν είναι αυτοσκοπός αλλά πάντα τείνει στην εξυπηρέτηση κάποιων αναγκών, δηλαδή πρόκειται να εξυπηρετήσει κάποια χρησιμότητα. Η απάντηση στο ερώτημα τι πανεπιστήμιο θέλουμε περνάει αναγκαστικά μέσα από τη συζήτηση για το τι γνώση θέλουμε. Η γνώση που διεκδικούμε έρχεται να εξυπηρετήσει τις ανάγκες της κοινωνίας και όχι τις ανάγκες της αγοράς ή του κράτους. Επειδή όμως μια τέτοια γενικόλογη διατύπωση δεν αρκεί πρέπει να σκιαγραφηθεί το περιεχόμενο των εννοιών γνώση για τις ανάγκες της αγοράς, γνώση για τις ανάγκες του κράτους και γνώση για τις ανάγκες της κοινωνίας.

Η γνώση για τις ανάγκες της αγοράς

Οι ανάγκες της αγοράς είναι άμεσα συνυφασμένες εξ’ορισμού με την επιδίωξη του κέρδους.

Η αγοραία γνώση υπακούει στους κανόνες της προσφοράς και της ζήτησης μιας οικονομίας που όλο και περισσότερο αποσυνδέεται από τις πραγματικές ανάγκες και ταυτίζεται με τα οικονομικά συμφέροντα κάθε επιχειρηματία (βλ. φούσκες, τραστ, χρηματιστηριακές κομπίνες).

Σ ’αυτό το πλαίσιο επιδιώκεται εκείνη μόνο η γνώση και η έρευνα που μπορεί άμεσα να καταστεί κερδοφόρα ώστε να αποσβεθούν τα κεφάλαια που επενδύθηκαν στη παραγωγή της από τον επιχειρηματία.

Ενδεικτικό παράδειγμα είναι η περίπτωση της έρευνας για τα γενετικώς τροποποιημένα τρόφιμα όπου το στάδιο πειραματικής δοκιμής των επιπτώσεων τους στον ανθρώπινο οργανισμό και στο οικοσύστημα ήταν εξαιρετικά σύντομο εξαιτίας της πίεσης των εταιρειών που επένδυσαν σ αυτά να κυκλοφορήσουν γρήγορα στην αγορά.

Η γνώση για τις ανάγκες του κράτους

Στην εποχή μας οι ανάγκες του κράτους αποκλίνουν από τις κοινωνικές ανάγκες.

Η έκφραση της κρατικής βούλησης και κατά συνέπεια η παραγωγή ενός συγκεκριμένου τύπου γνώσης γίνεται από την εκάστοτε κυβέρνηση όπως αυτή προκύπτει μέσα από την διαδικασία των εκλογών. Υπό τους όρους του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος από τις εκλογές προκύπτει μια κυβέρνηση που έρχεται εν λευκώ να αντιπροσωπεύσει ένα μειοψηφικό κομμάτι του κοινωνικού σώματος.

Η δε εκλογική διαδικασία δε στηρίζεται σε όρους πολιτικούς αλλά αποτελεί ένα λαϊκιστικό γαϊτανάκι ψηφοθηρίας, πελατειακών σχέσεων και marketing. Δεν είναι εξάλλου γέννημα κάποιας νοσηρής φαντασίας εικόνες κυβερνήσεων να διαπλέκονται με ιδιωτικά συμφέροντα και να θυσιάζουν τις ανάγκες της κοινωνίας για μια θέση ή τις προσωπικές τους καταθέσεις στην Ελβετία...

Η κοινωνική γνώση που διεκδικούμε

Όταν λέμε ότι διεκδικούμε μια γνώση που εξυπηρετεί τις κοινωνικές ανάγκες εννοούμε μια γνώση που τείνει στην ικανοποίηση των αναγκών του λαού ως σύνολο πολιτών πέρα από ατομικά συμφέροντα.

Μια γνώση πραγματικά προσβάσιμη σε όλους ανεξάρτητα από την οικονομική τους κατάσταση που θα απαντά στα προβλήματα της κοινωνίας και θα προστατεύει τα κοινά αγαθά, όπως το περιβάλλον, θα σέβεται τις πολιτιστικές ιδιαιτερότητες και θα έρχεται σε επαφή με τους κοινωνικούς φορείς προκειμένου να συνδέει τη θεωρία με τη καθημερινή πρακτική. Ταυτόχρονα εντός των κοινωνιών παρατηρούνται ανισότητες με αποτέλεσμα να υπάρχει διάσταση αναγκών και συμφερόντων μεταξύ των διαφόρων κοινωνικών στρωμάτων. Διεκδικούμε λοιπόν μια γνώση στην οποία να αποτυπώνονται περισσότερες διαφορετικές απόψεις και ένα Πανεπιστήμιο που θα γίνεται πεδίο κοινωνικής συνεργασίας αλλά και κοινωνικών συγκρούσεων. Επομένως το Πανεπιστήμιο που διεκδικούμε είναι δημόσιο, ανεξάρτητο τόσο από τις ανάγκες της εκάστοτε κυβερνήσης όσο και από τις ανάγκες κερδοφορίας των εταιρειών.

Προκειμένου να διασφαλιστεί ο δημόσιος χαρακτήρας του Πανεπιστημίου και της γνώσης που προκρίνουμε είναι απαραίτητη η διασφάλιση του αυτοδιοίκητου, δηλαδή της οικονομικής και διοικητικής του αυτοτέλειας.

Η ίδια η ακαδημαϊκή κοινότητα με τις συμφωνίες και τις διαφωνίες της είναι αυτή που καλείται να υπερασπιστεί τον κοινωνικό χαρακτήρα της παραγόμενης γνώσης. Συνακόλουθα τα μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας, καθηγητές και φοιτητές οφείλουν να αναλάβουν υπεύθυνα τον ρόλο τους αυτό.

Από τη μια οι καθηγητές να μην υποβιβάζουν τους εαυτούς σε δημοσίους υπαλλήλους, αποκομμένους από την κοινωνία διανοούμενους κλεισμένους μέσα σε αποστειρωμένα εργαστήρια, αλλά να ανταποκριθούν δυναμικά στην ευθύνη τους έναντι της κοινωνίας.

Από την άλλη οι φοιτητές πρέπει να αποσπαστούν από τη λογική του πελάτη που αντιμετωπίζει το πανεπιστήμιο και συνακόλουθα τη γνώση ως καταναλωτικό προϊόν και να δουν τους εαυτούς τους ως ακαδημαϊκούς πολίτες, ως ενεργό κομμάτι της κοινωνίας.

Πέρα από κομματικά και συντεχνιακά συμφέροντα διεκδικούμε μια νέα ηθική στο φοιτητικό συνδικαλισμό, ένα ζωντανό Σύλλογο...

Ο “ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ” ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΚΑΙ ΙΔΙΩΤΙΚΩΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Με την πρόσφατη προσπάθεια αναθεώρησης του άρθρου 16 του Συντάγματος αλλά και με το επίμαχο θέμα των ΚΕΣ διαφαίνεται μια συστηματική προσπάθεια ανοίγματος του χώρου της παιδείας στην ιδιωτική πρωτοβουλία με την παράλληλη ίδρυση μη κρατικών –ιδιωτικών ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. Αυτή η συνύπαρξη γεννά πληθώρα προβληματισμών τόσο ως προς τα αποτελέσματα που θα χει πάνω στο δημόσιο πανεπιστήμιο όσο και ως προς το χαρακτήρα της γνώσης που θα παράγεται από αυτά. Συγκεκριμένα σε σχέση με το δημόσιο Πανεπιστήμιο ο ανταγωνισμός που θα αναπτυχτεί θα οδηγήσει είτε στην υποβάθμιση του δημοσίου - πράγμα που ενόψει της συστηματικής υποχρηματοδότησης των ΑΕΙ τα τελευταία χρόνια φαίνεται από εξαιρετικά πιθανό ως σίγουρο - είτε στην εισαγωγή ιδιωτικών ορών λειτουργίας στα δημόσια πανεπιστήμια (χαρακτηριστικό παραδείγματα αυτής της τάσεως – τετραετή αναπτυξιακά πλάνα – εξωτερική αξιολόγηση κ.α.)

Παράλληλα η αναγνώριση ενός ιδιωτικού ιδρύματος ως ΑΕΙ δεν είναι άμοιρη αποτελεσμάτων για την κοινωνία. Πράγματι, μια γνώση που παρέχεται από ένα ιδιωτικό εκπαιδευτικό ίδρυμα είναι αναπόδραστα συνδεδεμένη με τις ανάγκες και τα ιδιοτελή συμφέροντα του παροχέα της.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι πλήθος ερευνών από ιδιωτικά ερευνητικά κέντρα οι οποίες επί δεκαετίες αρνούνταν τη σύνδεση των κλιματικών αναγκών με την καταστροφή του περιβάλλοντος από ανθρώπινες δραστηριότητες υποστηρίζοντας ότι πρόκειται για μια φυσιολογική διαδικασία. Χρηματοδότες των ερευνών αυτών ήταν μεγάλες ρυπογόνες βιομηχανίες. Αποτέλεσμα των ερευνών αυτών είναι η μεγάλη καθυστέρηση εφαρμογής φιλοπεριβαλλοντικών πολιτικών... Τα συμπεράσματα δικά σας...

ΘΕΛΟΥΜΕ ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑ
ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΤΟ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ
ΥΠΕΥΘΥΝΟ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟ ΚΑΙ ΖΩΝΤΑΝΟΥΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥΣ

κυκλοφορει το πρωτο απολογιστικο εντυπο μας!

Ένας χρόνος λειτουργίας της ομάδας μας πέρασε ήδη και θελήσαμε να μοιραστούμε μαζί σας αυτά που ζήσαμε, μάθαμε και αισθανθήκαμε, τις θέσεις που συνδιαμορφώσαμε και τα ερωτήματα που μας γεννήθηκαν...
Εισφέρουμε προς προβληματισμό, κουβέντα και κριτική τα συμπεράσματά μας σε θέματα παιδείας, εργασιακών σχέσεων, οικονομίας, πάνω σε διεθνή και περιβαλλοντικά ζητήματα καθώς και τις σκέψεις μας για τα γεγονοτα του Δεκέμβρη.

...Γιατι ζούμε σε εποχές κρίσης, τόσο οικονομικής όσο και κοινωνικής και πολιτικής και η συλλογική πολιτική δράση είναι η μόνη διέξοδος...

Διανέμεται μπροστα απο το σταντ μας στον τριτο οροφο της σχολης...

ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΤΩΝ ΕΡΓΟΛΑΒΙΩΝ ΣΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ... Η ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων...

Μετά και από την απόπειρα δολοφονίας της συνδικαλίστριας Κ.Κούνεβα είναι σκόπιμο να ανοίξει κοινωνικός διάλογος σε σχέση με τις αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις με την ελαστικοποίηση του εργατικού δικαίου.
Κι αυτό διοτι αυτή η πραγματικότητα μας αφορά όλους ως (μελλοντικούς ή και παραλληλα με τις σπουδές) εργαζόμενους αλλά και ως μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας, καθώς τα φαινόμενα στυγνής εκμετάλλευσης των εργαζομένων απο εργολάβους όλο και πληθαίνουν και μέσα στον κοινωνικό μας χώρο, το πανεπιστήμιο...

ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΤΩΝ ΕΡΓΟΛΑΒΙΩΝ ΣΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ

Εργολαβία στα Πανεπιστήμια είναι η σύμβαση εκείνη που συνάπτεται μεταξύ του Α.Π.Θ. και ιδιωτικών εταιρειών καθαρισμού ή άλλων υπηρεσιών. Με αυτή τη σύμβαση το Πανεπιστήμιο αναθέτει στην εργολαβική εταιρεία την παροχή και οργάνωση ανθρώπινου δυναμικού και υλικοτεχνικών πόρων για την κάλυψη ορισμένων λειτουργικών αναγκών του.

Μέσα από την παραχώρηση εργολαβιών δημιουργούνται σχέσεις, οι οποίες για συστηματικούς λόγους θα αναλυθούν σε δύο σκέλη.

Το πρώτο σκέλος έχει να κάνει με τη σχέση μεταξύ του Πανεπιστημίου και των εταιρειών εργολαβίας.
To Α.Π.Θ. στην περίπτωση των εργολαβιών, προκηρύσσει διαγωνισμό που απευθύνεται προς εταιρείες χ. καθαρισμού (όπως η ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ και η ΑΣΠΙΣ) και δέχεται προσφορές από αυτές, για να καλυφθούν οι εν λόγω ανάγκες. (Στον τομέα του καθαρισμού τέτοιοι διαγωνισμοί λαμβάνουν χώρα αρκετά συχνά, ανά λίγα μόλις χρόνια.)
Από αυτές τις προσφορές το Πανεπιστήμιο οφείλει να επιλέξει την πιο συμφέρουσα γι’ αυτό – κάτι που στην πράξη συχνά δε συμβαίνει (ευνοούνται οι εταιρείες που είναι φιλικά προσκείμενες στο κυβερνών κόμμα, πραγματοποιούνται συμφωνίες «κάτω από το τραπέζι» με μίζες κλπ). Εξάλλου, τέτοιου είδους διαγωνισμοί πολλές φορές έχουν καταγγελθεί για παρατυπίες, ενώ συχνά δεν τηρούνται τα κατώτατα όρια προσφορών από μεριάς των επιχειρήσεων – με αποτέλεσμα τη μετακύλιση του κόστους στους εργαζομένους.
Το Πανεπιστήμιο επιλέγει τη λύση των εργολαβιών για πολλούς λόγους – κυρίως γιατί αποφεύγονται η γραφειοκρατία και οι διαδικασίες προσλήψεων, ασφάλισης κλπ αλλά και οι ευθύνες σε σχέση με το καθεστώς εργασίας των υπαλληλων.
Ύστερα από την επιλογή μιας από τις προσφορές, το Α.Π.Θ. συνάπτει σύμβαση παραχώρησης με την εταιρεία της οποίας η προσφορά επιλέχθηκε.

Το δεύτερο σκέλος των νομικών σχέσεων που προκύπτουν από το εργολαβικό καθεστώς, εμπερικλείει τους εργαζόμενους και την εκάστοτε ιδιωτική εταιρεία.
Κύριο χαρακτηριστικό των συμβάσεων που συνάπτονται από τα δύο αυτά μέρη είναι αναμφισβήτητα ο ορισμένος χρόνος εργασίας (συμβάσεις ορισμένου χρόνου).

Οι εργαζόμενοι δηλαδή, δεν είναι μόνιμοι, αλλά η σύμβαση τους λήγει ανά τακτά χρονικά διαστήματα και αγωνιούν για το αν ο εργοδότης-εργολάβος θα τους την ανανεώσει ή όχι…
Παρατηρείται λοιπόν μια ευελιξία και ελαστικοποίηση στις σχέσεις εργαζόμενου – εργοδότη, χαρακτηριστικά της μετάβασης από το παραδοσιακό εργατικό δίκαιο, χαρακτηριστικό του οποίου είναι η μονιμότητα και μια τάση προστασίας του μισθωτού μέσα από διατάξεις που περιορίζουν την εργοδοτική εξουσία, στο «ελαστικό» εργατικό δίκαιο, το οποίο αμβλύνει αισθητά την προστασία αυτή προς όφελος των εργοδοτών.

Με την ελαστικοποιηση του εργατικού δικαίου ο νόμος, ακολουθώντας μια γενικευμένη τάση φιλελευθεροποίησης και αποσυνδικαλιστικοποιησης των εργασιακών και όχι μόνο σχέσεων δίνει στον εργοδότη την ευχέρεια να παραμερίζει προστατευτικές διατάξεις του παραδοσιακού εργατικού κυρίως για τον χρόνο εργασίας και το καθεστώς των απολύσεων.
Συχνό είναι και το φαινόμενο κάτω από τις εργοδοτικές πιέσεις πολλοί εργαζόμενοι να εξαιρούν τους εαυτούς τους από κάποιες προστατευτικές διατάξεις ή και να παραιτούνται από δικαιώματα που έχουν κερδίσει μέσα από απεργίες και διαπραγματεύσεις τα σωματεία τους.
Και έτσι ενώ οι συλλογικές συμβάσεις έχουν ισχύ νόμου και ρυθμίζουν τα βασικότερα σημεία της σχέσης εργασίας πάντα προνομιακά για τον εργαζόμενο, δεν μπορούν δηλαδή να προβλέπουν τίποτα δυσμενέστερο από αυτά που προβλέπει γενικά ο νόμος, οι ατομικές αυτές ελαστικές συμβάσεις παρακάμπτουν αυτό το σκόπελο οδηγώντας τους εργαζομένους σε καθεστώς πλήρους εκμετάλλευσης και ανασφάλειας με τις ευλογίες του εργατικού δικαίου.
Έχουμε έτσι ένα εργατικό δίκαιο που αντί να προστατεύει τον αδύναμο, προστατεύει τον δυνατό, παίρνοντας πίσω πολλά από τα κεκτημένα του εργατικού κινήματος.

Τα φαινόμενα αυτά είναι παρά πολύ συχνά στους εργαζόμενους των εταιρειών εργολαβίας καθώς είναι, στη μεγάλη τους πλειοψηφία, ανειδίκευτοι μετανάστες – ομάδες που ως γνωστόν είναι από τις πιο ευάλωτες και γίνονται ακόμη πιο εύκολα έρμαιο στα χέρια των εργοδοτών. Σε πολλές περιπτώσεις αδυνατούν να διαπραγματευτούν τις συμβάσεις, το περιεχόμενο των οποίων συχνά ούτε καν γνωρίζουν. Σπάνια οργανώνονται σε συνδικάτα, επομένως δεν μπορούν να δράσουν ή να διεκδικήσουν συλλογικά. Μένουν έτσι έκθετοι απέναντι στον εργοδότη, και συχνά σε ένα κλίμα τρομοκρατίας που καλλιεργείται με απειλές, παρενοχλήσεις και συνεχείς μετακινήσεις, οι οποίες έχουν συνήθως μορφή τιμωρίας.

Το καθεστώς των εργολαβιών έχει τεθεί σε ένα ευρύτερο πλαίσιο ελαστικοποίησης των σχέσεων εργασίας, και της ανάγκης για νέες μορφές εργασίας που ήρθαν να θεσμοθετηθούν από μια σειρά νομοθετημάτων –κυρίως μετά το 2000 – που αφορούν τη μερική απασχόληση, τις εταιρείες μεσιτείας (π.χ. Adecco), τις εργολαβίες κ.ά. Κι όλα αυτά, σε συνδυασμό με την φιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και την επικράτηση του ατομικισμού στις ζωές μας.

ΖΗΤΑΜΕ ΝΑ ΠΑΨΕΙ ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΤΟΝ ΕΡΓΟΛΑΒΙΩΝ ΣΤΟ Α.Π.Θ.

ΜΟΝΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΟ Α.Π.Θ.

ΠΡΟΣΛΗΨΕΙΣ ΥΠΟ ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΜΟΝΙΜΗΣ, ΑΞΙΟΠΡΕΠΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΗΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ

(Το παραπανω κείμενο γραφτηκε και διανεμηθηκε στο πλαισιο της πρωτοβουλιας για την κοινη δραση εναντια στις εργολαβιες στο ΑΠΘ)

Σταθερή συνάντηση των Α.Φοι.Νο.

Καθώς με το νέο εξάμηνο τα προγράμματά μας άλλαξαν,
από εδώ και πέρα θα συναντιόμαστε (με μια μικρή επιφύλαξη...)
κάθε Τετάρτη στις 8.30 μ.μ. στον τεταρτο όροφο
για να συζητήσουμε, να διαφωνήσουμε, να αλληλεπιδράσουμε, να συνδιαμορφώσουμε.

Κάθε συνάντηση είναι ανοιχτή σε όποιον θέλει να παρακολουθήσει και να συμμετάσχει στη συζήτηση.

Ποδηλατοπορεια για το Δάσος του Σέιχ Σου...

Την Κυριακή 8 Μαρτίου η Επιτροπη Προστασιας Σειχ-Σου οργανωνει ποδηλατοπορεια ενάντια στην εισβολή του αυτοκινήτου στο Δάσος του Σέιχ Σου, Ραντεβού με τα ποδήλατα μας στο Μέγαρο Μουσικής στις 12:00 και για τους πεζούς στο δασαρχείο στη 13:00.

Η εναλλακτική αξιολόγηση από την ίδια την ακαδημαϊκη κοινότητα στην πράξη...

Θεωρούμε αναγκαία την ύπαρξη θεσμών αξιολόγησης στο πανεπιστήμιο, θεσμών που σέβονται και διασφαλίζουν τον δημόσιο χαρακτήρα του και το αυτοδιοίκητο. Είναι απαραίτητη, συνεπώς, μια διαδικασία αυστηρά εσωτερική δίχως έξωθεν εντεταλμένα όργανα (όπως για παράδειγμα η Επιτροπή Εξωτερικής Αξιολόγησης που καθιερώνει ο νόμος 3374/2005): Μια αξιολόγηση εναλλακτική, στο πλαίσιο της εμπέδωσης του κοινωνικού ρόλου του δημοσίου πανεπιστημίου, που λογοδοτεί στο κοινωνικό σύνολο για το έργο του. Διαδικασία που θα γίνεται επομένως από την ίδια την ακαδημαϊκή κοινότητα, φοιτητές και καθηγητές μαζί, μέσω των θεσμών της συνδιοίκησης.


Για την υλοποίηση αυτής της αξιολόγησης υπάρχουν δίαυλοι συνάντησης και κριτικής αλληλεπίδρασης, που μένει να τους αξιοποιήσουμε. Ένας από αυτούς είναι τα δοκιμαστικά μαθήματα των υποψήφιων μελών Δ.Ε.Π. Ως φοιτητές θεωρούμε σημαντικό και έχουμε την πρόθεση να συμμετέχουμε στα μαθήματα αυτά ώστε να μπορούμε να αξιολογούμε τους υποψήφιους και να εισφέρουμε έτσι μια γνώμη στην Γ.Σ. Τμήματος όποτε αυτό απαιτείται.

Για μας ο διδάσκων είναι:

· ερευνητής που μελετά και εμβαθύνει στην επιστήμη του αλλά και προσφέρει σε αυτή με κριτική διάθεση ενώ βρίσκεται σε άμεση επαφή με το κοινωνικό γίγνεσθαι και τις εξελίξεις που λαμβάνουν χώρα.
· μέλος της ακαδημαϊκής κοινότητας με ρόλο να συμβάλλει σε αυτή με την διδακτική και ακαδημαϊκή σχέση του με τους φοιτητές και τον σύλλογο τους, με τη συνεργασία του με τους συνάδελφους και την δημιουργική και ενεργητική συμβολή του στην μετατροπή του πανεπιστήμιου σε εστία επιστημονικού, κοινωνικού και πολιτικού προβληματισμού και δραστηριοποίησης.

Προκειμένου να αποφύγουμε τις προσωποπαγείς αξιολογήσεις, καταλήξαμε σε κριτήρια που θα εφαρμόζουμε κάθε φορά και που για εμάς είναι αποφασιστικής σημασίας. Αυτά είναι:

1. Διδακτικές Ικανότητες

· Μεταδοτικότητα
· Μεθοδικότητα – συστηματοποίηση (δηλ. να παρουσιάζει μια συνολική και ευδιάκριτη εικόνα του ζητήματος, που να βοηθά στην κατανόηση του και να μην προωθεί την απλή αποστήθιση)
· Αλληλεπίδραση – ερωτήσεις (θέλουμε έναν καθηγητή που θα αλληλεπιδρά με τους φοιτητές - θα δέχεται, θα απευθύνει και θα προκαλεί ερωτήσεις – ώστε το μάθημα να γίνεται όντως στο πλαίσιο μιας κοινότητας συναδέλφων και δημιουργικού διαλόγου που θα οξύνει τη νομική σκέψη, και όχι από καθέδρας)
· Κοινωνική προοπτική στη νομική επιστήμη (να συνδέει το περιεχόμενο του μαθήματος με κοινωνικά ζητήματα και να εισάγει στοιχεία πολιτικού προβληματισμού που θα λειτουργούν ως ερεθίσματα για διάλογο με τους φοιτητές)
· Σύνδεση πραγματικότητας με τη θεωρία και αντιστρόφως - Χρήση νομολογίας, πρακτικών και παραδειγμάτων
· Ισορροπία μεταξύ της ιδιότητας του ακαδημαϊκού και αυτής του καθηγητή (ζητάμε από τους καθηγητές υψηλής ποιότητας μάθημα που να ενθαρρύνει ωστόσο και να επιζητεί τη συμβολή των φοιτητών σε αυτό, έναν καθηγητή που να είναι σε θέση να εμβαθύνει χωρίς να αποκλείει τον φοιτητή, αλλά αντίθετα να τον βοηθά να κατανοήσει τις αφετηρίες του θέματος)
· Κριτική προσέγγιση – ενίσχυση της κριτικής σκέψης των φοιτητών με ερεθίσματα (δε θέλουμε μια στείρα τεχνοκρατική ανάλυση του δικαίου και της θεωρίας με προσκόλληση σε όποια "αυθεντία", αλλά ζητάμε μια κριτική προσέγγισή τους, που σε καμία περίπτωση δεν θα καταλήγει σε προπαγάνδα, αλλά θα δίνει ερεθίσματα στους φοιτητές για ανάπτυξη ισότιμου διαλόγου και διαμόρφωση άποψης)
· Υπευθυνότητα (ζητούμε καθηγητές που είναι συνεπείς στις υποχρεώσεις τους, που κάνουν αυτοπροσώπως μάθημα με μόνο επικουρική διδασκαλία από βοηθούς, που διορθώνουν οι ίδιοι τα γραπτά και δέχονται τους φοιτητές για να συζητήσουν τα λάθη τους, που σέβονται την ακαδημαϊκή ελευθερία του φοιτητή να επιλέξει άλλη άποψη από τη δική τους, που πιέζουν ώστε να γίνει χρήση των κονδυλίων του πανεπιστημίου για να μας δώσουν δωρεάν σημειώσεις και πρακτικά, που έχουν τακτικές ώρες ακρόασης με τους φοιτητές, που έχουν επιστημονικές απαιτήσεις από τους φοιτητές κ.λπ.)
· Διαδραστικά μέσα (π.χ. παρουσιάσεις με ηλεκτρονικά μέσα, σχεδιαγράμματα, επισκέψεις σχετικές με το μάθημα κ.λπ.)


2. Παρουσία ως μέλος της ακαδημαϊκής κοινότητας

· Δραστηριοποίηση στο πλαίσιο της ακαδημαϊκής κοινότητας και προώθηση αυτής και του δημοσίου πανεπιστημίου (ζητούμε καθηγητές που ο ρόλος τους δεν εξαντλείται στα χρονικά πλαίσια του μαθήματος, είναι προσιτοί στους φοιτητές και δραστήριοι και εκτός μαθήματος π.χ. να διοργανώνουν σεμινάρια και ομάδες εργασίας, αλλά και να αλληλεπιδρούν ακαδημαϊκά με τους φοιτητές π.χ. να συμμετέχουν σε εκδηλώσεις και να συνεργάζονται με το Σύλλογο Φοιτητών. )
· Κοινωνικός ρόλος (εκτός των τειχών του πανεπιστήμιου, ο διδάσκων οφείλει να λειτουργεί ως σύνδεσμος του πανεπιστημίου με την κοινωνία, στο πλαίσιο του κοινωνικού ρόλου του δημοσίου πανεπιστημίου - να θέτει τον εαυτό του ως νομικό αλλά και ως διανοούμενο στην υπηρεσία των κοινωνικών αναγκών, π.χ. να γνωμοδοτεί για τρέχοντα ζητήματα, και να συμβάλλει στην κοινωνικοποίηση της γνώσης που παράγεται μέσα στο πανεπιστήμιο π.χ. να διοργανώνει και να συμμετέχει σε εκδηλώσεις και σεμινάρια για το ευρύ κοινό κ.λπ.)

Σχήμα των Α.Φοι.Νο. 23/2 στις 6:30 μ.μ.

Αύριο Δευτέρα 23/2
οι Α.Φοι.Νο. θα συναντηθούμε για να συζητήσουμε
στις 6:30 μ.μ. στον 4ο όροφο της σχολής
για τρέχοντα (και φλέγοντα) ζητήματα!

Όποιος ενδιαφέρεται να παρακολουθήσει και να μας γνωρίσει, είναι ευπρόσδεκτος.

Εκδήλωση με συμετοχή του σωματείου της παννατικής ένωσης καθαριστριών και οικιακού προσωπικού

Σήμερα στις 6:30 μ.μ. στο Πολυτεχνείο.

Εκδήλωση με συμετοχή του σωματείου της παννατικής ένωσης καθαριστριών και οικιακού προσωπικού, από την πρωτοβουλία φοιτητών-εργαζομένων για κοινη δράση ενάντια στις εργολαβιες στο ΑΠΘ. Αλληλεγγύη στην Κωνσταντίνα Κούνεβα και σε όλες/ους τους εργαζόμενους στην καθαριότητα. Εξω από το πανεπιστήμιο και από παντού οι εργολαβίες των δουλεμπόρων.

...άλλωστε έτσι γράφεται κι η Ιστορία ...

Τα γεγονότα δεν έχουνε διαστάσεις

την ώρα που τελούνται τις αποχτούνε

με τον χρόνο

κι όλα είναι γύρω σου σαν να μην είναι

άλλωστε έτσι γράφεται κι η Ιστορία

Τελικά πρέπει να μάθεις πως καμιά θυσία

δεν πάει χαμένη

και τα βράδια όταν πλαγιάζεις

έμφλογος και άγρυπνος

ακούγονται τριγμοί στα σανίδια της οροφής

καθώς περνούν τα τρένα με λυγμούς

Κλείτος Κύρου, Σπουδή τρίτη
Από τη συλλογή Περίοδος χάριτος και άλλα ποιήματα (1992)

μαθήματα αξιοπρέπειας και αλληλεγγύης: η περίπτωση της Κωνσταντίνας Κούνεβα

ερώτηση του δημοσιογράφου προς τη μητέρα της Κ. Κούνεβα, της συνδικαλίστριας καθαρίστριας από τη Βουλγαρία που δέχτηκε επίθεση με βιτριόλι για την αξιοπρέπεια και τη δράση της:

"εσείς της είπατε ποτέ να σταματήσει;" (σημ.:τη συνδικαλιστική δράση, για την οποία δεχόταν απειλές και εξώδικα)

τι θα περιμένατε να απαντήσει μια μητέρα; η απάντηση, αυθόρμητη και αφοπλιστική:

"όχι. ποτέ. η Κωνσταντίνα πάλευε για όλο το λαό, δεν πάλευε μόνο για τον εαυτό της."

ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΚΟΥΝΕΒΑ:
5012 019021 277 Τράπεζα Πειραιώς
IBAN: GR28 0172 0120 0050 1201 9021 277
Descheva Elena Kuneva Kostadinka Nikolova

το ιστολόγιο της Παναττικής Ένωσης Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού

και η συνέντευξη της ψυχιάτρου της Κωνσταντίνας Κούνεβα στο tvxs:

«Να μην σκύψει κανείς το κεφάλι». Αυτό είναι το μήνυμα που αποστέλλει η Κωνσταντίνα Κούνεβα, δια στόματος της ψυχιάτρου της, Κατερίνας Μάτσα.

Αποσπάσματα από τη συνέντευξη:

"- Ήταν μια επίθεση για να πεθάνει. Όχι απλά της πέταξαν το οξύ, το βιτριόλι, αλλά την υποχρέωσαν - την ακινητοποίησαν & την υποχρέωσαν - να το καταπιεί. & υπάρχουν πάρα πολύ σοβαρές βλάβες στα εσωτερικά όργανα. Το ότι επέζησε είναι συνάρτηση της δύναμης που έχει αυτή η γυναίκα, της απόφασης της να τα καταφέρει. Όπως η ίδια είπε, η πρώτη νίκη είναι ότι δεν πέθανε, όπως θά'θελαν. Το επόμενο βήμα είναι να βγεί η αλήθεια στην επιφάνεια - & να φτάσουμε μέχρι το τέλος. & το τρίτο βήμα, που το θεωρεί εξίσου σημαντικό, είναι να γίνει τέτοια κινητοποίηση που να μην υπάρχουν πιά άλλοι σαν αυτήν, που να ζουν σ'αυτές τις συνθήκες, να είναι αντικείμενα όχι απλώς εκμετάλλευσης αλλά δουλεμπορίου, & να μην σκύβουν το κεφάλι. Αυτό θέλει, να μη σκύψει κανένας το κεφάλι, να μην περνάει πια αυτή η φοβερή δημοκρατία που ασκείται σ'αυτούς τους χώρους. (...)

- Να σταθούμε λίγο περισσότερο στο ψυχολογικό κομμάτι. Πως αντιμετώπισε την όλη κατάσταση & πως την αντιμετωπίζει;

- Ομολογουμένως εκπληκτικά. Δηλαδή έχει ένα τεράστιο ψυχικό σθένος και δίνει τη μάχη της με πολύ θάρρος, με πολύ κουράγιο, με πολύ ηρωισμό. Για φόβο δεν έχει μιλήσει, μιλάει κυρίως για το θυμό της - γιατί να γίνει αυτή η άδικη επίθεση, η βάρβαρη επίθεση - & αυτό την κάνει να μεγαλώνει η αποφασιστικότητα της. Είναι πάρα πολύ αποφασισμένη να μην το βάλει κάτω.

Ναι κατ'αρχήν η ίδια ενημερώνεται πάρα πολύ αναλυτικά για το τι γίνεται, για το κίνημα συμπαράστασης, για τις μεγάλες διαδηλώσεις αλλά & τις εκδηλώσεις που γίνονται σε περιοχές. (...) αισθάνεται ότι επιτέλους δίνεται η ευκαιρία να σταματήσει το δουλεμπόριο, να μην υπάρχουν πια τρομοκρατημένες συνάδερφοι της/συναδέρφισσες της, & να αποτελέσει η ίδια ένα παράδειγμα του ανθρώπου που δεν σκύβει το κεφάλι. Το πρώτο που μου είπε ήταν αυτό: θέλω να είμαι το παράδειγμα του ανθρώπου που δεν τρομοκρατείται.

- Εκείνη αντιλαμβάνεται ότι έχει μετατραπεί κατά κάποιο τρόπο σ'ένα σύμβολο για αυτό το κίνημα που έχει δημιουργηθεί & πώς το αντιμετωπίζει;

- Ναι, ναι, ναι, ναι, & το αντιλαμβάνεται & το συζητάμε, & η ίδια θεωρεί ότι είναι, από μία απόψη, μια μορφή δικαίωσης ενός αγώνα που δεν ξεκίνησε τώρα, που είχε μια μεγάλη διάρκεια & σ'αυτή τη διάρκεια - πριν την επίθεση - δεχόταν απειλές για τη ζωή της & δεν υποχωρούσε. Οι απειλές, τα ανώνυμα τηλεφωνήματα ήταν, εάν σταματήσεις να ανακατεύεσαι στα πόδια μας, δεν θά'χεις καμμία συνέπεια. Όσο μεγαλώνει η κρίση, τέτοια φαινόμενα δουλεμπορίου θα έχουμε πολλά, & πρέπει να αντισταθούμε πριν αυτό πάρει διαστάσεις τρομακτικές. Μου δίνει & εκείνη κουράγιο στη μάχη την καθημερινή, στον αγώνα που χρειάζεται να δίνεται κάθε μέρα & απο εμένα & απ'όλους μας. Δεν είναι λοιπόν ότι είναι μια ψυχιατρική ασθενής που χρειάζεται ψυχιατρική βοήθεια, αλλά είναι μια σχέση στη βάση ενός κοινού αγώνα για την ίδια υπόθεση: του ανθρώπου.

Τώρα πια αυτά τα συνεργεία δεν μπορούν να κάνουν ό,τι έκαναν παλιά. "

Το ασυλο στα χερια της ακαδημαικης κοινοτητας... Σκεψεις ενοψει της συνάντησης για το θεμα της καταληψης του βαγονιου του οσε...

Το άσυλο πρέπει να περιφρουρηθεί από την ίδια την ακαδημαϊκή κοινότητα και οχι να αφεθει στο ελεος της αστυνομιας.

Και αυτο όχι μόνο σε έκτακτες περιπτώσεις, όπως συνέβη με την ολονύχτια περιφρούρηση της Νομικής Σχολής, του Φυσικού κ.α. από φοιτητές και καθηγητές προκειμένου να μη γίνουν καταστροφές. Πρόκειται για μια μάχη καθημερινή, για την ευθύνη και το προνόμιο οχι να γινουμε χωροφυλακες, αλλα να δώσουμε ζωή και περιεχόμενο στο πανεπιστήμιο και με αυτό τον τρόπο να επανανοηματοδοτήσουμε το άσυλο και να διασφαλίσουμε την ακαδημαϊκή ελευθερία.

Ως συλλογικότητα ειμαστε με την νοηματοδοτηση του πανεπιστημιακου χωρου ως δημοσιου χωρου εκφρασης ολων των τασεων της ακαδημαικης κοινοτητας και βαλλουμε εναντια σε κάθε μορφη υλικης και όχι μονο ιδιωτικοποιησης του χωρου αυτου.

Στο πλαίσιο αυτό, αντιλαμβανόμαστε και την κατάληψη του βαγονιού για τη δημιουργία ραδιοφωνικού σταθμού, ως τροπο εκφρασης και δρασης ενός πολιτικου κομματιου που στην ουσια ερχεται να καλυψει το κενο που εχει εδώ και χρονια αφησει η κοινοτητα μας να χασκει. Το κενο της αδιαφοριας και της αδρανειας.


Πρέπει να πάψουμε να αντιλαμβανόμαστε το πανεπιστήμιο ως ένα σύνολο εγκαταστάσεων, ως ένα καταναλωτικό προϊόν από όπου αντλούμε ό,τι μπορούμε για να ωφεληθούμε και ως πηγή στείρας γνώσης, επαγγελματικης καταξιωσης ή αποδοχων.

Η βίαιη απομακρυνση του βαγονιου δεν είναι το διακυβευμα για μας, η αναγκη μας, κ θα σταθούμε απέναντι σε όσους τη χρησιμοποιήσουν ως δούρειο ίππο για να καταλύσουν το άσυλο. Μπορούμε όμως να δημιουργήσουμε αλλες ανάγκες: τη συλλογική μας προσπαθεια και αγαπη για ένα δημόσιο πανεπιστήμιο.
Να το αντιληφθούμε σαν τον κοινωνικό μας χώρο, να περιφρουρήσουμε τον χαρακτήρα του και να δραστηριοποιηθούμε τόσο ατομικά όσο και στο πλαίσιο των συλλόγων μας..

... για να γεμίσει το άσυλο με τις παράνομες κινηματογραφικές μας προβολές, τη μουσική μας, τις εκδηλώσεις μας, τις συζητήσεις μας, τις συναντήσεις μας, τις διαφωνίες μας, τις φωνές μας. Κοντολογίς, με τους εαυτούς μας.



...μήπως η είσοδος των ΜΑΤ στο πανεπιστήμιο καταλήξει κάπως έτσι;

Μαρτυρία από τα γεγονότα στην οδό Ασκληπιού 14. Παρακολουθήστε πλάνα από τον αποκλεισμό και συλλήψεις διαδηλωτών στο συγκεκριμένο σημείο. Αστυνομικοί χτυπούν και ρίχνουν στο έδαφος μία ηλικιωμένη γυναίκα, που στεκόταν ανάμεσα σε ΜΑΤ και διαδηλωτές για να προστατεύσει τους τελευταίους.

Περίπου στις 4 το μεσημέρι μια ομάδα παιδιών βρέθηκε στην οδό Ασκληπιού 14, κυνηγημένοι από την Αστυνομία. Μπήκαν αρχικά σε ένα κατάστημα με ψιλικά στο ισόγειο της οικοδομής και στη συνέχει στην είσοδο της πολυκατοικίας που υπάρχει στο ίδιο κτίριο. Σε πολύ λίγα λεπτά αποκλείστηκαν εκεί από ισχυρές δυνάμεις των ΜΑΤ, ενώ στην αρχή έγινε προσπάθεια να αποκλειστεί η πρόσβαση στο σημείο στους δημοσιογράφους.
Αργότερα έγινε γνωστό πως μεταξύ των 70 - 80 ατόμων που ήταν στην πολυκατοικία υπήρχαν τουλάχιστον δύο τραυματίες και ζητήθηκε βοήθεια από την Κεντρική Κλινική Αθηνών η οποία βρίσκεται σε απόσταση λίγων μέτρων. Ακόμα και οι γιατροί προσέγγισαν με δυσκολία το σημείο για να παράσχουν βοήθεια στους τραυματίες ενώ ακόμα και όταν βγήκαν μεταφέροντας μια κοπέλα τραυματία δέχτηκαν επίθεση από τα ΜΑΤ.

Όπως φάνηκε τα ΜΑΤ είχαν σαφείς εντολές να κάνουν συλλήψεις στο συγκεκριμένο σημείο. Επικράτησε ένταση και άρχισαν να τραβάνε κόσμο στο σωρό μέχρι και μια ηλικιωμένη γυναίκα που έτυχε να βρίσκεται εκεί, την οποία και τελικά συνέλαβαν. Επίσης συνελήφθησαν στο συγκεκριμένο σημείο δικηγόροι της Ομάδας νομικής προστασίας αλλά και άλλοι δικηγόροι από τα γύρω γραφεία που ειδοποιήθηκαν και έσπευσαν άμεσα στο σημείο για να εμποδίσουν τις συλλήψεις των παιδιών.

Πολύ χαρακτηριστική είναι η στάση του ιδιοκτήτη του ψιλικατζίδικου, ο οποίος συνεχώς καλούσε τα ΜΑΤ να συλλάβουν τον ίδιο και να αφήσουν να φύγουν τα παιδιά που είχαν βρει καταφύγιο στο μαγαζί του.

Η ένταση κορυφώθηκε όταν χτυπήθηκαν δημοσιογράφοι οι οποίοι είχαν εντωμεταξύ φτάσει στο σημείο και κάλυπταν όσα διαδραματίζονταν εκεί. Χτυπήθηκε αρκετά ένας φωτογράφος των ΝΕΩΝ, ο οποίος μεταφέρθηκε και αυτός στην Κεντρική Κλινική Αθηνών.

Από τους παρευρισκόμενους γίνονταν συνεχείς εκκλήσεις για την μετάβαση εισαγγελέα στο σημείο για να ελέγξει τις αυθαιρεσίες που διέπρατταν οι αστυνομικοί. Αντί του εισαγγελέα ήρθε ακριβώς έξω από την πολυκατοικία μια κλούβα των ΜΑΤ, στην οποία φορτώθηκαν τουλάχιστον 15-20 άτομα, εκ των οποίων πολλοί δικηγόροι αλλά και κόσμος που είχε σχηματίσει αλυσίδες έξω από την πολυκατοικία. Μεταξύ αυτών μεταφέρθηκε στην κλούβα και η ηλικιωμένη γυναίκα που μόλις πριν είχε χτυπηθεί και είχε προς στιγμή χάσει τις αισθήσεις της.

Μετά τις συλλήψεις δόθηκε εντολή για αποχώρηση των ΜΑΤ από το συγκεκριμένο σημείο.

από το http://www.tvxs.gr/v2972

Μεταναστρια, Γυναικα, Συνδικαλιστρια... (απο την Καθημερινη)

ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΕΝΙΣΧΥΣΗΣ
5012 019021 277
Τράπεζα Πειραιώς
DECHEVA ELENA KUNEVA KOSTADINKA NIKOLOVA

Αρθρο από καθημερινή 19/01/09

«Ο άντρας που με χτύπησε φορούσε γκρίζα ρούχα αστυνομικού».

Η φράση αυτή επαναλαμβάνεται και στην πίσω σελίδα ενός φύλλου χαρτιού που κόπηκε βιαστικά από ένα μπλοκάκι, στο επισκεπτήριο της εντατικής του Ευαγγελισμού, όταν η 44χρονη Κωνσταντίνα Κούνεβα, που δίνει γενναία τη μάχη της, με μια κίνηση του χεριού της ζήτησε να γράψει.«Αυτός που με χτύπησε φορούσε γκρίζα στολή αστυνομικού», ξανάγραψε.(...)Γράφει «στολή αστυνομικού» κι όχι «αστυνομικός». Αλλωστε, οι αστυνομικοί δεν φορούν γκρίζα στολή. Πολλοί, όμως, είναι αυτοί που, λόγω επαγγέλματος, φορούν στολές. Οι πυροσβέστες, οι τροχονόμοι και οι «σεκιουριτάδες» οι οποίοι είναι γνωστό ότι συχνά εντάσσονται σε θυγατρικούς κρίκους των εργολαβικών εταιρειών που αναλαμβάνουν την καθαριότητα κτιρίων. Είναι βέβαιο ότι οι αρμόδιοι της Αστυνομίας, όταν πήραν στα χέρια τους το σημείωμα της Βουλγάρας συνδικαλίστριας, το μόνο που δεν σκέφτηκαν ήταν να συσχετίσουν τη μαρτυρία της με τους συμπαθείς πυροσβέστες και τους τροχονόμους... (...)

«Απλήρωτοι τέσσερις μήνες»

Η δραστήρια γραμματέας του Παναττικού Σωματείου Καθαριστριών (ΠΕΚΟΠ) γίνεται και από τη κλίνη του νοσοκομείου επικίνδυνα «ενοχλητική» για τους φυσικούς και τους ηθικούς αυτουργούς της άνανδρης επίθεσης, ακόμη κι όταν δεν μπορεί να μιλήσει. Ομως, οι περισσότερες γυναίκες που εκπροσωπούσε, ως γραμματέας του σωματείου καθαριστών, σιωπούν, ενώ άλλες, όταν αποφασίζουν να μιλήσουν, κρατούν την ανωνυμία τους. Φοβούνται. Τώρα, ακόμη περισσότερο(...)

Νομότυπη κομπίνα

(...)Στην περίπτωση της εταιρείας ΟΙΚΟ.Μ.Ε.Τ στην οποία εργαζόταν η άτυχη Κούνεβα όπως και σε άλλες εταιρείες, η συμπίεση του κόστους εργασίας γίνεται με τον εξής τρόπο – ο οποίος είχε αποτελέσει και αντικείμενο καταγγελίας της ίδιας και του σωματείου της προς το υπουργείο Απασχόλησης: Οι εργαζόμενοι υπογράφουν ατομικές συμβάσεις με τις οποίες υποχρεούνται σε διάλειμμα 30 ή 45 λεπτών. Με αυτόν τον τρόπο, ο πραγματικά εργάσιμος χρόνος μειώνεται κάτω από 5 ώρες και 30 λεπτά, δηλαδή κάτω από το νόμιμο όριο που ορίζει ο Νόμος για την επικόλληση βαρέων και ανθυγιεινών ενσήμων (ΒΑΕ), όπως συνέβαινε στο παρελθόν.
Το επιχειρησιακό σωματείο (πρόσκειται στην ΠΑΣΚΕ), που δημιουργήθηκε το 2007, πρωτοστατεί σε αυτή τη μετατροπή, ενώ η βλαπτική μεταβολή είναι και νόμιμη, αφού οι εργαζόμενοι, στην πλειοψηφία μετανάστες, προσυπογράφουν τη μισθολογική και ασφαλιστική τους υποβάθμιση με ατομικές συμβάσεις.(...)

«Οι όμορφες υπέφεραν...»

«Επαιρναν τις κοπέλες και τις έκαναν πάσα από ’δω και από ’κει. Μέσα στα αμαξοστάσια. Ειδικά άμα έβλεπαν καμιά νοστιμούλα αλλοδαπή, της έκαναν τη ζωή κόλαση. Είχαν το φόβο της απέλασης. Δεν μιλούσαν, επειδή εκτός από τη δουλειά θα έχαναν και τα ένσημα που ήταν τόσο απαραίτητα για να μείνουν στη χώρα μας. (...)Οι συνδικαλιστές των ΔΕΚΟ, που έχουν μάτια παντού, όταν πρόκειται για τα δικά τους θέματα, δεν έβλεπαν, δεν άκουγαν, δεν μιλούσαν... (...)

Η «εγκύκλιος Γιακουμάτου» και ο φόβος της «μαύρης λίστας»

Το σοβαρότερο έγγραφο ευθείας παρέμβασης του υπουργείου Απασχόλησης στις εργολαβικές εταιρείες, η «εγκύκλιος Γιακουμάτου», συνιστά την πρώτη δημόσια παραδοχή για τον εργασιακο μεσαίωνα που επικρατεί στις εταιρείες καθαριότητας.Η εγκύκλιος προέτρεπε τις ΔΕΚΟ και τα ΝΠΔΔ να συμπεριλάβουν ως βασικό όρο στις συμβάσεις με τους εργολάβους την τήρηση των όρων της εργατικής νομοθεσίας. «Σε περίπτωση που διαπιστωθεί παραβίαση του όρου θα καταγγέλλεται η σύμβαση με την αναδοχο εταιρεία», προειδοποιούσε ο κ. Γερ. Γιακουμάτος.(...)

Πατριωτης ολων των καταπιεσμενων πατριδων...

"Η πατριδα αντιπροσωπευει το αδιαφιλονίκητο κι ιερο δικαιωμα καθε ανθρωπου,

ομαδας ανθρωπων, ενωσεων, κοινοτητων, περιοχων, να ζουν, να σκεφτονται, να θελουν

και να δρουν κατα τον τροπο τους

που γεννηθηκε σαν αποτελεσμα της μακροχρονιας ιστορικης εξελιξης.

Υποκλινομαι λοιπον μπροστα στην παραδοση

και την ιστορια των λαων

γιατι ειναι το αιμα και η σαρκα, η σκεψη και η θεληση καθε λαου.

Γι αυτο, ειλικρινα, ειμαι ο πατριωτης ολων των καταπιεσμενων πατριδων.

Ειμαι πατριωτης και διεθνιστης ταυτοχρονα."

Μ. Μπακουνιν , Letters on Patriotism

Μια ανάλυση του παλαιστινιακού ζητήματος...

Σύντομο ιστορικό

Το Παλαιστινιακό ζήτημα γεννήθηκε το 1948, με το πέρας του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου όταν, υπό την υπαγόρευση των σιωνιστικών πολιτικών απόψεων και τον αντίκτυπο του Ολοκαυτώματος ξεκίνησε η μαζική μετανάστευση Εβραίων από την Ευρώπη στην υπό Βρετανική κατοχή από το 1917, Παλαιστίνη, όπου κατοικούσαν κυρίως αραβικοί πληθυσμοί που περίμεναν μετά το τέλος της Βρετανικής Εντολής την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας τους.

Τα Ηνωμένα Έθνη ωστόσο αποφάσισαν την διχοτόμηση των Παλαιστινιακών εδαφών σε δυο ίσα περίπου μεγέθους κομμάτια, ώστε το ένα απ’ αυτά να αποτελέσει το ανεξάρτητο κράτος του Ισραήλ και το άλλο των Παλαιστινίων. Αυτή η απόφαση των Ηνωμένων Εθνών απηχεί τα έντονα συμφέροντα των Υπερδυνάμεων, Ρωσίας και αργότερα Αμερικής, στη Μέση Ανατολή.

Μετά την αποχώρηση των Βρετανών το 1948, οι Ισραηλινοί ανακήρυξαν την ίδρυση του Ισραηλινού κράτους στην περιοχή και οι ως τότε αραβο-ισραηλινές συγκρούσεις πήραν διαστάσεις πολέμου. Τον Μάρτιο του 1949, επετεύχθη συμφωνία μόνιμης κατάπαυσης του πυρός, κατά την οποία ορίσθηκαν τα εσωτερικά όρια του Ισραήλ, γνωστά και ως «Πράσινη Γραμμή».

Οι συγκρούσεις συνεχίστηκαν και με τις γειτονικές χώρες και το 1967 το Ισραήλ εξαπέλυσε τον περίφημο Πόλεμο των Έξι Ημερών κατά τον οποίο απέσπασε καινούρια εδάφη, που άνηκαν στους Παλαιστινίους, εξωθώντας τους στη Λωρίδα της Γάζας και τη Δυτική Όχθη.

Σταθμός στην ίστορια του Παλαιστινίακου αγώνα είναι οι οργανώσεις Φατάχ και Χαμάς. Η πρώτη αποτέλεσε συνιστώσα του PLO (ο Οργανισμός για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, που είχε ιδρυθεί το 1964 από τον Αραβικό Σύνδεσμο και αποτελούσε το πρώτο κύριο οργανωμένο μέτωπο αντίστασης των Παλαιστινίων και τον εκπρόσωπο του αγώνα τους προς τα έξω).

Το 1987 ήταν η χρονιά της πρώτης Ιντιφάντα, δηλαδή της καθολικής ένοπλης Παλαιστινιακής αντίστασης, κατά τη διάρκεια της οποίας δημιουργήθηκε η Χαμάς. Η Ιντιφάντα έληξε το 1993, οπότε με μυστικές συνομιλίες, η Φατάχ κατέληξε ως εκπρόσωπος των Παλαιστινίων στις συμφωνίες το Όσλο με το Ισραήλ, δηλαδή στην αναγνώριση του Ισραηλινού κράτους με αντάλλαγμα την αυτονομία της Γάζας και της Δυτικής Όχθης και την ίδρυση της Παλαιστινιακής Εθνικής Αρχής. Οι συμφωνίες αυτές θεωρήθηκαν από πολλούς προδοσία του σκοπού του αγώνα και η Χαμάς αρνήθηκε να τις αναγνωρίσει και να συμμετάσχει στις ακόλουθες εκλογές.
Η Παλαιστινιακή Αρχή συνδέθηκε με αναποτελεσματικότητα που σε συνδυασμό με τη διαφθορά οδήγησε σταδιακά στην πτώση του κύρους της Φατάχ και στην ανάδειξη της Χαμάς.
Η νομιμοποίηση της Χαμάς αποτυπώθηκε στις εκλογές του 2006, τις πρώτες όπου έπαιρνε μέρος η Χαμάς και στις οποίες κέρδισε αναπάντεχα τη πλειοψηφία (74 από τις 132 έδρες). Τότε ξέσπασαν ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ Φατάχ και Χαμάς, που κατέληξαν το 2007 με τη Χαμάς να αναλαμβάνει την κυριαρχία της Λωρίδας της Γάζας διώχνοντας τη Φατάχ και τη Φατάχ να κάνει το αντίθετο στη Δυτική Όχθη και να διαλύει με προεδρικό διάταγμα την κυβέρνηση αναλαμβάνοντας μονομερώς τη διακυβέρνηση.

Παράλληλα ξεκινάει η οικοδόμηση του Τείχους, ενός οικοδομήματος που χωρίζει τα εδάφη όπου διαμένουν οι Παλαιστίνιοι, γεγονός που ενέτεινε τον αποκλεισμό που επέβαλαν οι Ισραηλινοί στους Παλαιστινίους φέρνοντάς τους σε δεινή θέση. Ο αποκλεισμός δε σταμάτησε ούτε μετά την ανακωχή που συμφώνησαν μετά τη δεύτερη Ιντιφάντα, που κράτησε από το 2000 ως το 2006. Έτσι η Χαμάς αποφάσισε να μην ανανεώσει την εκεχειρία στις 19 Δεκεμβρίου του 2008 και στις 27 Δεκεμβρίου το Ισραήλ ξεκίνησε την επιχείρηση «χυτό μολύβι» βομβαρδίζοντας από αέρος και γης ανελέητα τη Λωρίδα της Γάζας, σκοτώνοντας πλήθος αμάχων.

Φατάχ και Χαμάς

Οι δύο κύριοι -και αντίπαλοι- πόλοι της παλαιστινιακής πολιτικής σκηνής είναι οι οργανώσεις Φατάχ και Χαμάς. Η πρώτη αποτέλεσε συνιστώσα του PLO και τη βασική συνιστώσα της Παλαιστινιακής Εθνικής Αρχής, που προέκυψε ως επίσημη αντιπροσωπευτική αρχή των Παλαιστινίων από τις συμφωνίες του Όσλο. Έχει πιο μετριοπαθές προφίλ, δίνοντας εξωστρεφή προσανατολισμό στον αγώνα, και πέτυχε έτσι να γίνει κατανοητή και αποδεκτή από το Δυτικό κόσμο ως εκπρόσωπος του Παλαιστινιακού λαού και να αναδείξει το ζήτημα. Πρόεδρός της ήταν ο Γιασέρ Αραφάτ, που διετέλεσε και πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής μέχρι το θάνατό του το 2004. Η Χαμάς προέκυψε κατά τη διάρκεια της πρώτης Ιντιφάντα και αποτελεί συνιστώσα της Μουσουλμανικής αδελφότητας. Και οι δύο έχουν τόσο πολιτικό σκέλος, δηλαδή κόμμα, όσο και στρατιωτικό.

Η διαμάχη ανάμεσα τους ξεκίνησε ήδη από τις συμφωνίες του Όσλο που έθεσαν τέρμα στην πρώτη Ιντιφάντα το 1993. Με μυστικές συνομιλίες, η Φατάχ συμφώνησε ως εκπρόσωπος των Παλαιστινίων στην αναγνώριση του Ισραηλινού κράτους με αντάλλαγμα την αυτονομία της Γάζας και της Δυτικής Όχθης και την ίδρυση της Παλαιστινιακής Εθνικής Αρχής. Οι συμφωνίες αυτές θεωρήθηκαν από πολλούς προδοσία του σκοπού του αγώνα και η Χαμάς αρνήθηκε να τις αναγνωρίσει και να συμμετάσχει στις ακόλουθες εκλογές. Η Φατάχ έπαιξε τότε το χαρτί της "δυτικοφροσύνης" και της μετριοπάθειας επιχειρώντας να δώσει μια λύση στις συνεχιζόμενες συγκρούσεις και εν πολλοίς εγκλωβίστηκε στην αναποτελεσματικότητα και τη διαφθόρα, αντικαθιστώντας την παλιότερη ένοπλη δράση της με τη διαχείριση των δεσμεύσεων που ανέλαβε με το συμβιβασμό, αδυνατώντας να δώσει πιο αγωνιστική συνέχεια.

Μόνη εναλλακτική που απέμενε στον απεγνωσμένο παλαιστινιακό λαό που έβλεπε τις ελπίδες για ίδρυση παλαιστινιακού κράτους και έναν ευνοϊκό καθορισμό συνόρων, όπως οι περισσότεροι περίμεναν μετά τις συμφωνίες του Όσλο, να καταρρέουν, ήταν να συνεχίσει την ένοπλη αντίσταση στους κόλπους της Χαμάς, να βάλει τον τρόμο στη ζωή του και στη ζωή των Ισραηλινών γειτόνων του με ανταρτοπόλεμο και επιθέσεις αυτοκτονίας. Εξού και η Χαμάς θεωρείται από πολλές χώρες (Η.Π.Α., Ε.Ε.) τρομοκρατική οργάνωση. Η απαρέγκλιτη αφοσίωση στον αγώνα για τη δικαίωση του παλαιστινιακού λαού καθώς και το ισχυρό κοινωνικό έργο της Χαμάς (σχολεία, νοσοκομεία, ορφανοτροφεία κ.α.) εξηγούν την υποστήριξη που απολαμβάνει από την πλειοψηφία των Παλαιστινίων.

Τελικώς στις εκλογές του 2006, πλειοψήφισε η Χαμας. Τότε ξέσπασαν ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ Φατάχ και Χαμάς, κατά τη διάρκεια των οποίων η Φατάχ δέχθηκε τη συνδρομή των Η.Π.Α. προκειμένου να απωθήσει τη Χαμάς.

Η εβραϊκή ταυτότητα

Οι Εβραίοι ήταν λαός νομαδικός, διασκορπισμένοι σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης. Η θρησκεία τους, με τη διδασκαλία περί «περιούσιου λαού» του Θεού και της συνακόλουθης ανωτερότητας τους σε σχεση με τους άλλους λαούς, αποτέλεσε το συνεκτικό στοιχείο εκείνο που, υπαγορεύοντας την κοινωνική ζωή και επιτάσσοντας αυστήρα τη διατήρηση της καθαρότητας της φυλής, τους επέτρεψε να διατηρήσουν την εθνική τους ταυτότητα διαμορφώνοντας ασφυκτικά κλειστές κοινότητες και εμπόδισε την αφομοίωσή τους από τους ντόπιους πληθυσμούς αλλα και την ουσιαστική ενταξη τους στις κοινωνιες που ζουσαν. Αυτη τους η κλειστη και ελιτιστικη οργάνωση ζωης αλλα και η ανάδειξη πολύ πλούσιων οικογενειών και λομπυ μεσα απο τους κολπους της εβραικης κοινοτητας οδηγησε τους γηγενεις πληθυσμους να αναπτυξουν πολλες φορες αντισημιτικα αισθηματα. Από την άλλη πλευρά, οι τοπικοί άρχοντες χρησιμοποίησαν ενίοτε την αντισημιτική προπαγάνδα προκειμένου να εκτονώσουν εσωτερικές κρίσεις και η εβραϊκή κοινότητα αντιμετωπίστηκε συχνά από τους ντόπιους πληθυσμούς ως εξιλαστήριο θύμα.

Σε αυτό το πλαίσιο κάνει την εμφάνισή του ο Σιωνισμός, πολιτικό κίνημα που ξεκίνησε τον 19ο αιώνα με σκοπό τη δημιουργία στην περιοχή της Παλαιστίνης ενός νέου εβραϊκού κράτους, που θα συγκέντρωνε όλους τους Εβραίους της διασποράς. Το σιωνιστικό ρεύμα, που ασπάστηκε μια μερίδα των Εβραίων, πέτυχε τελικά την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ το 1948, στη Διακήρυξη της Ίδρυσης του οποίου μάλιστα γίνεται αναφορά στο Πρώτο Σιωνιστικό Συμβούλιο που «διακήρυξε το δικαίωμα του εβραϊκού λαού στην εθνική αναγέννηση σε δική του χώρα».

Τα χαρακτηριστικά του παλαιστινιακού αγώνα

Είναι γεγονός πως ο παλαιστινιακός λαός πέρα από τα δίκαια και αυτονόητα αιτήματά του σε πολιτικό επίπεδο, πολιτισμικά και θρησκευτικά εμφορείται σχεδόν στο σύνολό του από ακραία εθνικιστικά και θρησκευτικά χαρακτηριστικά, που προκαλούν αμηχανία στους δυτικούς. Ως ενδεικτικά παραδείγματα προβάλλουν φωνές που ζητούν την «εξαφάνιση του Ισραήλ» καθώς και η θέση της γυναίκας.

Τα στοιχεία αυτά του παλαιστινιακόυ λαού, ωστόσο, θα πρέπει να ερμηνευτουν αφενός μέσα από μια ιστορική παράδοση χρόνων και αφετέρου από τις υλικές και συνακόλουθα τις ιδεολογικές του ανάγκες και ιδιαιτεροτητες . Όπως οι δυτικές κοινωνίες ακολούθησαν μια μακρά πορεία για να φτάσουν σε ένα συγκεκριμένο αξιακό status, το οποίο υπαγορεύτηκε από την ιστορική τους διαδρόμη, έτσι κάθε πολιτισμός ακολουθεί διαφορετική πορεία και, καλούμενος να ανταποκριθεί σε διαφορετικές περιστάσεις, δημιουργεί ένα διαφορετικό αξιακό σύστημα, το οποίο δεν μπορούμε να αντιληφθούμε και να κρίνουμε ως εξωτερικοί παρατηρητές ή με νεοαποικιακού τύπου οπτική.

Κάθε κοινωνία έχει τους δικούς της ρυθμούς ανάπτυξης και προόδου, όπως αυτή νοηματοδοτεί τις έννοιες αυτές.

Μια έξωθεν επιβολή «πολιτισμού» είτε ως ένα άλλο πρόσωπο του σύγχρονου ιμπεριαλισμού είτε ως μια προσπάθεια επιβολής δυτικού τύπου πολιτισμού δίχως αυτός να έχει προκύψει από εμπεδωμένες ανάγκες θα οδηγήσει είτε σε αποτυχία μιας τέτοιας «πολιτιστικής ένεσης» είτε σε ουσιαστική πολιτισμική εξόντωση της κοινωνίας που θα την υποστεί.

Κάθε κοινωνία έχει δικαίωμα να αναπτύσσεται αυτόφωτα χτίζοντας η ίδια σταδιακά τα χαρακτηριστικά της.

Γι' αυτό ο παλαιστινιακός λαός διεκδικεί και πρέπει να έχει δικαίωμα ύπαρξης, δικαίωμα σχηματισμού κράτους, ώστε αυτόνομα να μορφοποιείται δυναμικά στο χρόνο με τα χαρακτηριστικά που αυτός επιλέγει.

Τα μεγάλα συμφέροντα στην περιοχή

Το Μεσανατολικό ζήτημα, ως ένα καζάνι που βράζει σχεδόν από καταβολής κόσμου, δεν μπορεί να ιδωθεί ξεκομμένο από τα συμφέροντα των Υπερδυνάμεων στην περιοχή. Οι πλουτοπαραγωγικές πηγές (πετρέλαιο κτλ.) της περιοχής έχουν αποτελέσει το μήλον της έριδος μεταξύ τους. Συγκεκριμένα, η ταύτιση και η χωρίς όρους στήριξη της αμερικάνικης πολιτικής στο Ισραήλ, καταδεικνύει την πάγια και οργανωμένη (οικονομική, πολιτική και στρατιωτική) ανάμειξη της Αμερικής στην περιοχή με σκοπό να την ελέγξει. Αυτή η τακτική δεν είναι καινούρια, αλλά μέρος μιας διαχρονικής προσπάθειας των εκάστοτε υπερδυνάμεων σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη για επιβολή και κυριαρχία ώστε να εμπεδωθούν τα οικονομικά και πολιτικά τους συμφέροντα.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΟ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΟ ΛΑΟ

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΤΩΝ Η.Π.Α. ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ

για την απόπειρα δολοφονίας του αστυνομικού...

Τη Δευτέρα 5 Γενάρη 2009 τα ξημερώματα, άγνωστοι εξαπέλυσαν επίθεση με καλάσνικοφ εναντίον ανδρών των ΜΑΤ, που εκτελούσαν υπηρεσία για τη φύλαξη του υπουργείου Πολιτισμού στα Εξάρχεια. Τρεις αστυνομικοί δέχθηκαν καταιγισμό πυρών, ενώ ένας από αυτούς, ο Διαμαντής Μαντζούνης, 21 ετών, τραυματίστηκε στο θώρακα και το μηρό και νοσηλεύεται ακόμη σε κρίσιμη κατάσταση. Έτσι, γράφτηκε μια νέα σελίδα στο φαύλο κύκλο της βίας που ξεκίνησε με τον τραγικό θάνατο του 15χρονου...

Παίρνοντας ως αφορμή αυτό το περιστατικό, σκόπιμο είναι σε πρώτη φάση να εξετάσει κανείς ποια είναι η συγκυρία μέσα στην οποία αυτό συνέβη, μετά από μια περίοδο κοινωνικών αναταραχών και συγκρούσεων και οικονομικής κρίσης, όπου η αστυνομία έδειξε το χειρότερό της πρόσωπο. Η επίθεση έτσι όπως πραγματοποιήθηκε στοχοποιούσε όχι το πρόσωπο αλλά τη στολή. Είτε επρόκειτο για μια προβοκάτσια είτε γεννήθηκε μέσα από την αγωνία ομάδων να δωθεί μία γροθιά στην αστυνομοκρατία των ημερών και ένα επαναστατικό μήνυμα στο λαό, η ένοπλη βία ως πολιτική επιλογή είναι ένα ζήτημα που καλό θα ήταν να συζητηθεί. Ενώ λοιπόν από τη μια βλέπουμε, και στην σύγχρονη ιστορία, παραδείγματα όπως αυτό του παλαιστινιακού αγώνα και των Ζαπατίστας στο Μεξικό, όπου η βία δεν αποτέλεσε γούστο αλλά αναγκαιότητα, σε συνθήκες όπου ετίθετο ζήτημα επιβίωσης ενός ολόκληρου λαού ή ενός πληθυσμού (και τόσο η διπλωματία όσο και η πολιτική από μόνες τους δεν μπόρεσαν να φέρουν αποτέλεσμα), από την άλλη, σε μια ιστορικοπολιτική συγκυρία όπως η σημερινή στην Ελλάδα, η χρήση βίας με τη μορφή του ένοπλου αγώνα εργολαβικά από ορισμένους «ειδικούς», περισσότερο ευνοεί παρά πλήττει τα κυβερνητικά συμφέροντα. Από τη μία λειτουργεί ως άλλοθι για πολιτικές «λύσεις έκτακτης ανάγκης» και περαιτέρω αστυνόμευσης, και από την άλλη ουδόλως ευνοεί τη μαζικοποίηση, τη συνειδητοποιημένη συμμετοχή του λαού στους αγώνες και την δόμηση κινήματος, καθώς τέτοια μέσα και πρακτικές του είναι ανοίκεια και δυσκολεύεται να βρει τον εαυτό του μέσα σε αυτά. Τέτοιες πρακτικές αυτή τη στιγμή καλλιεργούν ακόμη, ή συντηρούν ένα ήδη διαμορφωμένο κλίμα τρόμου στους δρόμους των μεγάλων πόλεων. Είναι ζωτικής σημασίας λοιπόν να διαβλέπει κανείς και να ερμηνεύει ορθά τις συγκυρίες, ώστε να τίθενται γερές οι βάσεις για νέες διεκδικήσεις και νομιμοποιημένους από την κοινωνία αγώνες.

Σε δεύτερο λόγο, τίθεται και εδώ - όπως και στο περιστατικό με τη δολοφονία του 15χρονου - το ζήτημα της απονομιμοποίησης της αστυνομίας από την κοινωνία και της απαξίωσης του κοινωνικού της ρόλου. Η κρίση αυτή στην αστυνομία απηχεί πάνω απ’ όλα μια βαθιά κρίση των θεσμών και των αξιών στο σύνολο της κοινωνίας. Η λύση λοιπόν (αν δεχτούμε πως δημοκρατία δεν είναι απλώς μια κατάσταση, στάσιμη, αμετάβλητη, αλλά μια αέναη προσπάθεια εκδημοκρατισμού, μια συνεχής διεκδίκηση), βρίσκεται στην ανασυγκρότηση των κοινωνικών υποκειμένων, στην πολιτική τους ενεργοποίηση υπό τη σκέπη αξιών όπως η αξιοπρέπεια, η αλληλεγγύη, η ελευθερία και ο σεβασμός του άλλου ως ίσου μεταξύ ίσων...

Μετανάστρια, γυναίκα, συνδικαλίστρια…

Στις 23 Δεκέμβρη 2008 η καθαρίστρια του ΗΣΑΠ, Κωνσταντίνα Κούνεβα δέχθηκε επίθεση με βιτριόλι την ώρα που επέστρεφε από τη δουλειά της.

Η Κούνεβα είναι οικονομική μετανάστρια από τη Βουλγαρία κ ασχολείται ενεργά με το συνδικαλισμό καθώς είναι κ γραμματέας του Παννατικού σωματείου καθαριστριών κ οικιακών εργαζομένων. Στο παρελθόν είχε δώσει σκληρές μάχες εναντίον της υπερεκμετάλλευσης των εργαζομένων κ της αυθαιρεσίας των εργοδοτών. Αυτή της η στάση δεν έμεινε λοιπόν ατιμώρητη.

Το βασικό λοιπόν σημείο της απρόκλητης επίθεσης είναι μια προσπάθεια να πληγεί ο υγιής συνδικαλισμός μέσω της δολοφονικής απόπειρας ενός άτομου που το μόνο που έκανε είναι να διεκδικεί συλλογικά τα αυτονόητα εργατικά κ ανθρωπινά δικαιώματα. Καταλήγουμε συνεπώς στο συμπέρασμα πως ο συνδικαλισμός είναι ίσως το μοναδικό μέσο που προκαλεί ρίγη τρόμου στους εργοδότες καθώς δύναται να δυσχεράνει σημαντικά τη θέση τους κ ταυτόχρονα να βελτιώσει σημαντικά τη θέση των εργαζομένων. Αλλά όπως δείχνει κ η ιστορία της Κούνεβα ο δρόμος για τη δημοκρατική κ δίκαιη αντιμετώπιση των εργαζομένων είναι δύσκολος. Αξίζει όμως τον κόπο.

Γάζα, ώρα μηδέν...

Θεσσαλονίκη, Μέρες του 1969 μ.Χ.

Στην οδό Αιγύπτου ―πρώτη πάροδος δεξιά―
Τώρα υψώνεται το μέγαρο της Τράπεζας Συναλλαγών
Τουριστικά γραφεία και πρακτορεία μεταναστεύσεως.
Και τα παιδάκια δεν μπορούνε πια να παίξουνε
από τα τόσα τροχοφόρα που περνούνε.
Άλλωστε τα παιδιά μεγάλωσαν,
ο καιρός εκείνος πέρασε που ξέρατε

Τώρα πια δε γελούν,
δεν ψιθυρίζουν μυστικά,
δεν εμπιστεύονται,
Όσα επιζήσαν, εννοείται,
γιατί ήρθανε βαριές αρρώστιες από τότε
Πλημμύρες, καταποντισμοί, σεισμοί, θωρακισμένοι στρατιώτες·

Θυμούνται τα λόγια του πατέρα: εσύ θα γνωρίσεις καλύτερες μέρες
Δεν έχει σημασία τελικά αν δεν τις γνώρισαν,
λένε το μάθημα οι ίδιοι στα παιδιά τους
Ελπίζοντας πάντοτε πως κάποτε θα σταματήσει η αλυσίδα
Ίσως στα παιδιά των παιδιών τους ή στα παιδιά των παιδιών των παιδιών τους.
Προς το παρόν, στον παλιό δρόμο που λέγαμε,
υψώνεται
Η Τράπεζα Συναλλαγών
―εγώ συναλλάσσομαι, εσύ συναλλάσσεσαι αυτός συναλλάσσεται―
Τουριστικά γραφεία και πρακτορεία μεταναστεύσεως
―εμείς μεταναστεύουμε, εσείς μεταναστεύετε, αυτοί μεταναστεύουν―
Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει, έλεγε κι ο Ποιητής
Η Ελλάδα με τα ωραία νησιά, τα ωραία γραφεία, τις ωραίες εκκλησιές
Η Ελλάς των Ελλήνων.


Αναγνωστάκης Μανόλης
(από το Ποιήματα 1941-1971, Νεφέλη 2000)

ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ για τα γεγονότα Τετάρτη 17/12 από τις 2 μ.μ.

ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ

Ας συναντηθούμε, ας συζητήσουμε,
ας διαμορφώσουμε θέση, ας δράσουμε.

την Τετάρτη 17/12 από τις 2 μ.μ.
συζητάμε στον 3ο όροφο της σχολής μας
για τα συμπεράσματα μας από τα πρόσφατα γεγονότα
και τις προοπτικές δράσης.

...να δημιουργήσουμε μέσα στη σχολή μας
αλλά και έξω στην κοινωνία
εστίες συζήτησης, ενημέρωσης, συνάντησης με τους άλλους...
να κάνουμε τον προβληματισμό και το διάλογο καθημερινό αγώνα...
να δώσουμε νόημα και ρόλο
στην ακαδημαϊκή κοινότητα...

Καλούμε όλα τα μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας,
τους συμφοιτητές και τους καθηγητές μας,
να συναντηθουμε και να ανταλλαξουμε αποψεις.

Θέσεις μάχης σε ένα κόσμο που κλυδωνίζεται...

ΠΟΙΟΣ, ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ...

Μετά τη δολοφονία του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου από ειδικό φρουρό, πλήθος διαμαρτυριών και επεισοδίων ξέσπασαν σε όλη την επικράτεια. Οι άνθρωποι αυτοί στους δρόμους σε καμία περίπτωση δεν είναι «οι 60 κουκουλοφόροι», όπως ισχυρίζονται κάποιοι αλλά περισσότερα κομμάτια της κοινωνίας, ετερόκλητα και διαφορετικά αλλά ενωμένα μέσα στην οργή τους...

Μαθητές και φοιτητές πρωτοστατούν με εντυπωσιακές αντιδράσεις, βρίσκοντας δημιουργικούς τρόπους να εκφράσουν το θυμό τους, από λουλούδια μέχρι αυγά και πέτρες. Στο πλευρό τους βρίσκονται δάσκαλοι και γονείς οι οποίοι άναυδοι παρακολουθούν τη βίαιη συχνά καταστολή των αυθόρμητων αυτών εκδηλώσεων. Επίσης δεν λείπουν πολλοί νέοι μετανάστες, παιδιά δεύτερης γενιάς, εκφράζοντας έτσι την απόγνωση τους για μια κοινωνία που τους περιθωριοποιεί και ένα κράτος που τους φέρεται καθημερινά με τον χειρότερο τρόπο. Κάποιοι βέβαια επέλεξαν πιο βίαιους τρόπους και σύντομα τα κάθε λογής επεισόδια άρχισαν να μονοπωλούν το ενδιαφέρον των ΜΜΕ που βρήκαν ευκαιρία για λαϊκιστικές κορόνες.

Σκύβοντας ωστόσο κανείς πάνω από αυτούς τους ανθρώπους που βγήκαν στους δρόμους, διαπιστώνει ουσιαστικά μια αδυναμία να εκφράσουν με λόγο πολιτικό τις ανησυχίες και τα προβλήματα τους. Για το λόγο αυτό ένα κομμάτι καταφεύγει ακόμη και στην τυφλή βία. Βιώνοντας το κράτος ως κάτι ξένο και καταπιεστικό, «επιτίθεται», ως κομμάτι της κοινωνίας, στην ίδια την κοινωνία. Δημιουργείται έτσι ένας φαύλος κύκλος βίας. Τα δάκρυα για το θάνατο του Αλέξη έδωσαν τη θέση τους στα δακρυγόνα, ενώ διαδηλώσεις κι ειρηνικές πορείες έγιναν παράλληλα με επεισόδια εκτεταμένης καταστροφής.



Η ΕΠΙΣΦΑΛΕΙΑ ΚΑΙ Η ΑΠΟΥΣΙΑ ΟΡΑΜΑΤΟΣ

Ψάχνοντας να βρει τις αιτίες, δεν μπορεί κανείς να δει και να ερμηνεύσει τις εξελίξεις που ακολούθησαν τη δολοφονία του Αλέξη δίχως να εξετάσει το πλαίσιο μέσα στο οποίο αυτές γεννήθηκαν και εκφράστηκαν. Η προελαύνουσα οικονομική και οικολογική κρίση, η επισφάλεια στον τομέα της εργασίας με την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και τη βόμβα του ασφαλιστικού που αναμένει να εκραγεί ολοκληρωτικά, η υποχώρηση του κοινωνικού κράτους με την ιδιωτικοποίηση των πάντων (βλ. μεταρρυθμίσεις στην παιδεία, ιδιωτικοποίηση λιμανιών, το χάλι των δημόσιων νοσοκομείων κ.α.) δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα. Πλέον μεγάλα κομμάτια του πληθυσμού βλέπουν την υπόσχεση για «ευημερία» να καταρρέει. Και πρώτοι απ' όλους, υφίστανται τις επιπτώσεις με τον πιο έντονο τρόπο ευπαθείς ομάδες, όπως οι μετανάστες.

Από την άλλη πλευρά, με τη διαχρονική σύνδεση της πολιτικής με τη διαφθορά και τα μικροπολιτικά παιχνίδια, που συναντά κανείς σχεδόν σε όλους τους κομματικούς (και μη) μηχανισμούς, ανεξαρτήτως της ιδεολογικής ταμπέλας τους (βλ. από το σκάνδαλο Κοσκωτά μέχρι το πιο πρόσφατο Βατοπέδι), προκύπτει μια βαθιά απαξίωση στη συνείδηση του κόσμου της πολιτικής συγκρότησης και δράσης ως μέσου διεκδίκησης και πάλης. Παράλληλα, το κράτος και οι κατασταλτικοί και άλλοι μηχανισμοί του έχουν απονομιμοποιηθεί, αφού καταλήγουν συνώνυμα των «κουμπάρων» και του «μπάτσου» που σκοτώνει με εμπεδωμένη μια κουλτούρα ατιμωρησίας αυτόν που έχει ταχθεί να προστατεύσει. Το «δημόσιο» έχει απονοηματοδοτηθεί, καθώς το συναντάμε σπάνια πλέον, από τους δημόσιους χώρους όπως οι πλατείες μέχρι τα δημόσια αγαθά όπως η παιδεία, η υγεία κτλ. Η νοοτροπία των καιρών μας είναι η έξαρση του ατομικισμού και του ιδιωτεύειν, η απουσία οράματος, ο μηδενισμός που διοχετεύει την οργή σε καταστροφή δίχως να ακολουθεί δημιουργία.



ΣΤΟ ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ

Απέναντι σε αυτή τη γενικευμένη κρίση των κοινωνιών μας που εκφράζεται μέσα στην οργή και την άρνηση, πρέπει να αντιτάξουμε την ενεργοποίηση μας, ατομικά και συλλογικά, και την ανάληψη των ευθυνών μας. Υπάρχει πλέον ανάγκη δημιουργίας από την κοινωνία, μίας νέας πολιτικής της αξιοπρέπειας, της αλληλεγγύης, της συλλογικής ζωής, μίας ζωής με και για τους συνανθρώπους μας, και όχι δίπλα στα εμπορεύματά μας. Μιας ζωής συμμετοχής και συλλογικής υπευθυνότητας για αυτό που κάνουμε. Και βέβαια η γέννηση μίας νέας κοινωνικής και πολιτικής ηθικής, αντίθετης στο φιλελεύθερο
αγοραίο ατομισμό.


Εντός του δημοσίου πανεπιστημίου, ο ρόλος του οποίου είναι τεράστιος ως φορέας της παιδείας και της έρευνας, η ακαδημαϊκή κοινότητα πρέπει να επανακτήσει το περιεχόμενο της και οι οργανωμένοι φοιτητικοί σύλλογοι μαζί με τους καθηγητές οφείλουν:

· να πετάξουν έξω τις πελατειακές σχέσεις, τον κομματισμό και τη διαφθορά ,

· να περιφρουρήσουν το άσυλο απέναντι στην αστυνομία και τις καταστροφές αλλά και

· να πάρουν θέση απέναντι σε όλες τις εκφάνσεις της κρίσης αυτής που σαρώνει τις ζωές μας και μας φέρνει μπροστά στα αδιέξοδα του αγοραίου πολιτισμού μας



ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΗ ΣΧΟΛΗ ΜΑΣ

Εν όψει των τελευταίων γεγονότων και του μεγάλου κοινωνικού ενδιαφέροντος και οργής, ο Σύλλογος Φοιτητών Νομικής οφείλει να συζητήσει και να πάρει αποφάσεις με πολιτική υπευθυνότητα και περιεχόμενο. Και οφείλει να πράξει σύσσωμος και συσπειρωμένος. Δυστυχώς το κλίμα στη τραυματισμένη από τις καταστροφές σχολή μας, είναι κλίμα διάλυσης και τρόμου. Πολλοί φοιτητές δεν τολμούν να έρθουν στο πανεπιστήμιο φοβούμενοι τα επεισόδια. Για το λόγο αυτό, τη Τετάρτη 10.12 φοιτητές και καθηγητές σε έκτακτη συνέλευση τμήματος αποφάσισαν να λειτουργήσει η σχολή ώστε να κρατηθεί ανοικτή και ζωντανή. Περιφρούρησαν μάλιστα από κοινού, για ολόκληρη τη νύκτα, την απροστάτευτη σχολή.

Αν και έγιναν επανειλημμένες προσπάθειες για σύγκληση γενικής συνέλευσης, η προσέλευση φοιτητών δυστυχώς ήταν μικρή έως ελάχιστη οδηγώντας έτσι τη διαδικασία από αναβολή σε αναβολή.. Τη Πέμπτη 11.12 έγινε η τελευταία απόπειρα για διεξαγωγή της συνέλευσης μας που όμως κατέληξε σε φιάσκο. Η συζήτηση που πραγματοποιήθηκε ανάμεσα στους παρευρισκόμενους, παρόλη την απουσία της συντριπτικής πλειοψηφίας των φοιτητών, και παρά την άρνηση πολλών εκ των παριστάμενων (μαζί και τη δική μας άρνηση), αυτοαναγορεύτηκε με ψηφοφορία (!) σε συνέλευση Συλλόγου. Ο Σύλλογος από το κοινωνικό εκείνο υποκείμενο που συνθέτει ένα δυναμικό κομμάτι μιας κοινότητας, της ακαδημαϊκής κοινότητας, υποκαταστάθηκε από μια ομάδα φοιτητών που προσπάθησε απεγνωσμένα να εκμαιεύσει μια αγωνιστική απόφαση, με κόστος την ίδια τη δημοκρατία.

· Προτείνουμε οι σχολές μας να γίνουν κέντρο εκδηλώσεων, μαθημάτων, συζητήσεων, να μείνουν ζωντανές και ανοικτές.

· Η πρόταση κατάληψης ενός μέσου που έχει χρησιμοποιηθεί με επιτυχία στο παρελθόν από το φοιτητικό κίνημα (αλλά δεν θα πρέπει να γίνεται αντιληπτό ως πανάκεια ή αυτοσκοπός) στη συγκεκριμένη κρίσιμη στιγμή, είναι μια θέση που κατ' εμάς θα οδηγήσει στην ερημοποίηση του πανεπιστημίου, καθώς τα επεισόδια, οι ζημίες και ο φόβος έχει ήδη διώξει το συντριπτικό μέρος τον φοιτητών από το πανεπιστήμιο.

· Οι ανοιχτές σχολές σε αυτή τη φάση δεν δείχνουν το δρόμο πίσω στην ομαλότητα, σαν να μην έχει συμβεί τίποτα. Αντιθέτως, αναδεικνύουν την ανάγκη η δράση των συλλόγων μας, η διασύνδεση τους με τους άλλους κοινωνικούς φορείς, η λήψη αγωνιστικών αποφάσεων να γίνει κομμάτι της καθημερινότητας μας (και όχι μια εξαίρεση από αυτή, μια «ημέρα κατάληψης»), μέσα από την συνδικαλιστική ενεργοποίηση των φοιτητών, την συμμετοχή στις ομάδες του συλλόγου, στις πορείες, στις εξορμήσεις για την ενημέρωση του κόσμου της πόλης και την άρθρωση πολιτικού λόγου… ώστε να σπάσει στη πράξη το κλίμα τρόμου που επικράτησε τις προηγούμενες μέρες.

Άλλωστε, οι καιροί είναι χαλεποί για το πανεπιστήμιο και η μόνη ελπίδα του να διατηρήσει τον δημόσιο χαρακτήρα του είναι με μια μεγάλης διάρκειας μάχη, καθημερινή. Την μάχη αυτή μπορεί να κερδίσει μόνο η ακαδημαϊκή κοινότητα με τις διαφωνίες και τις συμφωνίες της, όχι με μια στείρα άρνηση νόμων και οδηγιών, αλλά με την επεξεργασία μιας εναλλακτικής πρότασης για την παιδεία, πέρα από την αγορά και τον ανταγωνισμό...

Για Τη Δολοφονία Του Αλέξη Γρηγορόπουλου

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ:

Το Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2008 περίπου στις 21.00 και στις οδούς Ζωοδόχου Πηγής και Τζαβέλλα στα Εξάρχεια της Αθήνας, ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος, 15 ετών, δολοφονήθηκε από ειδικό φρουρό της αστυνομίας ύστερα από διαπληκτισμό μεταξύ του νεαρού και των φίλων του και των αστυνομικών οργάνων.

Το γεγονός αυτό πυροδότησε πλήθος αντιδράσεων τόσο από κομματικές οργανώσεις όσο και από τη φοιτητική και μαθητική κοινότητα. Οδήγησε σε πορείες και επεισόδια - κυριολεκτικά εν μία νυκτί - σε όλες τις μεγάλες πόλεις της χώρας. Το κέντρο της Θεσσαλονίκης βρίσκεται ακόμα σε αναβρασμό. Και έπεται συνέχεια...

ΜΙΑ ΒΑΘΙΑ ΚΡΙΣΗ ΤΩΝ ΘΕΣΜΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ:

Τα γεγονότα αυτά απηχούν σε πρώτο λόγο μια κρίση του θεσμού της αστυνόμευσης εν γένει, μια απονομιμοποίηση δηλαδή σ' ό,τι έχει να κάνει με τον τρόπο που ο πρωταρχικός εκφραστής της μονοπωλιακής κρατικής βίας κάνει χρήση της εξουσίας του αυτής.

Είναι σαφές πως πολύ σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση αυτής της κατάστασης παίζει κ ο τρόπος που τα όργανα της δημόσιας τάξης επιλέγονται κ εκπαιδεύονται - υπό μορφήν κατήχησης κ με μεθόδους αυταρχικές, που προωθούν τον φανατισμό κ την κατάχρηση εξουσίας προς διαφύλαξη μιας «ανώτερης αξίας» (βλ. έθνος, πατρίδα κλπ).

Σε δεύτερη φάση όμως, αυτή η κρίση είναι πάνω απ' όλα μια βαθιά κρίση της ίδιας της κοινωνίας - γιατί η αστυνομία δεν είναι έξω ούτε πάνω από αυτήν.
Όταν σε κάθε περίπτωση προωθείται ο ατομικισμός κ η λογική του συμφέροντος, όταν η διαφθορά αγγίζει όλους τους τομείς του κοινωνικοπολιτικού βίου κ γίνεται καθημερινά πρώτο θέμα στα δελτία ειδήσεων, όταν η κοινωνική αλληλεγγύη γίνεται ανέκδοτο, κάθε άλλο παρά παράξενο είναι να προκύπτουν τέτοια φαινόμενα έλλειψης δημοκρατίας κ παραβίασης θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Ας μην ξεχνούμε όμως και το ιστορικό πλαίσιο στο οποίο αυτό το περιστατικό εντάσσεται: οικονομική κρίση, διαφθορά στον πολιτικό χώρο (βλέπε Βατοπέδι), εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, εξαθλίωση των εργαζομένων, ασφαλιστικό ζήτημα.
Η λαϊκιστική ανάλωση των ΜΜΕ στο θέμα των επεισοδίων αποπροσανατολίζει το λαό από την τραγικότητα της κατάστασης (που καταλήγει ευκαιρία για δακρύβρεχτα φωτορεπορτάζ της κοινωνίας του θεάματος) όσο και από τα άλλα προβλήματα, κάτι που αν μη τι άλλο βολεύει πολύ την κυβέρνηση, που όπως όλα δείχνουν χάνει συνεχώς έδαφος.

ΚΑΙ ΤΩΡΑ, ΤΙ?:

Είναι ιδιαίτερα σημαντικό λοιπόν, σε μια τέτοια συγκυρία να αναρωτηθούμε ποιος είναι ο στόχος και το περιεχόμενο της δράσης μας.
Αυτό που τίθεται στο επίκεντρο δεν είναι παρά η ανασυγκρότηση του κοινωνικών υποκειμένων, η οργάνωση και η ενεργοποίησή τους κάτω από ορισμένες αξίες κ αρχές, όπως αυτές της δημοκρατίας, της δικαιοσύνης, της ελευθερίας, της αλληλεγγύης. Ώστε γεγονότα σαν αυτό της 6ης Δεκέμβρη να αντιμετωπίζονται με υπευθυνότητα και συλλογικά από την κοινωνία, μέσω του ελέγχου που αυτή θα ασκεί στον κρατικό μηχανισμό.
Γιατί η δημοκρατία δεν επαφίεται στα χέρια κανενός ειδικού φρουρού, κερδίζεται καθημερινά μέσα από διεκδικήσεις και κοινωνικό έλεγχο.Καταδικάζουμε απερίφραστα την αδιανόητη δολοφονία του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου.

ΙΔΡΥΤΙΚΗ ΠΡΑΞΙΣ ΤΩΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΝΟΜΙΚΗΣ (Α.ΦΟΙ.ΝΟ.)

Με την ευκαιρία της επετείου ίδρυσης των Α.ΦΟΙ.ΝΟ., παραθέτουμε την ιδρυτική μας πράξη προς γνώση και συμμόρφωση... Ιδού!

εν Θεσσαλονίκη,
τη εβδόμη του μηνός Δεκεμβρίου τω ενιαυτώ δυο χιλιάδες και επτά

ΙΔΡΥΤΙΚΗ ΠΡΑΞΙΣ
ΤΩΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΝΟΜΙΚΗΣ (Α.ΦΟΙ.ΝΟ.)

Σήμερον ιδρύεται το προπτυχιακό φοιτητικό πολιτικό σχήμα των Α.ΦΟΙ.ΝΟ.. Το παρόν καταρτίζεται όπως αποτελέσει την ιδρυτική αυτού πράξη.

Η δομή και η λειτουργία του διέπονται από τις κάτωθι αρχές:
I. Συνδιαμόρφωση των μετεχόντων αυτού μελών στη διαμόρφωση πολιτικής και στη λήψη των αποφάσεων.
II. Αμεσοδημοκρατική λειτουργία.
III. Αποκέντρωση της εξουσίας, της γνώσης και του κόπου, όπως γίνουν κοινωνοί αυτών άπαντες.
IV. Τη συλλογιστική μας διαπνέει το αριστοτελικό σχήμα, θέσις - αντίθεσις – σύνθεσις.
V. Αρνούμεθα να υπαγάγουμε την πραγματικότητα στην πολιτική μας ιδεολογία. Αντ’ αυτού προκρίνουμε την υπαγωγή της πολιτικής μας στην πραγματικότητα, προχωρώντας από το ειδικό στο γενικό και παράγοντας πολιτική βιωματικά μέσα από την καθημερινότητα, μελετώντας το κάθε ζήτημα εις βάθος δίχως φετίχ και προκαταλήψεις.
VI. Ανεξαρτησία από κομματικά και κυβερνητικά συμφέροντα και επιδιώξεις.
VII. Αυτόνομη παραγωγή πολιτικής.

Πεδίο διαλογής ερεθισμάτων άμα τε και δραστηριοποιήσεως αποτελούν το κοινωνικό σύνολο και το δημόσιο κοινωνικό πανεπιστήμιο.

Στόχο του σχήματος αποτελεί η προαγωγή του δημόσιου πολιτικού ουσιαστικού διαλόγου και ουχί λαϊκιστικών μονολόγων. Ενδεικτικά μετέχουμε στις Γενικές Συνελεύσεις του Συλλόγου Φοιτητών Νομικής, όπου δημοσιοποιούμε τις θέσεις μας, και διατηρούμε περιοδική έντυπη έκδοση ενδεικτική της δράσης και της θεωρητικής μας πορείας. Επιπροσθέτως, στόχους αποτελούν η αναβάθμιση της ποιότητας του Δημοσίου Πανεπιστημίου, η υπεράσπιση του κοινωνικού του ρόλου, η ενίσχυση του αυτοδιοίκητου, η ουσιαστική κατοχύρωση των ακαδημαϊκών ελευθεριών και της ακηδεμόνευτης έρευνας και η συγκρότηση του Συλλόγου Φοιτητών Νομικής ως ενεργού κοινωνικού υποκειμένου με λόγο στον ρουν των γεγονότων. Δια ταύτα, συμμετέχουμε στη συνδιοίκηση με σκοπό την εξυγίανση, την ορθολογικοποίηση και την ουσιαστική και ακηδεμόνευτη λειτουργία του αυτοδιοίκητου της ακαδημαϊκής κοινότητας, επιδιώκουμε και συντελούμε στην από τα κάτω αξιολόγηση και συνεχή βελτίωση της ποιότητας του δημοσίου πανεπιστημίου με άξονα τις κοινωνικές ανάγκες. Επιπροσθέτως, πεδίο ενασχόλησης και δράσης μας είναι ζητήματα εξωπανεπιστημιακά, όπως λόγου χάρη η εργασιακή μας προοπτική, η κοινωνική ασφάλιση, η υπεράσπιση του περιβάλλοντος και του πολιτιστικού μας πλούτου, καθώς και η καλλιέργεια περιβαλλοντικής συνείδησης και συνείδησης του πολίτη. Προωθούμε διαδικασίες που προωθούν την κοινωνική αλληλεγγύη και τα κοινωνικά κινήματα.

Τα Ιδρυτικά Μέλη

Θεσεις μαχης για την αξιολογηση...

1. Το περιεχόμενο του νόμου 3374/2005 για την αξιολόγηση


Ο νόμος 3374/2005 θεσμοθετεί τη διαδικασία της αξιολόγησης στα Α.Ε.Ι., η οποία έχει ως στόχο της να «διασφαλίσει και να βελτιώσει την ποιότητα της έρευνας και διδασκαλίας, των σπουδών και των λοιπών υπηρεσιών που παρέχονται από αυτά στο πλαίσιο της αποστολής τους»[1]. Αντικείμενο της αξιολόγησης είναι οι Σχολές ή τα Τμήματα, δια μέσω αυτών τα Α.Ε.Ι. συνολικά, αλλά και αυτοτελώς τα προγράμματα προπτυχιακών ή μεταπτυχιακών σπουδών[2].
Η διαδικασία χωρίζεται σε δύο στάδια, την εσωτερική και την εξωτερική αξιολόγηση.
Η πρώτη διενεργείται από την ίδια την υπό αξιολόγηση μονάδα και συνίσταται «στη συστηματική αποτίμηση και καταγραφή του διδακτικού, ερευνητικού ή άλλου έργου από τις ίδιες τις ακαδημαϊκές μονάδες των ιδρυμάτων ανώτατης εκπαίδευσης σε σχέση με τη φυσιογνωμία, τους στόχους και την αποστολή τους»[3]. Παράλληλα, η Μονάδα Διασφάλισης Ποιότητας (ΜΟ.ΔΙ.Π.), που συστήνεται σε κάθε ίδρυμα για να συντονίσει τη διαδικασία, διαμορφώνει μια έκθεση με «συγκεντρωτικά στοιχεία με ποσοτικά δεδομένα για τους φοιτητές ή σπουδαστές, τα μέλη Δ.Ε.Π. ή Ε.Π., το λοιπό επιστημονικό προσωπικό, το διοικητικό προσωπικό, το πρόγραμμα σπουδών, τη φοιτητική μέριμνα, τις διοικητικές υπηρεσίες, την υλικοτεχνική υποδομή και κάθε άλλο θέμα που αφορά τη λειτουργία της ακαδημαϊκής μονάδας»[4], στην ανάλυση των οποίων στηρίζεται η εσωτερική αξιολόγηση[5]. Από τη διαδικασία αυτή προκύπτει τελικά μια έκθεση. Το πόνημα όμως αυτό δε φαίνεται να έχει κάποια δεσμευτικότητα, καθώς ο νόμος αρκείται να αναφέρει πως η επιτροπή εξωτερικής αξιολόγησης (που έχει το λόγο τελικά) απλώς τη «λαμβάνει υπόψη της»[6].
Η εξωτερική αξιολόγηση διενεργείται από την Επιτροπή Εξωτερικής Αξιολόγησης. Μέλη της; «Ανεξάρτητοι εμπειρογνώμονες, επιστήμονες αναγνωρισμένου κύρους»[7] που κληρώνονται από το σχετικό μητρώο που τηρεί η Αρχή Διασφάλισης Ποιότητας (Α.ΔΙ.Π.), η οποία συντονίζει τη διαδικασία σε εθνικό επίπεδο. Η επιτροπή αυτή κρίνει και αξιολογεί τα αποτελέσματα της εσωτερικής αξιολόγησης πραγματοποιώντας επιτόπιες επισκέψεις και συζητήσεις και καταλήγει στη «σύνταξη της έκθεσης εξωτερικής αξιολόγησης της ακαδημαϊκής μονάδας, η οποία περιλαμβάνει αναλύσεις, διαπιστώσεις, συστάσεις και υποδείξεις των ανεξάρτητων εμπειρογνωμόνων για τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν προκειμένου να βελτιωθεί ακόμη περισσότερο η ποιότητα του διδακτικού, ερευνητικού ή άλλου έργου ή να αντιμετωπιστούν τυχόν αδυναμίες και αποκλίσεις που εντοπίστηκαν σε σχέση με τη φυσιογνωμία, τους στόχους και την αποστολή κάθε ακαδημαϊκής μονάδας»[8]. Την έκθεση αυτή αναλαμβάνει να δημοσιοποιήσει η Α.ΔΙ.Π.

Αυτό το οποίο όμως καλύπτει πέπλο μυστηρίου είναι τελικά τα αποτελέσματα της αξιολόγησης. Ο νόμος ορίζει πως «με βάση τα αποτελέσματα της αξιολόγησης λαμβάνονται από τα ακαδημαϊκά ιδρύματα και την Πολιτεία τα αναγκαία μέτρα διασφάλισης και βελτίωσης της ποιότητας»[9]. Από σειρά άλλων σχετικών κειμένων, όπως ο γνωστός νόμος-πλαίσιο[10], προκύπτει ξεκάθαρα πως η αξιολόγηση συνδέεται με τη χρηματοδότηση, με διατύπωση ωστόσο εξίσου (επιμελημένα θα έλεγε κανείς…) ασαφή ώστε να μην μπορεί κανείς μόνο από αυτά να εξάγει ασφαλή συμπεράσματα για τον ακριβή τρόπο σύνδεσης. Προκειμένου να μην καταλήξουμε λοιπόν σε κρυστάλλινες σφαίρες επιδιδόμενοι τεχνηέντως σε λήψη του ζητουμένου, το πιο ασφαλές είναι να εξετάσουμε πώς εφαρμόστηκε το σύστημα όπου εφαρμόστηκε.
Η Μεγάλη Βρετανία αποτελεί μάλλον το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα, αφού σε πολλά σημεία του ο κακότεχνος νόμος 3374/2005 αποτελεί πιστή μετάφραση του αγγλικού προτύπου. Εκεί λοιπόν είναι αποκαλυπτική η πορεία του Research Assessment Exercise (RAE), το οποίο αξιολογούσε σε εθνικό επίπεδο την ερευνητική διαδικασία. Το RAE προέβαινε σε κατάταξη των ιδρυμάτων ανάλογα τις επιδόσεις τους σε ό,τι αυτό όριζε ως ποιότητα και με βάση αυτή την ιεραρχική κατάταξη διένειμε τη χρηματοδότηση. Αποτέλεσμα; Να συγκεντρώνεται η χρηματοδότηση σε ορισμένα ιδρύματα (δίχως να λείπουν οι κατηγορίες για παρασκηνιακές δοσοληψίες) και τα υπόλοιπα να καταδικάζονται σε μαρασμό, μην μπορώντας βέβαια να διασφαλίσουν ούτε ιδιωτική χρηματοδότηση, η οποία προτιμούσε και αυτή τα «καλά» πανεπιστήμια. Να παραμορφώνονται οι δραστηριότητες των πανεπιστημίων και των ερευνητικών τους προγραμμάτων, που καθόριζαν τους στόχους τους μόνο με βάση τα κριτήρια της εκάστοτε αξιολόγησης. Να οδηγηθούν οι καθηγητές σε ένα σύστημα «μεταγραφής» ανάλογα με την κατάταξη τους, από πανεπιστήμιο σε «καλύτερο» πανεπιστήμιο, με αποκλεισμό όσων δεν πληρούσαν τα κριτήρια (ο συνήθης θεσμός των «δημοσιεύσεων», που υφίσταται μεγάλη κριτική παγκοσμίως, καθώς θεωρείται ότι οδηγεί στο αντίθετο αποτέλεσμα και επικρατεί τελικά το σύνθημα «δεν έχει σημασία η ποιότητα αρκεί να δημοσιεύεις»), μεταξύ αυτών και οι νέοι ερευνητές. Να φτάσουμε, τέλος, σε παράλογες καταστάσεις, όπου τα πανεπιστήμια βελτιώνουν τεχνητά τους βαθμούς τους και συζητούν «για το αν θα έπρεπε να προσπαθήσουν να βρεθούν στην ελίτ και να μοιραστούν χρήματα πιθανόν με περισσότερα πανεπιστήμια ή να μείνουν στάσιμοι ώστε να μοιραστούν χρήματα με λιγότερα πανεπιστήμια με πιθανό καλύτερο αποτέλεσμα σε απόλυτους αριθμούς» (sic)! Όσο κι αν προσπαθήσαμε, δεν μπορέσαμε να βρούμε κάτι το ακαδημαϊκό σε όλη αυτή τη φαρσοκωμωδία…

------------------------------------------

[1] Άρθρο 1 §1 ν. 3374/2005.
[2] ό.π., άρθρο 1 §3.
[3] ό.π., άρθρο 4 §1.
[4] ό.π., άρθρο 2 §5.
[5] ό.π., άρθρο 4 §3.
[6] ό.π.
[7] ό.π., άρθρο 8 §5.
[8] ό.π., άρθρο 7 §3.
[9] ό.π., άρθρο 1 §2.
[10] Άρθρο 5 §5 ν. 3549/2007.




2. Ο Ευρωπαϊκός Χώρος Ανώτατης Εκπαίδευσης


Η διαδικασία της αξιολόγησης θεσμοθετείται ώστε να εφαρμοστεί στην Ελλάδα η περιώνυμη Διακήρυξη της Μπολόνια, η οποία επιδιώκει να καθιερώσει τον Ευρωπαϊκό Χώρο Ανώτατης Εκπαίδευσης, δηλαδή κοινή πολιτική των κρατών μελών σε ό,τι αφορά στην ανώτατη εκπαίδευση, ώστε να διασφαλίσει «καλύτερη συμβατότητα και πληρέστερη συγκρισιμότητα των συστημάτων ανώτατης εκπαίδευσης»[1] (sic). Προς το σκοπό τούτο θέτει έξι στόχους, εκ των οποίων ο πέμπτος είναι η: «προώθηση της Ευρωπαϊκής συνεργασίας στη διασφάλιση της ποιότητας, με στόχο την ανάπτυξη συγκρίσιμων κριτηρίων και μεθοδολογιών.»
Ο Ενιαίος Ευρωπαϊκός Χώρος Ανώτατης Εκπαίδευσης, όπως φαίνεται και από τα υπόλοιπα σημεία της Διακήρυξης, π.χ. για το Παράρτημα Διπλώματος και τις Πιστωτικές Μονάδες (η ρύθμιση για τα οποία, ω του θαύματος, περιέχεται στο νόμο για την αξιολόγηση[2]…), αποσκοπεί στο να κάνει πιο «ευανάγνωστα» υπό συγκεκριμένο πρίσμα τα Α.Ε.Ι. των ευρωπαϊκών χωρών. Συγκεκριμένα, στο πνεύμα της ελεύθερης κινητικότητας των ανθρώπων (ως οικονομικών παραγόντων πάντα…), των αγαθών και των υπηρεσιών, διευκολύνει την κινητικότητα τόσο καθηγητών και φοιτητών μέσα στον ενιαίο χώρο, αφού με το σύστημα πιστωτικών μονάδων η εκπαίδευση τεμαχίζεται σε πακέτα αποτιμητά σε πιστωτικές μονάδες ώστε να είναι άμεσα συγκρίσιμα, όσο και των εργαζομένων, αφού οι εργοδότες θα μπορούν με το Παράρτημα Διπλώματος να συγκρίνουν εύκολα και άμεσα τα επαγγελματικά δικαιώματα που απορρέουν από το κάθε πτυχίο, έστω κι αν δε δόθηκαν όλα από το ίδιο ΑΕΙ.
Η Παιδεία αποτελεί λοιπόν και αυτή υπό αυτό το πρίσμα ένα εμπορεύσιμο προϊόν, το οποίο δεν θα μπορούσε να αφεθεί στο απυρόβλητο καθώς οικοδομείται η ενιαία εσωτερική αγορά. Στο πλαίσιο αυτό η διαδικασία της αξιολόγησης έρχεται να κατατάξει τα ιδρύματα ανώτατης εκπαίδευσης σε «καλά» και «κακά», με βάση μια πολύ συγκεκριμένη νοηματοδότηση της «ποιότητας» - όσο κι αν προσπαθεί ο πρόεδρος της Α.ΔΙ.Π. με τις εξαγγελίες του να μας πείσει πως δήθεν η αξιολόγηση δεν θα καταλήγει σε κατάταξη – ώστε να διευκολύνει τους «καταναλωτές» τους στην επιλογή. Είναι άλλωστε γνωστοί και χαρακτηριστικοί για την κρατούσα νοοτροπία οι «πίνακες κατάταξης των κορυφαίων πανεπιστημίων» του κόσμου που δημοσιεύονται κάθε χρόνο…
Ο Ενιαίος Ευρωπαϊκός Χώρος στοχεύει στην οικονομική ολοκλήρωση και στον χώρο της Παιδείας, αφού αγοραία την αντιλαμβάνεται. Δίχως ενδιαφέρον για τις ιδιαιτερότητες κάθε χώρας (για παράδειγμα η Ελλάδα είναι η μόνη ευρωπαϊκή χώρα με συνταγματικά κατοχυρωμένη αποκλειστικά δημόσια ανώτατη εκπαίδευση, γεγονός που προκαλεί ειρωνικά μειδιάματα σε πολλούς ευρωπαίους εταίρους μας, αλλά εμείς το αντιλαμβανόμαστε ως αδιαπραγμάτευτη αναγκαιότητα και πολύτιμη παρακαταθήκη), ευαγγελίζεται την ομογενοποίηση των Α.Ε.Ι. σε ευρωπαϊκό επίπεδο, με βάση την «ποιότητα» όπως αυτή γίνεται αντιληπτή και καθορίζεται από τα αποκλειστικά αγοραία κριτήρια. Χαρακτηριστικό είναι πως σύμφωνα με τα επεξηγηματικά σχόλια της Διακήρυξης[3], στο αρχικό της κείμενο που τελικά τροποποιήθηκε, στόχευε στη «σύγκλιση των συστημάτων ανώτατης εκπαίδευσης».

-----------------------------------------------

[1] Παράγραφος 7 Διακήρυξης της Μπολόνια.
[2] Άρθρα 14 και 15 ν. 3374/2005.
[3] Πέμπτο επεξηγηματικό σχόλιο στη Διακήρυξη της Μπολόνια.



3. Τι αξιολόγηση θέλουμε;


Εμείς διαφωνούμε με μια τέτοια τιμωρητική αξιολόγηση, που χρησιμοποιεί ταμπέλες «ποιότητας» προκειμένου να κατατάξει τα πανεπιστήμια σε «καλύτερα» και «χειρότερα» και να εντείνει έτσι τον ανταγωνισμό μεταξύ τους. Αντ’ αυτού προκρίνουμε μια διαφορετική νοηματοδότηση της αξιολόγησης.

Ζητάμε μια αξιολόγηση που προσπαθεί να εντοπίσει τις ανάγκες των ιδρυμάτων και να τις προβάλλει ως θετικά αιτήματα προς το κράτος προκειμένου αυτό να τις καλύψει.
Ζητάμε μια αξιολόγηση που θα ωθεί τα πανεπιστήμια να γίνουν όντως καλύτερα, στο πλαίσιο μιας λογικής δημιουργικής συνεργασίας και αλληλεγγύης μεταξύ των ιδρυμάτων, και όχι ανταγωνισμού μέσα σε έναν μηχανισμό «επιβράβευσης και ποινής».
Μια αξιολόγηση που δεν αντιλαμβάνεται την Παιδεία ως κατάρτιση, ως εμπορεύσιμο προϊόν, και τον φοιτητή ως πελάτη-καταναλωτή, και γι’ αυτό υποτάσσεται σε αποκλειστικά αγοραία κριτήρια και στόχους.

Για μας η Παιδεία δεν μπορεί παρά να είναι δημόσιο αγαθό με κοινωνική προοπτική και το Πανεπιστήμιό μας δημόσιο και δωρεάν για όλους.

Ζητάμε μια αξιολόγηση που θα σέβεται και θα διασφαλίζει το θεσμό του αυτοδιοίκητου, μια διαδικασία συνεπώς αυστηρά εσωτερική δίχως έξωθεν εντεταλμένα όργανα όπως η Επιτροπή Εξωτερικής Αξιολόγησης.
Μια αξιολόγηση στο πλαίσιο της εμπέδωσης του κοινωνικού ρόλου του δημοσίου πανεπιστημίου, που λογοδοτεί στο κοινωνικό σύνολο για το έργο του, και όχι από «ειδικούς επιστήμονες» που έχουν ανάγει τη διασφάλιση ποιότητας σε επάγγελμα δρέποντας έτσι ψευδεπίγραφα εχέγγυα αμεροληψίας.
Μια αξιολόγηση που θα γίνεται επομένως από την ίδια την ακαδημαϊκή κοινότητα, φοιτητές και καθηγητές μαζί, μέσω των θεσμών της συνδιοίκησης.
Γι’ αυτό είναι κομβικό να δοθεί εκ νέου νόημα στη έννοια της ακαδημαϊκής κοινότητας, να γίνει αυτή αντιληπτή πράγματι ως κοινότητα με ιδιαίτερο κοινωνικό ρόλο και να ενεργοποιηθούν τα κομμάτια εκείνα εντός της που αντιλαμβάνονται το ιδιαίτερο φορτίο του δημοσίου Πανεπιστημίου και αγωνίζονται για την αναβάθμιση του, ώστε να συναντηθούν και να δράσουν από κοινού.

Ως φοιτητές έχουμε νευραλγικό ρόλο σε αυτή τη διαδικασία επαναδόμησης μιας ταλαιπωρημένης και ξεχασμένης από πολλούς έννοιας. Οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε πως το πανεπιστήμιό μας και η παιδεία δεν είναι προϊόν, για να τα αντιμετωπίσουμε ως τέτοια. Δεν περνάμε απλά κάποιες ώρες της ημέρας μας εδώ ούτε αποτελεί η ανώτατη εκπαίδευση ένα απλό μεταβατικό στάδιο προς την εργασία. Δεν είμαστε καταναλωτές. Είμαστε φοιτητές, επιστήμονες, διανοούμενοι, μελλοντικοί εργαζόμενοι και ακαδημαϊκοί πολίτες. Έχουμε ευθύνη να αντιληφθούμε έτσι τους εαυτούς μας και να αναλάβουμε τις υποχρεώσεις μας. Έχουμε ευθύνη να έχουμε λόγο για την πραγματικότητα μας, να συναντιόμαστε, να ακούμε και να συζητούμε. Είναι συνεπώς καθήκον όλων μας να γίνουμε ενεργό κομμάτι της ακαδημαϊκής κοινότητας, να ενεργοποιηθούμε μέσα στους θεσμούς της συνδιοίκησης και να προφυλάξουμε το δημόσιο χαρακτήρα του πανεπιστημίου με την καθημερινή προσπάθεια για την ουσιαστική του αναβάθμιση.

ΣΤΙΣ 2 ΔΕΚΕΜΒΡΗ ΟΛΟΙ ΠΑΜΕ ΚΑΤΕΡΙΝΗ...

Στις 7.30 το πρωι ραντεβου στο σταθμο του οσε για να παραστουμε στη δικη του συντροφου μας Παναγιωτη Κετικη, στην Κατερινη...

Οσοι πιστοι προσελθετε...

Ανοιχτή συζήτηση για τα τετραετή αναπτυξιακά Δευτέρα στις 8 μ.μ. στον 4ο όροφο

Οι Ανεξάρτητοι ΦΟΙτητές ΝΟμικής θα συναντηθούν
τη Δευτέρα στις 8 μ.μ. στον 4ο όροφο
για να παρουσιάσουν την "Προτεινόμενη Μεθοδολογία για την σύνταξη 4ετών ακαδημαϊκών-αναπτυξιακών προγραμμάτων για τα Α.Ε.Ι." και τη σχετική νομοθεσία και να συζητήσουν επ'αυτών.
Η συζήτηση είναι ανοιχτή σε κάθε φοιτητή που θέλει να ενημερωθεί και να συζητήσει, ή και απλά να δει πώς λειτουργούμε.

Για την πολη, τωρα που χειμωνιασε...

Βρέχει...
Μία κυρία εξέχει στη βροχή μόνη
πάνω σ’ ένα ακυβέρνητο μπαλκόνι.
Κι είναι η βροχή σαν οίκτος
κι είναι η κυρία αυτή σαν ράγισμα στη γυάλινη βροχή.

Το βλέμμα της βαδίζει στη βροχή,
βαριές πατημασιές καημού
τον βρόχινό του δρόμο γεμίζοντας.

Κοιτάζει...
Κι όλο αλλάζει στάση,
σαν κάτι πιο μεγάλο της,
ένα ανυπέρβλητο, να ’χει σταθεί
μπροστά σ’ εκείνο που κοιτάζει.
Γέρνει λοξά το σώμα
παίρνει την κλίση της βροχής
―χοντρή σταγόνα μοιάζει―
όμως το ανυπέρβλητο μπροστά της πάντα.
Κι είναι η βροχή σαν τύψη.

Κοιτάζει...
Ρίχνει τα χέρια έξω απ’ τα κάγκελα
τα δίνει στη βροχή
πιάνει σταγόνες
φαίνεται καθαρά η ανάγκη
για πράγματα χειροπιαστά.

Κοιτάζει...
Και, ξαφνικά,
σαν κάποιος να της έγνεψε «όχι»,
κάνει να πάει μέσα. Πού μέσα ―
μετέωρη ως εξείχε στη βροχή
και μόνη
πάνω σ’ ένα ακυβέρνητο μπαλκόνι.

Kική Δημουλά
(από τα Ποιήματα, Ίκαρος 1998)

Οι Θεσεις Α.ΦΟΙ.ΝΟ για τη Γ.Συνελευση του Συλλογου μας ενοψει της 17ης Νοεμβριου...

ΠΕΡΙ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ...

35 χρόνια πριν οι φοιτητές αντιλαμβανόμενοι τους εαυτούς τους ως ακαδημαϊκούς πολίτες
κλείστηκαν στο Πολυτεχνείο, μαχόμενοι ενάντια στη δικτατορία των συνταγματαρχών βροντοφωνάζωντας το σύνθημα «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία», ένα σύνθημα που παραμένει πάντα επίκαιρο. Δεν μπορούσαν να μείνουν ανενεργοί απέναντι στη βίαιη καταπάτηση της ανθρώπινης ελευθερίας και αξιοπρέπειας και διάλεξαν με τόλμη το δρόμο του αγώνα.

ΨΩΜΙ - ΠΑΙΔΕΙΑ - ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
Τράπεζες μεγαθήρια πτωχεύουν, τα χρηματιστήρια καταρρέουν σαν ντόμινο και είναι πλέον
αναμφισβήτητο ότι βρισκόμαστε εντός μιας ευμεγέθους οικονομικής κρίσης. Η κρίση αυτή δεν περιορίζεται στο χρηματοπιστωτικό σύστημα αλλά είναι μια κρίση ολόκληρου του μοντέλου ανάπτυξης του δυτικού κόσμου.

Μια κρίση:

• Οικολογική, που έχει φτάσει στα όρια της την ισορροπία του πλανήτη, ενεργειακή και παραγωγική.

• Του αόρατου χεριού της αγοράς που μαγικά ισορροπεί προσφορά και ζήτηση σύμφωνα με τους φιλελεύθερους οικονομολόγους (και το οποίο μάλλον τα’ χει χάσει προ πολλού)

• Της παγκοσμιοποίησης που έχει στείλει τα εργοστάσια στις ανατολικές χώρες προς αναζήτηση φτηνού εργατικού δυναμικού

• Του δυτικού οικονομικού κόσμου που πλέον έχει δώσει τη σκυτάλη της ανάπτυξης σε χώρες όπως η Κίνα, η Ρωσία, η Ινδία, το Μεξικό κ.ο.κ.

Τα παραπάνω αναδεικνύουν μια ανάγκη αλλαγής του μοντέλου ανάπτυξης και παραγωγής, μια αλλαγή προσανατολισμού όλων των τομέων και βέβαια της παιδείας, από έναν Ενιαίο Χώρο Ανωτάτης Εκπαίδευσης με πιστωτικές μονάδες και κινητικότητα εργαζομένων- πακέτα, σε μια παιδεία ουσίας που σέβεται τις ιδιαιτερότητες κάθε κράτους, συντελεί στην αυτοδύνα-
μη εξυπηρέτηση των εσωτερικών του αναγκών και της ανεξαρτησίας του, εντός ενός κλίματος συνεργασίας και με τα άλλα κράτη.

ΨΩΜΙ - ΠΑΙΔΕΙΑ - ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Τα τελευταία χρόνια μια σειρά από νομοθετήματα έρχονται να ταράξουν τα «βαλτωμένα», σύμφωνα με κάποιους, νερά της δημόσιας παιδείας.

Πηγή τους είναι το κοινοτικό δίκαιο, που μέσω αυτών αποσκοπεί στο να εγκαθιδρύσει τον ενιαίο ευρωπαϊκό χώρο ανώτατης παιδείας, δηλαδή την καθιέρωση κοινής πολιτικής σε όλα τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. σε ό,τι αφορά στα ιδρύματα ανώτατης παιδείας. Προωθείται έτσι ένας νέος τύπος παιδείας, διαφορετικός απ’ ότι την ξέραμε ή την φανταζόμασταν. Μεταβάλλεται τόσο το υποκείμενο της παιδείας, δηλαδή ο τύπος του φοιτητή, όσο και το αντικείμενο της εκπαιδευτικής διαδικασίας, δηλαδή η παραγόμενη γνώση και έρευνα. Το ζητούμενο δεν είναι ένας φοιτητής που θα είναι πολύπλευρα καλλιεργημένος επιστήμονας και ακαδημαϊκός πολίτης, αλλά η παραγωγή ευέλικτου και υπερεξειδικευμένου εργατικού δυναμικού, προορισμένου να γίνει γρανάζι της παραγωγικής διαδικασίας. Τόσο εξειδικευμένου και μονομερούς ωστόσο, που αν οι ανάγκες της παραγωγής αλλάξουν, δεν μπορεί να προσαρμοστεί και αχρηστεύεται. Το πανεπιστήμιο δεν εκπαιδεύει για να προετοιμάσει τους απόφοιτούς του για να ανταποκριθούν στις ανάγκες της αγοράς, αλλά για να χρησιμοποιηθούν για τις συγκεκριμένες ανάγκες μιας συγκεκριμένης φάσης της αγοράς. Από την άλλη μεριά, η παραγόμενη γνώση περιορίζεται στις πληροφορίες που είναι «χρήσιμες» σύμφωνα με τα αγοραία κριτήρια και τεμαχίζεται προκειμένου να εξυπηρετηθεί η εξειδίκευση. Παράλληλα, η έρευνα περιορίζεται σε αυτή που γίνεται με τέτοιο τρόπο ώστε να υπάρχει άμεση απόσβεση και σίγουρο κέρδος, συχνά με αποτελέσματα καθοδηγούμενα από τους χρηματοδότες της.

...ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ...

Η διαδικασία της αξιολόγησης, όπως αυτή καθιερώνεται στο νόμο 3374/2005, αποβλέπει στο να αξιολογεί την ποιότητα των ιδρυμάτων με βάση τα συγκεκριμένα κριτήρια που θέτει και να τους αποδίδει ανάλογες πιστωτικές μονάδες. Η λογική αυτή εφαρμόζει τις αρχές που θέτει η περιώνυμη Διακήρυξη της Μπολόνια, η οποία ζητάει την καθιέρωση του συστήματος πιστω-
τικών μονάδων προκειμένου να μπορούμε να συγκρίνουμε άμεσα τα ιδρύματα ανώτατης εκπαίδευσης στον ευρωπαϊκό χώρο και συνακόλουθα να διευκολύνεται τόσο η κινητικότητα των φοιτητών και των καθηγητών, όσο και των εργαζομένων, αφού οι εργοδότες τους θα μπορούν να συγκρίνουν εύκολα και άμεσα τα επαγγελματικά δικαιώματα που απορρέουν από το κάθε πτυχίο, έστω κι αν δε δόθηκαν όλα από το ίδιο ΑΕΙ. Εμείς προκρίνουμε μια διαφορετική νοηματοδότηση της αξιολόγησης, αυτής που αντί να ψάχνει την ποιότητα, προσπαθεί να εντοπίσει τις ανάγκες των ιδρυμάτων και να τις καλύψει ώστε αυτά να γίνουν καλύτερα, δίχως να μπαίνει σε μια λογική κατάταξης σε «καλύτερο» ή «χειρότερο», η οποία προωθεί την ανταγωνιστικότητα.

Υποκείμενο της αξιολόγησης σύμφωνα με το νόμο είναι 5 «ανεξάρτητοι» εμπειρογνώμονες «εγνωσμένου» κύρους. Δηλαδή; Αξιολόγηση απόλυτα εξωτερική, απλή μονάδα απόδοσης πιστωτικών μονάδων, αποκομμένη από τα ιδρύματα (θίγοντας σχεδόν το αυτοδιοίκητο). Δεν αρκεί! Αντίθετα, στοχεύουμε σε μια αυστηρά εσωτερική διαδικασία διενεργούμενη από και εντός της ακαδημαϊκής κοινότητας στα πλαίσια της συνδιοίκησης. Ενεργοί φοιτητές και καθηγητές που από κοινού θα εκφράζουν ανάγκες και αιτήματα, θα συνεργάζονται άμεσα με φορείς, θα διεκδικούν και θα αναβαθμίζουν το δημόσιο πανεπιστήμιο!

...ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΑ Κ.Ε.Σ. ...

Ο επίμαχος νόμος για τα Κ.Ε.Σ. που ψηφίστηκε από το θερινό τμήμα της Βουλής ρυθμίζει την λειτουργία των Κ.Ε.Σ. σε μια προσπάθεια να οργανώσει τον τρόπο αδειοδοτησης τους, συνεργασίας τους με ιδρύματα του εξωτερικού, κρατικού ελέγχου κ.ο.κ. Προετοιμάζει έτσι το δρόμο για την εξίσωση των επαγγελματικών δικαιωμάτων των πτυχιούχων Α.Ε.Ι. με αυτά των αποφοίτων των Κ.Ε.Σ., δρόμος που βέβαια παραμένει κλειστός όσο καθυστερεί η αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος το οποίο απαγορεύει ρητά την ίδρυση και λειτουργία ιδιωτικών ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. Ενώ όμως ο έλληνας νομοθέτης
δεν προχωρεί σε εξίσωση επαγγελματικών δικαιωμάτων, η ΕΕ έχει ήδη εκδώσει την σχετική
οδηγία, η οποία μάλιστα, ενόψει του ότι η Ελλάδα δεν την έχει ενσωματώσει έγκαιρα, έχει αποκτήσει άμεση ισχύ στην ελληνική έννομη τάξη. Το αποτέλεσμα είναι ότι κάθε πτυχιούχος Κ.Ε.Σ. μπορεί να την επικαλεστεί στα δικαστήρια και να πετυχει έτσι για τον εαυτό του ουσιαστικά την ίδια αντιμετώπιση που θα τύγχανε ένας πτυχιούχος Α.Ε.Ι. στη αγορά εργασίας. Ο ανταγωνισμός λοιπόν για μια θέση εργασίας μέλλεται να ενταθεί, ειδικά στον δημόσιο τομέα...

ΨΩΜΙ - ΠΑΙΔΕΙΑ - ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Το κοινοτικό δίκαιο είναι αυτόνομο, πρωταρχικό και υπερέχει ουσιαστικά του εθνικού. Αποτέλεσμα αυτής της θεώρησης είναι η καταδίκη της χώρας μας με απόφαση του Δικαστηρίου Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων για τη μη μεταφορά της οδηγίας για την εξίσωση των
επαγγελματικών δικαιωμάτων των πτυχιούχων των ΚΕΣ με αυτά των αποφοίτων των ΑΕΙ. Το αίτημα για ελευθερία λοιπόν βαίνει επιτακτικό τη στιγμή που η ανεξαρτησία των κρατών δέχεται το μεγαλύτερο πλήγμα της. Τα κράτη-μέλη δεν μπορούν να αυτορυθμίζονται πλέον. Τα κέντρα λήψης αποφάσεων απομακρύνονται έτσι από τους πολίτες, μειώνοντας τη δυνατότητά τους για ουσιαστική αντίδραση και αντιπολίτευση. Τα παραδείγματα των δημοψηφισμάτων σε Γαλλία, Ολλανδία και Ιρλανδία δείχνουν πως οι λαϊκές διεκδικήσεις μπορούν να φέρουν αποτέλεσμα, μπορούν να διαφυλάξουν την ανεξαρτησία των κρατών, δημιουργώντας αντιπολιτευτικούς πόλους εντός της Ενωμένης Ευρώπης ζητώντας άλλο περιεχόμενο για την οργάνωση των ζωών μας.

ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ:

• Συμμετοχή στην πορεία για τον εορτασμό της επετείου του Πολυτεχνείου τη Δευτέρα 17 Νοεμβρίου - Προσυγκέντρωση στο Πολυτεχνείο στις 17.30 μ.μ.
• Διοργάνωση εκδήλωσης-προβολής με θέμα την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση στην Ελλάδα ανήμερα του Πολυτεχνείου και πριν τη διεξαγωγή της πορείας. Παρότι η σχολή θα παραμείνει κλειστή λόγω αργίας, μια τέτοια εκδήλωση θα “ζωντανέψει” το χώρο του Πανεπιστημίου, ενώ παράλληλα θα μας βοηθήσει να δούμε τον τελευταίο ως δημόσιο χώρο πολιτικής και πολιτισμικής ζύμωσης.

• Αλληλεγγύη στον Παναγιώτη Κετίκη, ο οποίος διώκεται αδίκως για κακουργήματα και πλημμελήματα και, προς ένδειξη της έμπρακτης συμπαράστασής μας - στα πλαίσια και μιας μορφής πολιτικού ακτιβισμού -, παράσταση στη δίκη του στην Κατερίνη στις 2 Δεκεμβρίου.
• Τη διεξαγωγή εκδήλωσης στα πλαισία του Συλλόγου Φοιτητών Νομικής για το μεταναστευτι
κό ζήτημα, με αφορμή τη νέα κοινοτική οδηγία που αποτελεί στροφή προς μια ιδιαίτερα σκληρή μεταναστευτική πολιτική από μεριάς της Ε.Ε. Το ζήτημα αυτό φαίνεται να παίρνει ανησυχητικές διαστάσεις ενόψει και της τρέχουσας χρηματοπιστωτικής κρίσης και των συνεπειών της...

ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΜΦΟΙΤΗΤΗ ΜΑΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΕΤΙΚΗ
Τα τελευταία χρόνια οι φοιτητές αντιλαμβανόμενοι τους εαυτούς τους και πάλι ως ακαδημαϊκούς πολίτες αυτής της χώρας βγήκαν στους δρόμους διεκδικώντας το συνταγματι-
κά κατοχυρωμένο δικαίωμά τους στη δωρεάν παιδεία. Στο πλαίσιο των αγώνων τους αυτών πολλές φορές αντιμετώπισαν βίαιη καταστολή, με αποκορύφωμα την περίπτωση του συμφοιτητή μας Παναγιώτη Κετίκη. Ο Παναγιώτης συνελήφθη για πρώτη φορά μαζί με άλλους 48 στην πανελλαδική πορεία της 8ης Μαρτίου 2007. Όλοι τους αθωώθηκαν πανη-
γυρικά. Παρ’ όλ’ αυτά μετά από δύο μήνες συνελήφθη ξανά άδικα για δυο πράσινα σταράκια και κρατήθηκε παράνομα για 1,5 μήνα... Στο πρόσωπο του βλέπουμε κάθε φοιτητή και ενεργό πολίτη που αγωνίζεται ανοιχτά για δημόσια και δωρεάν παιδεία. Στις 2 Δεκέμβρη δικαζόμαστε όλοι

Η ΠΕΡΙ ΑΝΤΑΠΟΔΟΤΙΚΩΝ ΥΠΟΤΡΟΦΙΩΝ ΡΥΘΜΙΣΗ ΣΤΟΝ ΝΟΜΟ-ΠΛΑΙΣΙΟ

Στην πρώτη παράγραφο του άρθρου 13 του νόμου-πλαισίου για τη δομή και λειτουργία των ΑΕΙ, προβλέπεται παροχή ανταποδοτικών υποτροφιών σε προπτυχιακούς φοιτητές από το ίδρυμα στο οποίο φοιτούν, με υποχρέωση των φοιτητών αυτών να εργάζονται με μερική απασχόληση (μέχρι 40 ώρες μηνιαίως) στις υπηρεσίες του Πανεπιστημίου. Οι επιμέρους ρυθμίσεις της παροχής αυτής θα καθορίζονται από τον Εσωτερικό Κανονισμό.

Μπήκαμε σε μια διαδικασία εξετασης των θετικών και αρνητικων αποτελεσμάτων που θα έχει η ρύθμιση αυτή.

Οι θιασωτες της ρυθμισης αυτης διατεινονται οτι θα ειναι χρησιμη τόσο άμεσα, στην αντιμετώπιση των οικονομικών δυσχερειών μερίδας του φοιτητικού κόσμου, όσο και έμμεσα, σε μια προσπάθεια απορρόφησης στους κόλπους του Πανεπιστημίου των εργαζόμενων φοιτητών. Από τη μια λοιπόν, μπροστά σε μια πάγια κατάσταση που θέλει τους φοιτητές , που προέρχονται από οικογένειες με χαμηλά εισοδήματα, να εργάζονται με μερική απασχόληση για να συμπληρώσουν τα έξοδα για τις σπουδές τους – και όχι μόνον - , ο νόμος πλαίσιο έρχεται να απαντήσει προσφέροντας τη δυνατότητα σε αυτούς τους νέους να εργάζονται στους χώρους του Πανεπιστημίου σε μορφή μερικής απασχόλησης (μέχρι 40 ώρες το μήνα, δηλ. περίπου 2-3 ώρες τη μέρα εκτός σαββατοκύριακου).

Έχοντας λοιπόν αποκρυσταλλώσει τους σκοπούς της νέας αυτής ρύθμισης, όπως αυτοί διατυπώνονται από τους θιασώτες της, προχωρήσαμε στην διατύπωση αρκετών σε σχέση με τα θετικά αρνητικών στοιχείων της ρύθμισης αυτής του νόμου – πλαισίου.

Κατά πρώτο λόγο, και με έναν εξόφθαλμο τρόπο, η παρ.1 του άρθρου 13 του νόμου αγνοεί παντελώς την έννοια της υποτροφίας, η οποία ανέκαθεν είχε το νόημα της επιβράβευσης, χωρίς άμεση ανταπόδοση από τον υπότροφο, ώστε ο τελευταίος να διευκολύνεται – έχοντας αποδείξει τη διάθεση και ικανότητά του για μάθηση, με την επιτυχία του σε κάποια επί του αντικειμένου των σπουδών του εξέταση – στην απερίσπαστη ενασχόληση με τις σπουδές του.

Αυτή η επιβράβευση είχε τη μορφή είτε άμεσης χρηματοδότησης του υποτρόφου, είτε κάλυψης των διδάκτρων (στο εξωτερικό, όπου και ισχύει ο θεσμός των διδάκτρων στα πανεπιστήμια) ή άλλων δαπανών φοίτησης. Ακόμη και ο ιδιωτικός τομέας της εκπαίδευσης αντιλαμβανόταν τον όρο της υποτροφίας ως μη ανταποδοτικό… Η ρύθμιση αυτή έρχεται λοιπόν να καταργήσει την έννοια της υποτροφίας, θεσμού ο οποίος αποτέλεσε για χρόνια έκφανση του κοινωνικού κράτους και κράτους πρόνοιας στη χώρα μας. Όσο για το αν ο θεσμός αυτός χρήζει διαφορετικού από του ήδη υπάρχοντος νομικού και ουσιαστικού πλαισίου, είναι ιδιαίτερα αμφίβολο (αντίθετα, η αίσθηση είναι μάλλον πως αποτελεί έναν από τους ελάχιστους θεσμούς που χαίρουν ευρείας κοινωνικής αποδοχής, καθότι «δρα» άμεσα και επί του πρακτέου). Έτσι, ο χαρακτηρισμός της υποτροφίας ως «ανταποδοτικής» οδηγεί στην πλήρη απονοηματοδότησή της. Στη θέση λοιπόν της υποτροφίας έρχεται μια μορφή ανασφάλιστης μερικής απασχόλησης των φοιτητών στους χώρους του πανεπιστημίου, σε θέσεις τις οποίες θα μπορούσαν κάλλιστα σε άλλη περίπτωση να στελεχώσουν άτομα με μεγαλύτερες εργασιακές ανάγκες – πολλώ δε μάλλον όταν πρόκειται για εργοδότη δημόσιο φορέα υπό κρατική χρηματοδότηση -, και μάλιστα χωρίς να οριοθετείται πουθενά στο νόμο το ύψος του χρηματικού ποσού που θα τους δίνεται. Αυτό σε απλά λόγια σημαίνει φθηνή ανασφάλιστη εργασία από τους φοιτητές με οικονομικές δυσχέρειες, που όμως προτιμούν να εργάζονται στους χώρους του πανεπιστημίου ώστε να διατηρούν επαφή με τη σχολή τους, παρά να δουλέψουν στον ιδιωτικό τομέα με κατά πολύ υψηλότερες απολαβές, αλλά αποστασιοποιημένοι από το χώρο του πανεπιστημίου.

Βασικό ερώτημα, που αποτελεί και τη βάση για τη διατύπωση της θέσης μας για την ανώτατη εκπαίδευση, είναι το πώς αντιλαμβανόμαστε – ή τουλάχιστον θα έπρεπε να αντιλαμβανόμαστε – το φοιτητή σήμερα. Ποιο «μοντέλο» δηλαδή φοιτητή θα έπρεπε να προωθείται σε επίπεδο κεντρικής πολιτικής και νομοθεσίας: αυτό του φοιτητή-εργαζόμενου που τρεχει σαν τελατινι, ή αυτό του φοιτητή που να διαθέτει τον απαραίτητο χρόνο, ώστε να αφοσιωθεί στην επιστήμη του, την έρευνα και να εχει ενα ενεργο πολιτικο ρολο σαν πολιτης της χωρας αυτης; Η απάντηση είναι μάλλον προφανής. Η απρόσκοπτη ενασχόληση με τις σπουδές δεν είναι μια θεωρητική αξίωση χωρίς περιεχόμενο: είναι μια αναγκαιότητα που εντάσσεται στις ολοένα και αυξανόμενες απαιτήσεις της σύγχρονης αγοράς εργασίας. Ένας φοιτητής που δε χρειάζεται να εργαστεί για να καλύψει τις ανάγκες του έχει ένα σημαντικότατο πλεονέκτημα σε βάρος εκείνου του φοιτητή που για να καλύψει τις ίδιες ή και λιγότερες ανάγκες «αναγκάζεται» να δουλεύει 4-7 ώρες ημερησίως σε μια θέση που δεν του προσφέρει καμία – ή σχεδόν καμία – επαγγελματική προοπτική στο μέλλον (τουλάχιστον σε ό,τι έχει να κάνει με το αντικείμενο των σπουδών του). Επίσης, για να μην ξεχνούμε και την ιδιότητά μας ως μέλη της κοινωνιας αλλα και ενός φοιτητικού συλλόγου – που θέλουμε να χαρακτηρίζουμε ως ενεργό και συμμετοχικό στις εξελίξεις του πανεπιστημίου, αλλα και στις εξελιξεις εξω απο αυτο– η εργασία κατά την περίοδο φοίτησης δημιουργεί πρακτικά και όχι μόνον προβλήματα σε εκείνον το φοιτητή, που ενώ επιθυμεί, δεν έχει το χρόνο να συμμετάσχει... Παράλληλα, το γεγονός πως ο νέος αυτός περνά τουλάχιστον 4 ώρες από την ημέρα του σε ένα χώρο εργασίας, όπως π.χ. μια καφετέρια, του δημιουργεί – πολύ δικαιολογημένα – μια «σύγχυση ρόλων». Αρχίζει δηλαδή να χάνει την αίσθηση της ιδιότητάς του ως φοιτητής – ενεργός συνδικαλιστής – μελλοντικός επιστήμων και ενήμερος και ενεργος πολίτης, χωρίς όμως ταυτόχρονα να μπορεί να ταυτιστεί και πλήρως με το ρόλο του εργαζόμενου, με ό,τι αυτό συνεπάγεται (διεκδίκηση εργασιακών δικαιωμάτων μέσα από συνδικάτα, διάθεση χρόνου για βελτίωση των συνθηκών εργασίας και της απόδοσής της κλπ). Τέλος, και από μια πιο πρακτική σκοπιά του ζητήματος, η εν λόγω μηνιαία «υποτροφία» - «χαρτζιλίκι», σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να ανταποκριθεί στο οικονομικό πρόβλημα του σύγχρονου φοιτητή (σίτιση, στέγαση, μεταφορά, γραφική ύλη και συγγράμματα, περαιτέρω μόρφωση – γλώσσες, η/υ κλπ).

Λαμβάνοντας λοιπόν υπόψη όλες τις παραπάνω θέσεις και διαπιστώσεις, η θέσπιση των ανταποδοτικών υποτροφιών κάθε άλλο παρά ευνοϊκή είναι για εμάς.

Συνάντηση των Α.Φοι.Νο. σήμερα

Σήμερα Παρασκευή 7/11 στις 8 μ.μ. οι Α.Φ.οι.Νο. έχουν συνάντηση στον τέταρτο όροφο της σχολής μας (Ν.Ο.Π.Ε.). Μετά θα βρούμε κάποια άδεια αίθουσα να πάμε.

Όποιος φοιτητής θέλει είναι κάτι παραπάνω από ευπρόσδεκτος να έρθει να παρακολουθήσει και να ανταλλάξουμε απόψεις.

Στην ημερήσια διάταξη: ολοκλήρωση της συζήτησης για την αξιολόγηση και ό,τι άλλο προκύψει...

Εκδήλωση των Α.Φοι.Νο. για την αξιολόγηση και τα 4ετή αναπτυξιακά

Εν όψει των θεμάτων που πρόκειται να συζητηθούν στην επόμενη Γενική Συνέλευση Τμήματος για την εφαρμογή του νόμου για την αξιολόγηση, οι Α.Φοι.Νο. θα κάνουν μια ανοιχτή συζήτηση, όπου θα παρουσιάσουμε το νόμο για την αξιολόγηση και θα συζητήσουμε πάνω στο θέμα.

Η εκδήλωση θα γίνει την Τετάρτη 5/11 στις 8:00 μ.μ. στην αίθουσα 5 (3ος όροφος Ν.Ο.Π.Ε.).

Όσοι πιστοί προσέλθετε... Για να μη μένει η συνδιοίκηση νεκρό γράμμα....

Συνάντηση των Α.Φοι.Νο. 29/10

Οι Α.Φοι.Νο. θα συναντηθούν σήμερα 29/10 στη σχολή για να συζητήσουν για την παιδεία και το άρθρο 16. Το σχήμα είναι ανοιχτό για όποιον θέλει να το παρακολουθήσει και να συμμετάσχει στη συζήτηση...

Θα συναντηθούμε στις 18:00 στον 4ο όροφο.

Σχήμα των Α.Φοι.Νο. 21/10 στη Σχολή - Συμμετοχή στην πορεία

Οι Α.Φοι.Νο. καλούν κάθε φοιτητή Νομικής να συμμετάσχει στην πορεία αύριο με το μπλοκ του Συλλόγου. Εμείς θα βρισκόμαστε στην προσυγκέντρωση στις 10 στο Πολυτεχνείο.

Στη Σχολή θα κάνουμε ακόμα αύριο μετά την πορεία σχήμα όπου θα συζητήσουμε για τη χρηματοπιστωτική κρίση, καθώς και για το άρθρο 16 και τη δημόσια και ιδιωτική εκπαίδευση, αλλά και ό,τι άλλο προκύψει.Το σχήμα είναι ανοιχτό σε όλους και λογικά θα γίνει σε κάποια αίθουσα στον τρίτο ή στον πρώτο όροφο. Θα βάλουμε ανακοίνωση που θα διεξαχθεί και στο σταντ των Α.Φοι.Νο. στον τρίτο όροφο.

Πρώτη Γενική Συνέλευση του Σ.Φ.Ν.

Η πρώτη συνέλευση του Συλλόγου μας λαμβάνει χώρα σήμερα Τετάρτη 15/10 με θέματα τα Κ.Ε.Σ., τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, τα συγγράματα και συναφή θέματα παιδείας.

Από την παρουσία και τη συμμετοχή όλων μας εξαρτάται το πανεπιστήμιο που έχουμε και η ποιότητα του συνδικαλισμού μας...

Συνάντηση των Α.Φοι.Νο. την Κυριακή

Την Κυριακή 5/10 οι Α.Φοι.Νο. θα συναντηθούμε στις 2:30 στον 4ο όροφο της σχολής μας να συζητήσουμε (κι άλλο..!) για την παιδεία. Η συνάντηση είναι ανοιχτη.

Συνάντηση των Α.Φοι.Νο. την Πέμπτη

οι Ανεξάρτητοι Φοιτητές Νομικής θα συναντηθούν αυτή την Πέμπτη (2/10) στις 12 το μεσημέρι για να συζητήσουν θέματα παιδείας.
η συνάντηση γίνεται στη σχολή μας και είναι ανοιχτή, όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να μας βρει στον 4ο όροφο (ή, καιρού επιτρεποντος, στα γρασίδια της Φιλοσοφικής)...

Σαμποτάζ στις πελατειακές σχέσεις

ΟΙ ΠΕΛΑΤΕΙΑΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΔΙΑΛΥΟΥΝ
ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ.

ΑΣ ΔΙΑΛΥΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΠΕΛΑΤΕΙΑΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ.

...δουλειά των παρατάξεων δεν είναι οι εγγραφές, αλλά η άρθρωση πολιτικού λόγου.

Προτείνουμε η βοήθεια στις εγγραφές να παρέχεται οργανωμένα από τον ίδιο το Σύλλογο Φοιτητών.

υγ. ευχαριστούμε εξαιρετικά τη Lorelei για τα σκίτσα της...

Για πρωτοετείς και όχι μόνο....

στα πλαίσια της υποδοχής των πρωτοετών στη σχολή μας και των εγγραφών που οσονούπω αρχίζουν, καταλήξαμε στις παρακάτω κατατοπιστικές σκέψεις προκειμένου να ενημερώσουμε τους πρωτοετείς συναδέλφους για το πανεπιστήμιο και τα συνδικαλιστικά όργανα των φοιτητών, τις οποίες και ανεβάζουμε στο μπλογκ μας... άντε και καλή σχολική χρονιά να έχουμε!

Το Πανεπιστήμιο Είναι Αυτοδιοίκητο

Tο ελληνικό Σύνταγμα καθιερώνει την πλήρη αυτοδιοίκηση του πανεπιστημίου (άρθρο 16 παρ.5).
Αυτό σημαίνει ότι τα Α.Ε.Ι. της χώρας μας επιλέγουν με τα δικά τους όργανα το διδακτικό προσωπικό τους και τα όργανα της διοίκησής τους (πρυτάνεις, κοσμήτορες, προέδρους κτλ).
Σημαίνει, επίσης, διαχείριση της περιουσίας και κατάρτιση των προγραμμάτων σπουδών από την ίδια την ακαδημαϊκή κοινότητα.
Το ίδιο άρθρο θεσμοθετεί και τη συμμετοχή των φοιτητών στα πανεπιστημιακά όργανα μέσω των φοιτητικών συλλόγων και των οργάνων τους, δηλαδή της Γενικής Συνέλευσης φοιτητών και του Διοικητικού Συμβουλίου.

Ο Σύλλογος Φοιτητών Νομικής Είμαστε Όλοι Εμείς

Με την εγγραφή σου γίνεσαι αυτόματα μέλος του Συλλόγου Φοιτητών Νομικής, χωρίς να χρειάζεσαι καμία απολύτως άλλη διαδικασία ή διατύπωση.
Δεν έχουν σημασία η σειρά με την οποία πέρασες στη σχολή, το φύλο σου, η οικονομική σου κατάσταση, οι ιδεολογικές και αισθητικές σου αντιλήψεις, η παράταξη στην οποία πρόσκεισαι.
Όλοι οι εγγεγραμμένοι στη Νομική είναι και μέλη του Συλλόγου – ενεργά ή όχι είναι στο χέρι τους να το αποφασίσουν. Η αξιοποίηση ή όχι της δύναμης που απορρέει από την ιδιότητα του μέλους του Συλλόγου είναι αποκλειστικά στη δική σου διακριτική ευχέρεια.

Ο Σύλλογος Έχει Άποψη

Στη συνδιοίκηση οι φοιτητές συμμετέχουν μέσω των οργάνων του Συλλόγου Φοιτητών Νομικής, που είναι η Γενική Συνέλευση και το Διοικητικό Συμβούλιο.
Στη Γενική Συνέλευση γίνονται οι συζητήσεις για κάθε θέμα που αφορά στην πανεπιστημιακή ζωή και στην κοινωνία, πχ νόμος πλαίσιο, ασφαλιστικό κτλ.
Ιδεατά, κάθε φοιτητής έχει δικαίωμα να λέει τη γνώμη του και το σύνολο των φοιτητών αποφαίνεται για… το καλύτερο.
Είναι λοιπόν απαραίτητο να συμμετέχουν στη Γενική Συνέλευση όλοι οι φοιτητές, προκειμένου οι αποφάσεις που λαμβάνονται να αντιπροσωπεύουν το σύνολο των φοιτητών.
Επίσης, οι φοιτητές έχουν δικαίωμα και υποχρέωση να γνωρίζουν τα θέματα για τα οποία γίνεται η συζήτηση ώστε όταν ψηφίζουν να γνωρίζουν τις συνέπειες.

Ο Σύλλογος Δρα Και Μέσα Από Τις Ομάδες Του

Βγαίνοντας από το κυλικείο της Νομικής Σχολής και προχωρώντας προς τους πίνακες αναρτήσεως των βαθμολογιών θα συναντήσει κανείς τον χώρο όπου είναι εγκατεστημένος από το 2006 ο Σύλλογος Φοιτητών Νομικής.
Στο χώρο αυτό δραστηριοποιούνται οι ομάδες του Συλλόγου, κάποιες από τις οποίες είναι η κινηματογραφική, η περιβαλλοντική κτλ.
Υπάρχει βέβαια και η δυνατότητα δημιουργίας νέων ομάδων, ανάλογα με τα ενδιαφέροντα των φοιτητών, αφού πρώτα αυτές εγκριθούν από τη Γενική Συνέλευση.
Για περισσότερες πληροφορίες μπορεί κανείς να επισκεφθεί την ιστοσελίδα του συλλόγου:
http://www.sfn-auth.blogspot.com/.

Το Πανεπιστήμιο Είναι Ο Καθρέφτης Της Κοινωνίας

Το πανεπιστήμιο, όντας κομμάτι σπουδαίο της κοινωνίας, καθώς βγάζει τους μελλοντικούς πολίτες και εργαζομένους αλλά και κυοφορεί την έρευνα και τεχνολογία που βρίσκουν εφαρμογή στην κοινωνία, δεν έχει μόνο προβλήματα που γεννιούνται και αναπτύσσονται πίσω από τα τείχη του, αλλά αντανακλά και την κοινωνική πραγματικότητα.
Χρειάζεται, λοιπόν, να δοθεί ολόπλευρη κοινωνική προοπτική στην εκπαίδευση προκειμένου να δούμε ένα πανεπιστήμιο που να ανταποκρίνεται στις ανάγκες της κοινωνίας και αντίστροφα να επαναπροσδιοριστεί ο ρόλος του πανεπιστημίου, ώστε αυτό να αποτελέσει την αφετηρία για κοινωνικές εξελίξεις και ανατροπές.
Και στις δυο περιπτώσεις – είτε ως πολίτες είτε ως φοιτητές – υπεύθυνοι είμαστε εμείς.

Η Δημόσια Παιδεία Σε Δύσκολους Καιρούς

Ο δημόσιος χαρακτήρας της παιδείας τον τελευταίο καιρό είναι υπό ... αναθεώρηση.
Στο παιχνίδι μπαίνουν σκέψεις για ίδρυση ιδιωτικών ΑΕΙ ενώ ταυτόχρονα η έρευνα διαρρέει από τα πανεπιστήμια προς τα ιδιωτικά ερευνητικά κέντρα.
Παράλληλα στο ίδιο το ταλαιπωρημένο δημόσιο πανεπιστήμιο, με τον πρόσφατο νόμο-πλαίσιο και τις προσπάθειες για αναθεώρηση του άρθρου 16, αρχίζουν να εισάγονται κριτήρια οικονομικής ανταποδοτικότητας.
Η λειτουργία της εκπαίδευσης προσομοιάζει σταδιακά με λειτουργία επιχείρησης, μεγαλώνοντας μια νέα γενιά υπερεξειδικευμένων, αποπολιτικοποιημένων και αγράμματων ανθρώπων με ένα ευέλικτο και ανασφαλές εργασιακό μέλλον μπροστά τους.

Τα Εσωτερικά Προβλήματα

Το δημόσιο πανεπιστήμιο σήμερα δεν αντιμετωπίζει μόνο προβλήματα έξωθεν. Έχει κι άλλα μπόλικα στο εσωτερικό του…
Οικογενειοκρατία, η προώθηση των «ημέτερων» από άποψη πολιτικοκομματικής απόχρωσης, παρασκηνιακές δοσοληψίες με εξωπανεπιστημιακούς φορείς, πληρωμένη και κατευθυνόμενη έρευνα, αυθαιρεσία και άλλα πολλά…
Όσο για τους φοιτητές, αδιαφορούν για το δημόσιο πανεπιστήμιο του οποίου αποτελούν το πιο ζωτικό κομμάτι, το αντιλαμβάνονται ως καταναλωτικό προϊόν και το εγκαταλείπουν στην τύχη του. Παραδίδουν αυτοβούλως την ενασχόληση με τα κοινά, τη συμμετοχή στη διοίκηση του πανεπιστημίου, τις Γενικές Συνελεύσεις του Συλλόγου, κοντολογίς τη μοναδική μας πιθανότητα να μπορέσουμε να κάνουμε κάτι για να γίνει καλύτερο, στα μικροπολιτικά συμφέροντα των κομματικών παρατάξεων, αρκούμενοι να περάσουν σκαστά από καμιά Γενική Συνέλευση για να ψηφίσουν, βάζοντας το δικό τους λιθαράκι στις πελατειακές σχέσεις με τους φοιτητικούς ψευδοσυνδικαλιστές.

Το Δημόσιο Πανεπιστήμιο Είναι Δική Μας Ευθύνη

Το πέρασμα μας από το πανεπιστήμιο δεν είναι απλά μια μεταβατική φάση.
Η στάση μας απέναντι στο πανεπιστήμιο αντανακλά πώς αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας ως μέλη μιας κοινότητας.
Το πρώτο βήμα για να γίνει πιο δημιουργικό το μάθημα, πιο ευσυνείδητοι οι καθηγητές, καλύτερες οι υποδομές, πιο αποτελεσματική και επί της ουσίας η Γενική μας Συνέλευση, είναι να τα διεκδικήσουμε όλα αυτά εμείς οι ίδιοι.
Ως φοιτητές έχουμε ευθύνη να κινητοποιηθούμε, όχι απλά με ένα στείρο «όχι» απέναντι στον κάθε νόμο-πλαίσιο, αλλά συζητώντας εκ θεμελίων σε μια εποχή αλλαγών για το ρόλο και το χαρακτήρα της παιδείας, για το πανεπιστήμιο που χρειαζόμαστε, για το πανεπιστήμιο που θέλουμε για μας και για τους επόμενους από μας.

Για να βρειτε πληροφοριες για το προγραμμα εξεταστικης της νομικης Θεσσαλονικης και αλλα θεματα που αφορουν τον φοιτητη νομικης...

Σας παραπεμπουμε με χαρα στο επισημο μπλογκ του Συλλογου Φοιτητων Νομικης!!

Εκει μπορει κανεις να μαθει και για τον χωρο του ΣΦΝ, καθως και για τις ομαδες (κινηματογραφικη, περιβαλλοντικη, φιλοσοφικος ομιλος κ.α.) και τις πολυαριθμες δραστηριοτητες και εκδηλωσεις του συλλογου μας.

sfn-auth.blogspot.com

...Καλο καλοκαιρι...

Εμεις τα λεμε απο σεπτεμβρη...

Μεχρι τοτε καλα ταξιδια, θαλασσες, κουραγια (σε οσους δουλευουν...) και καλη επιστροφη!

υ.γ Σας συνιστουμε να επισκεφτειτε οσο το δυνατον περισσοτερα νησια μπορειτε διοτι με το λιωσιμο των παγων δεν ειναι σιγουρο οτι θα τα βρειτε στην θεση τους του χρονου...

Κλωστήριoν Νυκτερινής Ανάπαυλας

Eίμεθα όλοι εντός του μέλλοντός μας. Όταν τραγουδάμε εμπρός στους εκφραστικούς πίνακες των ζωγράφων όταν σκύβουμε εμπρός στα άχυρα μιας καμμένης πόλεως όταν προσεταιριζόμεθα την ψιχάλα του ρίγους είμεθα όλοι εντός του μέλλοντός μας γιατί ό,τι και αν επιδιώξουμε δεν είναι δυνατόν να πούμε όχι να πούμε ναι χωρίς το μέλλον του προορισμού μας. Eίμεθα όλοι εντός του μέλλοντος μιας πολυσύνθετης σημαίας που κρατεί τους εχθρικούς στόλους εμπρός στα τείχη της καρδιάς μου κατοχυρώνοντες ψευδαισθήσεις πιστοποιούντες ενδιάμεσες παρακλητικές μεταρρυθμίσεις χωρίς να νοηθή το αντικείμενον της πάλης. Στιγμιότυπα μας απέδειξαν την ορθότητα της πορείας μας προς τον προπονητήν του ιδίου φαντάσματος της προελεύσεως των ονείρων και του καθενός κατοίκου της καρδιάς μιας παμπαλαίας πόλης. Όταν εξαντληθούν τα χρονικά μας θα φανούμε γυμνότεροι και από την άφιξι της καταδίκης παρομοίων πλοκαμιών και παστρικών βαρούλκων γιατί όλοι μας είμεθα εντός της σιωπής του κρημνιζομένου πόνου στα γάργαρα τεχνάσματα του μέλλοντός μας.

(Εμπειρικος, από την Yψικάμινο, Άγρα 1980)

περι δημοσιων χωρων...

Νεοελληνικες αντιφασεις...

Παραθετουμε την εξης στιχομυθια ακριβως οπως αυτη εξελιχθηκε μεσα σε ενα τραινο για αθηνα.

Οι μετεχοντες ηταν μια μεσοκοπη μαμα με την κορη της και ενας παππους που καθονταν αντικριστα στο κουπε του 505 και μιλουσαν για τα περι παιδειας...

Ο παππους ρωταει την κορη σε ποια σχολη παει.
Η κορη ομως μολις τελειωνει την τριτη λυκειου και ειναι εν μεσω πανελλαδικων.
Η ερωτηση που ακολουθει βεβαιως ειναι που θελει να περασει.
Η νεαρα απαντα μες στο ναζι οτι το μονο που θελει ειναι να τελειωσουν οι εξετασεις.
Σπευδει και η μαμα να συμπληρωσει οτι στοχευουν καποια σχολη στην αθηνα γιατι "τα νοικια ειναι φωτια!".

Αμεσως βεβαια και ο παππους αρπαζει την ευκαιρια κ αρχιζει να καταριεται το ελληνικο κρατος για την ακριβεια του, την διαφθορα, τους διαπλεκομενους και -στο ιδιο καζανι- τους αλητες τους φοιτητες που κανουν καταληψεις και διαλυουν το δημοσιο πανεπιστημιο...


Η μαμα συμφωνει ενστικτωδως, η κορη εχει ενα απλανες χαμογελο και ο παππους συνεχιζει απτοητος για το πως ο λαος πειναει και καποιοι πολιτικοι θησαυριζουν.

Σαν επιστεγασμα η μαμα λεει οτι υπολογιζουν ο οικιακος προυπολογισμος να επιβαρυνθει κατα 800 ευρω περιπου αν περασει το μαρακι (η κορη, η οποια τωρα εχει απορροφηθει με το κινητο της ) επαρχια και οτι οντως ο κοσμος πειναει κτλ κτλ κτλ.

Τοτε ο παππους με υφος περισπουδαστο αφου τα ζυγισε τα δεδομενα στο μυαλο του απεφανθη οτι τοσα λεφτα καλυτερα να τα δωσει και να στειλει το παιδι σε κανενα ιδιωτικο να μορφωθει.

Η μαμα καταληγει σε κατι σαν "πες το ψεμματα" και η συζητηση αλλαζει τροπη...

για τα ξενυχτια μας...

Κανεις ποτε δε βρεθηκε να πει
"εμπρος εσεις, κι εγω μαζι σας,
κοκκινος ας ειναι ο ηλιος καποιο γιομα,
και οχι το κορμι σας,
μαυρα ας ειναι τα κυμματα,
καποια φουρτουνα.
και οχι η ψυχη σας. "

Παντα μοναχοι ειμαστε στην παλη
για το ονειρο το φτωχο, το ταπεινο.
Αυτο ειναι το φαι
το πρωινο, το μεσημεριανο, το βραδινο.

Ν.Αντωνοπουλος

Ο ΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙ ΑΣΥΛΟΥ (το πόνημά μας....)

Ο θεσμός του ασύλου είναι σχεδόν τόσο παλιός όσο και ο θεσμός του πανεπιστημίου. Στην πρώτη του εμφάνιση στη ιστορία ήταν κάτι παραπάνω από ένας περίκλειστος χώρος για την προστασία της ακαδημαϊκής ελευθερίας. Αποτελούσε ένα ιδιότυπο καθεστώς ετεροδικίας, για τα μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας. Αυτό το καθεστώς δείχνει ότι ήταν συνειδητή από παλιά η ανάγκη για ουσιαστική κατοχύρωση του αυτοδιοίκητου, ώστε η ακαδημαϊκή κοινότητα να διαχειρίζεται η ίδια τα του οίκου της χωρίς έξωθεν επεμβάσεις της δημόσιας εξουσίας και να διεξάγεται απρόσκοπτα και ακηδεμόνευτα η έρευνα και η διδασκαλία στο πλαίσιο της ακαδημαϊκής ελευθερίας.

Σήμερα, το άσυλο αποτελεί και πάλι θεσμό διασφάλισης της ακαδημαϊκής ελευθερίας, της ελευθερίας του λόγου, της διδασκαλίας και της έρευνας. Συγκεκριμένα, ως άσυλο ορίζεται κάθε χώρος του Α.Ε.Ι. στον οποίο γίνεται εκπαίδευση και έρευνα και καθορίζεται με απόφαση και ευθύνη της Συγκλήτου. Κάθε επέμβαση δημόσιας δύναμης στους χώρους αυτούς απαγορεύεται. Ωστόσο, υπάρχει τέτοια δυνατότητα κατόπιν πρόσκλησης ή άδειας από το Πρυτανικό Συμβούλιο και με την παρουσία εκπροσώπου της δικαστικής αρχής, καθώς και σε περιπτώσεις διάπραξης αυτόφωρων κακουργημάτων ή εγκλημάτων κατά της ζωής.

Ύστερα από τα γεγονότα που έλαβαν χώρα στο Πανεπιστήμιο(βλ. νοσηλεία πρύτανη κ επίθεση στους φύλακες) τέθηκε ξανά επί τάπητος το ζήτημα του Πανεπιστημιακού ασύλου.
Έχει ξεκινήσει μια εκτενής συζήτηση σε σχέση με τη λειτουργία, ακόμα και την ίδια τη σκοπιμότητα ύπαρξης του ασύλου.
Τα επιχειρήματα αυτών που επαγγέλλονται το περιορισμό ή και την κατάργηση ακόμα του θεσμού έχουν ως αιχμή το ότι στις μέρες μας η δημοκρατία έχει εμπεδωθεί επαρκώς και ειδικά η ελευθερία στη γνώση και την διακίνηση των ιδεών και της επιστήμης, συνεπώς η ακαδημαϊκή ελευθερία δεν απειλείται και το άσυλο στερείται νοήματος και είναι αναχρονιστικό. Επιπλέον (συνεχίζουν) το άσυλο έχει καταστήσει το πανεπιστήμιο εστία εγκληματικότητας και αφήνει απροστάτευτη τη δημόσια περιουσία στο έλεος των κουκουλοφόρων και λοιπών ταραξιών.

Σε ότι αφορά στο επιχείρημα για την εγκληματικότητα μέσα στο άσυλο, καταθέτουμε τα παρακάτω. Η εγκληματικότητα μέσα στο campus πέραν του ότι με ελάχιστες εξαιρέσεις δεν ήταν ποτέ πραγματικά σε έξαρση σε σχέση με οποιαδήποτε γειτονιά της Θεσσαλονίκης τη νύχτα, δεν πιστεύουμε ότι θα μειωθεί με την περιστολή του ασύλου για τους ίδιους λόγους που δε μειώνεται έξω στην πόλη. Καλλιεργείται μια αντίληψη ότι ο χώρος του πανεπιστήμιου είναι μια περίκλειστη ζώνη εντος της οποίας γενάται και εκδηλώνεται το εγκληματικό φαινόμενο. Δεν είναι όμως έτσι. Για παράδειγμα, η κύρια μορφή εγκληματικότητας εντος των ΑΕΙ που είναι η διακίνηση ναρκωτικών ορμάται και οργανώνεται εκτός του πανεπιστημίου και η αστυνομία εκεί είναι ελεύθερη να επέμβει. Δεν μπορούμε να μιλάμε στο πλαίσιο των σύγχρονων κοινωνιών για απόλυτη ασφάλεια. Αυτό δεν υπάρχει και δεν μπορεί να υπάρξει πουθενά. Ούτε προφανώς δεν μπορούμε να την προσδοκούμε μέσα στα πανεπιστήμια. Επιπλέον, σε καταστάσεις όπως η επίθεση εναντίον των φυλάκων δεν τίθεται καν ζήτημα ασύλου καθώς η αστυνομία έχει διαρκή εντολή να παρεμβαίνει ελεύθερα μέσα στους χώρους του ασύλου σε περιπτώσεις τέλεσης κακουργημάτων όσο και εγκλημάτων κατά της ζωής (όπως είναι η διακίνηση ναρκωτικών για παράδειγμα…). Γιατί λοιπόν η αστυνομία δεν παρενεβη? μηπως για να διοχετευτεί η δικαιολογημένη οργή μας για τους τραυματισμένους φύλακες κατά του ασύλου?
Εντούτοις μέτρα που μπορούν να ληφθουν και να έχουν αποτελέσματα είναι για παράδειγμα ο επαρκής φωτισμός των σκοτεινών σημείων του κάμπους κοκ

Όσον αφορά στις συγκρούσεις κουκουλοφόρων και λοιπών ταραξιών με τους αστυνομικούς, με ορμητήριο το άσυλο , πιστεύουμε ότι η είσοδος των αστυνομικών και το κυνηγητό μέσα στα ΑΕΙ όχι μόνο δεν θα επιλύσει το πρόβλημα αλλά θα ανέβαζε την ένταση της βίας και θα πολλαπλασίαζε τις υλικές ζημιές. Ενα παράδειγμα είναι η πυρκαγιά που ξέσπασε στη βιβλιοθήκη του Μετσόβιου Πολυτεχνείου στην Αθήνα κατά λάθος από δακρυγόνο αστυνομικού. Και βέβαια και σε περίπτωση ταραχών όπου τελούνται κακουργήματα κοκ (όπως ο εμπρησμός αυτοκινήτων ) ισχύει και το επιχείρημα της διαρκούς εντολής.


Όσον αφορά στον αναχρονιστικό χαρακτήρα του ασύλου και την έλλειψη νοήματος του στο πλαίσιο της δημοκρατικής μας χώρας, πέρα από το ότι δεν βρίσκουμε και πολύ εμπεδωμένη την δημοκρατία στο πλαίσιο του σύγχρονου
κοινοβουλευτισμού …J (διαφθορά, αποπολιτικοποίηση των μαζών, πολιτιστική υποβάθμιση και αγοραία κουλτούρα, κυριαρχία των επιχειρηματικών συμφερόντων και της οικονομικής παγκοσμιοποίησης κτλ), πιστεύουμε ότι η δημοκρατία θεμελιώνεται πάνω στους θεσμούς που τη διασφαλίζουν και υπάρχει όσο υπάρχουν κι αυτοί. Συνεπώς δεν μπορεί κανείς να τη θεωρήσει κεκτημένη και να την απογυμνώσει από θεσμούς όπως το άσυλο, ειδικά στους χαλεπούς μας καιρούς που έχει ξεκινήσει μια συντονισμένη προσπάθεια νόθευσης του Δημόσιου χαρακτήρα της Παιδείας και της αυτοδιοίκησης των ΑΕΙ.

Πιστεύουμε ότι σήμερα η ακαδημαϊκή ελευθερία υφίσταται μια πραγματική απειλή και η διασφάλιση της είναι περισσότερο απαραίτητη από ποτέ.
Η απειλή αυτή συγκροτείται σε δυο μέτωπα.

Από τη μια μεριά η κυβέρνηση με τις πολιτικές της επιλογές περιορίζει στην πράξη το αυτοδιοίκητο των ΑΕΙ .Τρανταχτή απόδειξη είναι η διάταξη του νόμου πλαισίου σχετικά με την κατάρτιση τετραετών αναπτυξιακών προγραμμάτων. Πλέον ο υπουργός πέρα από τον έλεγχο της νομιμότητας των προγραμμάτων εξουσιοδοτείται και με τον έλεγχο της σκοπιμότητας τους. Δηλαδή ο υπουργός αποκτά άμεσο και καθοριστικό ρόλο στο τι θα διδάσκεται και στο τι έρευνα θα γίνεται, πράγμα που αποτελεί ξεκάθαρη προσβολή της ακαδημαϊκής ελευθερίας. Περά από τα τετραετή, πολλές ακόμα διατάξεις του νόμου πλαισίου αφήνουν να διαφανεί αυτή η προσπάθεια. Επιπλέον, η εισαγωγή ιδιωτικών κριτηρίων από το νόμο πλαίσιο, όρων ανταγωνιστικότητας και ανταπόκρισης στις ανάγκες της αγοράς για εξειδίκευση, ευελιξία και εντατικοποίηση και με την κυριαρχία των οικονομικών συμφερόντων, θέτει και αυτή πλαίσια και περιορισμούς στο περιεχόμενο της παιδείας και της έρευνας.

Από την άλλη υπάρχει το πάγιο αίτημα των εταιριών για άνοιγμα της ανώτατης εκπαίδευσης στην ιδιωτική πρωτοβουλία.
Αυτό στο χώρο του Δημόσιου πανεπιστήμιου εκφράζεται με την προσπάθεια υπαγόρευσης των αντικειμένων (και των αποτελεσμάτων ενιοτε) της έρευνας, την άντληση κέρδους από το πατενταρισμα των ερευνητικών στα οποία συμμετέχουν οικονομικά κοκ. Αυτό αποτελεί ακόμα ένα πλήγμα στην ελευθερία της επιστήμης, καθώς η "καλή" επιστήμη, δηλαδή η επιστήμη που θα ενισχύεται οικονομικά, θα είναι η άμεσα κερδοφόρα επιστήμη

Συμπερασματικά, κατά την άποψη μας σε αυτή τη συγκύρια η ακαδημαϊκή ελευθερία βρίσκεται υπό σημαντική απειλή.
Η διαφύλαξη της είναι απαραίτητη και εναπόκειται στον «πατριωτισμό» της ακαδημαϊκής κοινότητας.

Καταρχάς, ξεκαθαρίζουμε ότι το δημόσιο πανεπιστήμιο έχει ανάγκη πολλές αλλαγές, βελτιώσεις και διαδικασίες εξυγίανσης στη δομή του και στη λειτουργία του. Αλλά για εμάς η αιχμή του δόρατος έγκειται στο περιεχόμενο της γνώσης και της έρευνας που τα ΑΕΙ κοινωνούν και παράγουν.
Και εδώ βρισκόμαστε μπροστά σε ένα σοβαρό δίπολο που έχει πλέον διαμορφωθεί και μέλλει να καθορίσει το μέλλον του πανεπιστήμιου.

Από τη μια πλευρά του διπολου έχουμε την αντίληψη που θέλει το πανεπιστήμιο να γίνεται κομμάτι της αγοράς, να λειτουργεί σαν επιχείρηση και η γνώση και η έρευνα που παράγει να είναι εξειδικευμένη και να ανταποκρίνεται σε στόχους κερδοφορίας και άμεσης ανταποδοτικότητας.

Από την άλλη έχουμε την άποψη ότι το δημόσιο αυτοδιοίκητο πανεπιστήμιο πρέπει να δημιουργεί ακαδημαϊκούς πολίτες, όντα πολιτικοποιημένα, με κοινωνική προοπτική στον επιστημονικό λόγο, έρευνα ακηδεμόνευτη (τόσο από το κράτος όσο και από εταιρίες) και κάθε πρόβλημα και δυσλειτουργία θα λύνεται μέσα από την ίδια την ακαδημαϊκή κοινότητα.

Αυτές οι δυο πλευρές του διπολου συγκρούονται ήδη και η σύγκρουση αυτή μέλλει να κλιμακωθεί άμεσα.

Η πρώτη αντίληψη αποτελεί την πολιτική επιλογή τόσο της κυβέρνησης όσο και της ΕΕ και εναρμονίζεται με την παγκοσμιοποιημενη μας οικονομία κ τον φιλελευθερισμό μας.
Συνεπώς οι όροι της σύγκρουσης είναι μοιραία άνισοι, καθώς κανονιστικοί νόμοι ,όπως προσφάτως ο νόμος πλαίσιο, υλοποιούν ήδη την πρώτη κατεύθυνση.
Οι θιασώτες, λοιπόν, της λογικής του δημόσιου πανεπιστημίου μοιραία οδηγούνται σε άμεση αντίθεση και σύγκρουση με συγκεκριμένους νόμους και θέλοντας και μη θα βαδίσουν στα λεπτά όρια τυπικής νομιμότητας και κοινωνικής νομιμοποίησης..

Και εδώ επανερχόμαστε στο ζήτημα του ασύλου.

Το άσυλο είναι αυτό που θα εξασφαλίσει τη δυνατότητα έκφρασης τόσο θεωρητικά αλλά κυρίως στην πράξη του κομματιού εκείνου της ακαδημαϊκής κοινότητας που θα παλέψει για την υπεράσπιση του δημοσίου χαρακτήρα του πανεπιστημίου και γι αυτό είναι περισσότερο από ποτέ επίκαιρο. Και γι αυτό η κυβέρνηση ζητά άμεσα την περιστολή του.

Κλείνοντας, το ζήτημα του ασύλου δεν μπορεί να ειδωθεί ξεκομμένο από μια συζήτηση για την αναζωογόνηση των δεσμών της ακαδημαϊκής κοινότητας, για έναν υπεύθυνο, δημιουργικό και σοβαρό συνδικαλισμό, για εξυγίανση της συδιοικησης και για διεξαγωγή ενός ουσιαστικού κοινωνικού διάλογου στο πλαίσιο την επιστημονικής κοινότητας για τη λειτουργία και το περιεχόμενο της παιδείας που θέλουμε.

Το άσυλο πρέπει να περιφρουρηθεί από την ίδια την ακαδημαϊκή κοινότητα η οποία έχει την ευθύνη και το προνόμιο να δώσει ζωή και περιεχόμενο στο πανεπιστήμιο και με αυτό τον τρόπο να επανανοηματοδοτησει το άσυλο και να διασφαλίσει την ακαδημαϊκή ελευθερία.

Τέλος, όσον αφορά στον κάθε φοιτητή, οφείλουμε να παψουμε να αντιλαμβανόμαστε το πανεπιστήμιο ως ένα σύνολο εγκαταστάσεων, ως ένα καταναλωτικό προϊόν από όπου αντλούμε ό,τι μπορούμε για να ωφεληθούμε και ως πηγή στείρας γνώσης.
Ήρθε η ώρα να προσφέρουμε και εμείς στο πανεπιστήμιο. Να το αντιληφτούμε σαν τον κοινωνικό μας χώρο, να περιφρουρήσουμε τον χαρακτήρα του και να δραστηριοποιηθούμε τόσο ατομικά όσο κα�